Έντυπη Έκδοση

Θύματα της τύχης και του πολέμου

Στην παράδοση του Λουίς Μπουνιουέλ αλλά και του Βίκτορ Εριθε κινείται η ταινία «Magic Girl» του Ισπανού Κάρλος Βερμούτ, που είδαμε στο χτεσινό διαγωνιστικό πρόγραμμα του 55ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης αναπτύσσει με ξεχωριστή δεξιοτεχνία ένα είδος παζλ με διάφορες ιστορίες και πρόσωπα που η τύχη φέρνει κοντά.

Στην ταινία «Magic Girl» ο σκηνοθέτης αναπτύσσει ένα είδος παζλ  με διάφορες ιστορίες και πρόσωπα Στην ταινία «Magic Girl» ο σκηνοθέτης αναπτύσσει ένα είδος παζλ με διάφορες ιστορίες και πρόσωπα Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας μοναχικός, άνεργος καθηγητής που προσπαθεί απεγνωσμένα να ικανοποιήσει το όνειρο της άρρωστης από λευχαιμία μικρής του κόρης να αποκτήσει το φόρεμα ενός διάσημου σχεδιαστή που φοράει ένας αγαπημένος της χαρακτήρας των anime και που για να το αποκτήσει θα οδηγηθεί τελικά σε εξτρεμιστικές, τραγικές καταστάσεις. Στην ιστορία μπλέκονται διάφορα άλλα πρόσωπα, ανάμεσά τους ένας πάμπλουτος, ανήμπορος σε καροτσάκι άντρας που πληρώνει αδρά για περίεργες σεξουαλικές απολαύσεις και η Μπάρμπαρα, μια, με ψυχολογικά προβλήματα, παντρεμένη μ' ένα πλούσιο ψυχίατρο, γυναίκα.

Δομημένο σενάριο

Η ταινία αρχίζει με ένα φλας-μπακ, με τον καθηγητή να διδάσκει στους μαθητές του τη διαφορά ανάμεσα σε διάφορα ιστορικά (αν και ασταθή) γεγονότα και την μόνιμη σταθερότητα του αποτελέσματος μιας απλής αριθμητικής πρόσθεσης όπως το δύο συν δύο ίσον τέσσερα. Εξίσωση που, όπως θα ανακαλύψει ο θεατής αποκτά συγκεκριμένη έννοια στο φινάλε της ταινίας. Με ένα πολύπλοκο, έξυπνα δομημένο, σενάριο, που μόνο βήμα προς βήμα αποκαλύπτει τις μυστηριώδεις πτυχές του, με σκηνές που φέρνουν στο νου τον Μπουνιουέλ, ιδιαίτερα την «Ωραία της ημέρας» (στις σκηνές με τη Μπάρμπαρα, όπως και η Κατρίν Ντενέβ στην ταινία του Μπουνιουέλ, να προσφέρει σεξ μπαίνοντας σε μυστηριώδη δωμάτια όπου ποτέ δεν βλέπουμε τι είναι υποχρεωμένη να κάνει), με ακίνητα, όμορφα πλάνα, στημένα με ξεχωριστή φροντίδα με μαύρο συχνά χιούμορ και ωραίες ερμηνείες (ιδιαίτερα από τον Λουίς Μπερμέγιο στο ρόλο του πατέρα), με μικρές, αλλά ουσιαστικές ενδείξεις, που ο θεατής συλλέγει σταδιακά για να καταλάβει πλήρως τα τεκταινόμενα, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει μια γοητευτική, συναρπαστική, διανθισμένη με σασπένς, ταινία.

Η εθνοκάθαρση (Ολοκαύτωμα, όπως αναφέρεται στους τίτλους της ταινίας) που επέβαλαν το 1941, στις αρχές του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, οι σοβιετικές αρχές στις Βαλτικές Δημοκρατίες (Εσθονίας, Λετονίας, και Λιθουανίας), είναι στη βάση της άλλης ταινίας του διαγωνιστικού τμήματος, «Πλευρικοί άνεμοι» του Εσθονού Μάρτι Χέλντε. Η ταινία του Χέλντε αφηγείται το δράμα μιας Εσθονής, της Ερνα (Λάουρα Πέτερσον), μέσα από τα γράμματα που έγραφε στον άντρα της. Στα πρώτα 7-8 λεπτά, μέσα από διάφορα φλας-μπακ, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει την Ερνα με τον άντρα και το μικρό παιδί τους, στην καθημερινή ευτυχισμένη ζωή τους, μέσα από δυστυχώς μερικά άχαρα κλισέ (στο πρωινό τραπέζι, με αγκαλιές και παιχνίδια με το παιδί, και βόλτα σε μια βάρκα στη λίμνη, με την πρωταγωνίστρια να χαμογελά συνεχώς και να δείχνει τα κάτασπρα δόντια της, λες και κάνει διαφήμιση για οδοντόκρεμα).

«Πλευρικοί άνεμοι» του Εσθονού Μάρτι Χέλντε. Η ταινία αφηγείται  το δράμα μιας Εσθονής, μέσα από τα γράμματα που έγραφε στον άντρα της «Πλευρικοί άνεμοι» του Εσθονού Μάρτι Χέλντε. Η ταινία αφηγείται το δράμα μιας Εσθονής, μέσα από τα γράμματα που έγραφε στον άντρα της Αντίθετα, στα επόμενα 80 περίπου λεπτά που ακολουθούν, η ταινία αποκτά μια διαφορετική δύναμη, η κάμερα, με αφήγηση οφ" της Ερνας, και με ένα στρωτό, άνετο ρυθμό, παρακολουθεί την ηρωίδα μέσα από «παγωμένα ταμπλό», ωραία φωτογραφημένα, σε σωστά επιλεγμένους χώρους (ένα πολύ ωραίο εύρημα, τόλμημα θα το έλεγα, που, όμως, από ένα σημείο και μετά μετατρέπεται φοβάμαι σε αυτοσκοπό).

Υπάρχουν πάντως στην ταινία ωραίες στιγμές, που συλλαμβάνουν κάτι από την όλη τραγωδία της σταλινικής εθνοκάθαρσης όπως η σύλληψη του ζευγαριού ή οι σκηνές της μεταφοράς των συλληφθέντων μέσα σε φορτηγά, τρένα κ.λπ. (όλα δοσμένα μέσα από τις «παγωμένες» εικόνες), καθώς και ορισμένα αποσπάσματα από τα γράμματα της τραγικής ηρωίδας, όλα με συνοδεία μιας υποβλητικής μουσικής. Ταινία, αξίζει να αναφέρω, επίκαιρη μια και παρόμοιες εθνοκαθάρσεις και ολοκαυτώματα συνεχίζονται, ατιμώρητες, και στις μέρες μας τόσο σε χώρες της Αφρικής όσο και στη Γάζα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη
Κινηματογράφος
Φεστιβάλ