Έντυπη Έκδοση

55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο Πολκ είχε φάει αστακό, τα ψάρια του έφαγαν τα μάτια

* Τι σύμπτωση: η ταινία «Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου , έκανε πρεμιέρα χθες στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, που βρίσκεται στην αποβάθρα του λιμανιού στο Θερμαϊκό: εκεί δηλαδή όπου πριν από 66 χρόνια βρέθηκε το πτώμα του δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ...

«Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ Το φιλμ, προσεγμένο αισθητικά, με εικόνες που θυμίζουν όμορφα στημένα κάδρα, υποτίθεται πως αναφέρεται στην ιστορικής σημασίας δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Ουάσιγκτον Πολκ, στην Θεσσαλονίκη, στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, το 1948.

Υποτίθεται. Διότι κανείς (πόσω μάλλον οι νεότεροι που δεν γνωρίζουν καν την υπόθεση Πολκ), δεν μπορεί να αντιληφθεί τα πώς και τα γιατί της μυστηριώδους εκείνης εκτέλεσης. Ο δε εμφύλιος δεν υπάρχει ούτε καν ως υπόνοια στην ταινία (εκτος αν εκληφθεί ως τέτοια ένα στατικό πλάνο με έναν άντρα ντυμένο με στρατιωτική στολή μέσα στα δένδρα). Τι μαθαίνουμε; πως ο Πολκ πυροβολήθηκε. Πως ζωντανός ακόμα πετάχθηκε στην θάλασσα. Πως τα ψάρια του έφαγαν τα μάτια. Και πως στο στομάχι του βρέθηκαν ίχνη αστακού και μπιζέλια. Τον βλέπουμε δε, μούσκεμα, να τρώει με μανία έναν αστακό σε ένα αστικό εστιατόριο της εποχής -σε μια σκηνή που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ομως, ποιος ήταν αυτός ο Πολκ που «δανείζει» το όνομά του στην ταινία; Γιατί ένας Αμερικάνος δημοσιογράφος έπρεπε να βγει από τη μέση μεσούντος του Εμφυλίου; Τι (μπορεί να) συνέβη; Η ταινία δεν δίνει καμία απάντηση. Και η υπαρξιακή της αγωνία θα μπορούσε κάλλιστα να αφορά οποιονδήποτε άλλον.

* Γροθιά στο στομάχι κάποιες ξένες ταινίες. Τα παιδιά και οι έφηβοι φέτος περνούν τα πάνδεινα στην μεγάλη οθόνη του φεστιβάλ. Οι δε Ρώσοι είναι ανελέητοι. Δεν διστάζουν να παρουσιάσουν τη χώρα τους με πολύ μελανά χρώματα. Παράδειγμα το «Μάθημα Αποκατάστασης» του νεαρού Ιβάν Τβερντόβσκι στο οποίο πρωταγωνιστεί μια παρέα παιδιών με αναπηρίες κι άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας που πηγαίνουν σε ένα ειδικό (κρατικό) σχολείο. Ο τρόπος που φέρεται να αντιμετωπίζει αυτά τα παιδιά το ρωσικό κράτος εξόργισε χθες έναν Ελληνα σκηνοθέτη από το κοινό, ο οποίος σηκώθηκε κι έφυγε από την αίθουσα φωνάζοντας πως πρόκειται για μια αριστουργηματική προπαγάνδα, ενορχηστρωμένη από τους Γερμανούς συμπαραγωγούς της ταινίας. Εμείς πάλι, δεν σοκαριστήκαμε τόσο από την αδιαφορία και την γραφειοκρατία των διδασκόντων στο εν λόγω ρωσικό ίδρυμα, όσο από την κτηνώδη συμπεριφορά των ίδιων των άρρωστων παιδιών (αγοριών και κοριτσιών) που στο τέλος καταλήγουν να βιάσουν ομαδικά μια ανάπηρη συμμαθήτριά τους. Η πολιτική ορθότητα είναι μια άγνωστη λέξη για τους Ρώσους -κι αυτό μας αρέσει.

