Έντυπη Έκδοση

Ο φευγαλέος έρωτας

Η Λυρική Σκηνή ξεκίνησε το φετινό της πρόγραμμα εντυπωσιακά, με την όπερα του Μότσαρτ «Ετσι κάνουν όλες», σε λιμπρέτο του Λορέντσο ντα Πόντε. Πρόκειται για μια μνημειώδη προσέγγιση της ερωτικής απιστίας, ανάλαφρη, κωμική, ανατρεπτική και παραμυθένια κάποιες στιγμές, μια όπερα - σταθμό στο λυρικό ρεπερτόριο.

Ο Μότσαρτ αποφάσισε να καταπιαστεί μουσικά με ένα ζήτημα που εξέφραζε απολύτως το δικό του ελεύθερο πνεύμα, το απολύτως ταιριαστό με το γενικότερο ελευθεριάζον πνεύμα του 18ου αιώνα. Ο έρωτας αναδεικνύεται εδώ ως κατάσταση σύμφυτη με την «απιστία», καθώς πρόκειται για μια φευγαλέα υπόθεση, μια illusion, μια συνεχή μετάλλαξη ερωτικών εντυπώσεων σε ερωτικά δράματα, μια συνεχή μετατροπή των ερωτικών όρκων σε αντίστοιχες ερωτικές απιστίες. Πιστός έρωτας δεν υπάρχει, αυτό αντιβαίνει με τη φύση του πράγματος. Ο έρωτας ζει εκ φύσεως μέσα στην απιστία, η οποία είναι η προϋπόθεσή του. Διότι, η ίδια η γυναίκα, καθώς δένεται με τα δεσμά του γάμου, οδηγείται μοιραία σε σύγκρουση με τη ερωτική φύση της και επομένως, χωρίς να το θέλει κυλά στην απιστία. Διότι -και εδώ το ζήτημα ανάγεται στη φιλοσοφία της εποχής του Διαφωτισμού- η ανθρώπινη φύση είναι αυτή που τελικώς επιβάλλει τη λογική της, πάνω στην ηθική προσταγή ή πάνω στις παραδεδεγμένες κάθε φορά ιδέες.

Η γυναικεία φύση είναι αυτή που αποκαλύπτει και τη φύση του ίδιου του έρωτα. Ο άντρας απλώς παρακολουθεί αδύναμος αυτά τα ερωτικά παιχνίδια. Ετσι κάνουν όλες, δηλαδή έτσι κάνει ο έρωτας. Δεν υπάρχει πιο απολαυστική καταβύθιση στο ερώτημα της ερωτικής σχέσης, από αυτή την όπερα του Μότσαρτ, ο οποίος σε μεταφέρει με χάρη, μαγεία και ασφάλεια εν τέλει, στο εκ φύσεως έντονο και επικίνδυνο ερωτικό παιχνίδι.

Η σκηνοθεσία της Ροδούλας Γαϊτάνου, η οποία ζει στο Λονδίνο, είναι ένα εξαιρετικό μάθημα για το πώς παρουσιάζεις ένα κλασικό έργο, χωρίς να το κλονίζεις σκηνικά, χωρίς δηλαδή να το κατακρεουργείς, στο όνομα ενός, μάλλον πασέ πλέον, «εκσυγχρονισμού». Την ώρα που διεθνώς αυτή η αφελής ιδέα -ότι πρέπει να μεταφέρεις τα δρώμενα στο σήμερα, ώστε να τα κάνεις σύγχρονα- έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί, μόνον στην Ελλάδα εξακολουθούμε ακόμη να κάνουμε αγνώριστα τις όπερες και τα θεατρικά έργα, ντύνοντας με τζιν παντελόνια τους παριζιάνους μποέμ, με μίνι φούστες την Κάρμεν και με στολές Παττακού τον Κρέοντα.

Αυτές οι σκηνοθετικές εξυπνάδες συνήθως σκοτώνουν το έργο και όχι μόνον δεν το εκσυγχρονίζουν, αλλά το καθιστούν συρμό. Προϋπόθεση της διαχρονικότητας ενός έργου είναι η δυνατότητά του να είναι επίκαιρο, μέσα στο δικό του ιστορικό χρόνο και χώρο.

Αυτά η κ. Γαϊτάνου τα απέφυγε επιμελώς και απλώς μετέφερε τη δράση μερικά χρόνια μετά, χωρίς όμως ποτέ να χάσει την αίσθηση του ιστορικού χρόνου, καθώς σε όλο τον 18ο και 19ο αιώνα, η επίδραση του κλίματος του διαφωτισμού παραμένει σταθερή.

Την Ορχήστρα, τη Χορωδία της ΕΛΣ και το καστ διευθύνουν οι Μίλτος Λογιάδης και Ζαν Κριστόφ Σαρρόν. Βλέπουμε τους γνωστούς πρωταγωνιστές της Λυρικής, Μαρία Μητσοπούλου, Διονύση Σούρμπη, Αντώνη Κορωναίο, Βασιλική Καραγιάννη, Δημήτρη Κασιούμη και Πέτρο Μαγουλά και εξαίρετους λυρικούς τραγουδιστές, όπως την Μυρτώ Παπαθανασίου, την Σοφία Κυανίδου, την Ειρήνη Καράγιαννη, την Μαίρη-Ελεν Νέζη, τον Χάρη Ανδριανό, τον Βασίλη Καβάγια, την Μυρσίνη Μαργαρίτη, την Ελπινίκη Ζερβού και τον Χριστόφορο Σταμπόγλη, την Αρτεμη Μπόγρη και τον Νίκο Κοτενίδη.

Το «Ετσι κάνουν όλες», με σκηνογράφο - ενδυματολόγο τον Γιώργο Σουγλίδη, παίζεται για άλλες δύο παραστάσεις, Σάββατο και Κυριακή 8 και 9 Νοεμβρίου και είναι μια καλή ευκαιρία να ακούσουμε και να δούμε ξανά αυτήν την υπέροχη υπενθύμιση του Μότσαρτ για το φευγαλέο του έρωτα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Τέχνη/Πολιτισμός
Εθνική Λυρική Σκηνή
Οπερα