Έντυπη Έκδοση

Κυνηγοί κεφαλών

Η ανάδυση στο προσκήνιο των κυνηγών κεφαλών είναι μάλλον η είσοδος σε μια Νέα Εποχή του Χαλκού. Μια εποχή που χαρακτηρίζεται κι αυτή από αλματώδη ανάπτυξη των αντιθέσεων. Της υψηλής τεχνολογίας και της πολυμήχανης νεοφτώχειας.

 Της άνθισης των social media, αλλά και της πιο βαθιάς μοναξιάς. Της ακατάσχετης τηλεοπτικής φλυαρίας και της «συνθηματικής» επικοινωνίας μας, κυρίως μέσω του like. Του εκθαμβωτικού γκλάμουρ και της απύθμενης ένδειας αλά Βίκτορ Ουγκό. Των γκουρμέ εστιατορίων και των κοινωνικών συσσιτίων. Των ολογραμματικών κινητών και των επιδομάτων προνοίας. Κάνω μια αδιανόητη στροφή. Τι άλλο να πεις για τα τραγικά βιντεοπεριστατικά των καρατομημένων Τζέιμς Φόλεϊ, Αλαν Χένινγκ, διαφόρων αιχμαλώτων Σύριων στρατιωτών κι αρκετών άλλων; Οι καρατομημένες προτομές του Καζαντζάκη και του Ελ Γκρέκο, στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, ήταν ίσως κι αυτό ένα πρώιμο σύμπτωμα μετάβασης και πάλι σε μια ιδιότυπη νεοπροϊστορία. Σε μια Νέα Εποχή του Χαλκού. Οχι επειδή ο χαλκός των προτομών που αφαιρέθηκαν από τον κήπο του πνευματικού κέντρου λειτούργησε ως απώτερο αντικείμενο ενός αμφίβολου κέρδους. Αλλά επειδή η εκθρόνιση του κεφαλιού ως φορέα του λόγου, η αποκαθήλωσή του ως κέντρου της νοηματοδότησης των πραγμάτων, φαίνεται να προκύπτει σαν συμβολική συνέπεια της τηλεοπτικοποίησής του, της ολοένα και πιο έντονης απόστασής του απ' το νόημα των όσων εξαγγέλει. Το κομμένο κεφάλι είναι το σύμβολο μιας απάντησης που δεν δόθηκε ποτέ, ενός διαλόγου που κόπηκε απόλυτα κι αμετάκλητα στη μέση γιατί έτσι αποφασίστηκε, ότι ήταν αδύνατος. Ενα γκροτέσκο σημείο στίξης στην τελευταία φράση που θα μπορούσε να ειπωθεί, πέρα από το οποίο εκτείνεται στο άπειρο η διπλωματική έρημος των ασυμβίβαστων διαφορών και των θανάσιμων «παιχνιδιών» γοήτρου. Στην περίπτωση τώρα των κλεμμένων προτομών, αυτό που υπερίσχυσε ήταν μια μικρή παρεξήγηση. Το θύμα εδώ, για κάποιους θα είναι τα πολιτισμικά μας τοτέμ και οι όποιοι συμβολισμοί τους, για κάποιους άλλους η στοιχειώδης προτεραιότητα των λιμασμένων, των αποκλεισμένων, των «απ' έξω», να διατηρηθούν στη ζωή και στη «δουλειά» πάση θυσία. Να κινηθούν σκανδαλωδώς εις πείσμα όσων επιμένουν αινιγματικά να στέκονται ακίνητοι, στις θέσεις τους, σαν αγάλματα, με τα πρόσωπά τους να μοιάζουν όλο και περισσότερο με απαθή εκμαγεία, σαν να μην άλλαξε και να μην αλλάζει τίποτα ποτέ απολύτως. Τ' αγάλματα, εκτός ιστορικού χρόνου, αποδέχτηκαν στωικά το πεπρωμένο τους. Κι η αναζήτηση καινούριων τοτέμ στη χάι-τεκ νεοπρωτόγονη εποχή μας συνεχίζεται. Το ποιά θα είναι και αν θα είναι γενικώς, ίσως και να το ψιθύριζε ο αφρίζων χαλκός των προτομών την ώρα που εξαργυρωνόταν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Αναλύσεις
Γνώμες/Απόψεις