* Σαν σινεφίλ ανέκδοτο μας φάνηκαν οι Ελληνες βρυκόλακες του Γιάννη Βεσλεμέ, που στη «Νορβηγία» υπογράφει και την μουσική της ταινίας του (ως Felizol). Ολα τα λεφτά το γηραλέο πρεζόνι βαμπίρ που έχει να πιεί αίμα 10 χρόνια γιατί, όπως λέει, κόλλησε με την πρέζα. Ο σπουδαίος Μουρίκης πάλι, αγνώριστος, με περούκα γεροντοφρικιού, κάνει κάτι περίεργα σπαστικά σε όλο το φιλμ το οποίο, προφανέστατα, κλείνει το μάτι στην δεκαετία του '80: Βιντεοταινίες, ντισκοτέκ, ο Αντρέας Παπανδρέου σε αφίσες δίπλα σε πόστερ με γυμνές, και μαζί μερικά ξεπεσμένα βαμπίρ, άφθονο αίμα (σε κόκκινες, μπλε και κίτρινες αποχρώσεις), μασέλες με κυνόδοντες και ένας αντιστασιακός βρυκόλακας που δαγκώνει μόνο όταν εκείνος θέλει. Η ετυμηγορία στο κοινό.

«Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου «Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου * «Μουσικές επαφές τρίτου τύπου» τιτλοφορείται η συναυλία που θα δώσει σήμερα (9 μ.μ.) στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης η ΚΟΑ υπό το νέο καλλιτεχνικό διευθυντή της Στέφανο Τσιαλή. Θα ακούσουμε μουσικές επιστημονικής φαντασίας: από το «Σταρ Τρεκ» και τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», μέχρι τον «ΕΤ» και τον «Πόλεμο των Αστρων». Παρακαλούμε θερμά τον κ.Τσιαλή να μας φέρει μια μέρα και τον μέγα Χανς Ζίμερ.

* Κι άλλη επιστολή ως προς το θέμα του γενικού διευθυντή του ΕΚΚ. Αυτή τη φορά από την Ενωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ. Απευθύνεται στον υπουργό και εκφράζει την αποδοκιμασία της προς το πρόσωπο του Χάρη Παπαδόπουλου, θεωρώντας πως έχει λειτουργήσει διχαστικά στον χώρο και πως από τη θέση του στο Δ.Σ. της ΕΡΤ «είχε αποκλείσει το ντοκιμαντέρ από τις χρηματοδοτήσεις, θεωρώντας το μη κινηματογραφικό είδος». Αυτό το τελευταίο πάντως μας δημιουργεί μια απορία. Μήπως να μας το εξηγήσουν λίγο περισσότερο; Στο βιογραφικό του Χ. Παπαδόπουλου κυρίως ντοκιμαντέρ βλέπει κανείς. Φίξιον έχει κάνει μόνο μια.

* Τέλειες μέρες στη Θεσσαλονίκη. Ομολογούμε πως μας λείπει λίγο η λεγόμενη «Αγγελοπουλική» ατμόσφαιρα. Οι αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες -πράγμα πολύ ευχάριστο. Αν και οι διανομείς αναρωτιούνται που στο καλό εξαφανίζεται αυτό όλο αυτό κοινό όταν βγάζουν μια πιο σινεφίλ ταινία σε κανονική εμπορική διανομή στη Θεσσαλονίκη...

* Αιματηρές οικονομίες φέτος στο φεστιβάλ. Μερικά παραδείγματα: 170 ταινίες πέρυσι, 150 φέτος. Μετρημένες οι εκδόσεις -τέρμα οι συλλεκτικές μονογραφίες για τους σκηνοθέτες. Μόνο το πρόγραμμα και ο κατάλογος έμεινε. Δεν υπάρχει πια έξω από το λιμάνι το περσυνο γυάλινο περίπτερο -μόνο στην πλατεία Αριστοτέλους. Ούτε το πουλμανάκι που διευκόλυνε τις μεταφορές των προσεκλημένων από χώρο σε χώρο. Αλλά στην πραγματικότητα τίποτε από αυτά δεν έχει και τόση σημασία, όταν μπαίνεις στην αίθουσα και παρακολουθείς μια υπέροχη ταινία. Και είχαμε πολλές τέτοιες φέτος στο διαγωνιστικό. Τι κρίμα που για άλλη μια φορά η σύγκριση αποβαίνει σε βάρος των ελληνικών ταινιών. Σε πολλές περιπτώσεις το θέμα τους ακούγεται πιο ενδιαφέρον όταν διαβάζεις γι' αυτό -παρά όταν το βλέπεις στην οθόνη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θεσσαλονίκη
Φεστιβάλ
Κινηματογράφος
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης