Έντυπη Έκδοση

******Αριστούργημα *****Πολύ καλή ****Καλή ***Ενδιαφέρουσα **Μέτρια **Κακή

Στα γρανάζια μιας ολέθριας κρίσης

Από τις Κάνες μάς έρχονται οι δυο από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της νέας αυτής βδομάδας: «Δυο ημέρες, μια νύχτα» των αδερφών Νταρντέν, γύρω από την οικονομική κρίση και «Τα ερείπια είναι πάντα θλιμμένα», γκανγκστερικό φιλμ νουάρ του Τζέρεμι Σόλνιερ.

Ενώ από τα φεστιβάλ του Τόκιο και της Βενετίας μάς έρχεται η σουηδική «We Are the Best!» του Λούκας Μούντισον, γύρω από ένα νεαρό συγκρότημα μουσικής πανκ. Ακολουθούν τέσσερις άλλες ταινίες: «Interstellar», περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας του Κρίστοφερ Νόλαν, «Η συγκάλυψη», γκανγκστερικό θρίλερ του Μάικλ Ρόσκαμ, «The Battery», περιπέτεια τρόμου και «Οι υπερέξι», ταινία κινούμενων σχεδίων των Τζέρεμι Γκάρντνερ, Ντον Χολ, Κρις Γουίλιαμς.

Δυο ημέρες, μια νύχτα ******

Deux jours, une nuit. Γαλλία, 2014. Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν. Ηθοποιοί: Μαριόν Κοτιγιάρ, Φαμπρίτζιο Ροντζιόνε, Κατρίν Σαλέ. 95'

Με την οικονομική κρίση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης καταπιάνονται στην εξαιρετική ταινία τους «Δυο μέρες, μια νύχτα» οι αδερφοί Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν («Ροζέτα», «Το παιδί»), που πρωτοείδαμε στο διαγωνιστικό τμήμα του 67ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Κανών. Πρωταγωνίστρια είναι η Σάντρα, μια εργάτρια σε επιχείρηση, η οποία, αφού επιστρέψει από θεραπεία για ψυχολογικού στρες, προσπαθεί, στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου (σε δυο ημέρες και μια νύχτα, όπως λέει και ο τίτλος) να πείσει τους συναδέρφους της να την υποστηρίξουν στην επαναληπτική ψηφοφορία της Δευτέρας, όταν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο να τη δεχτούν να επιστρέψει στη δουλειά της ή να την απορρίψουν και να εργαστούν οι ίδιοι περισσότερες ώρες και να αμειφθούν, ο καθένας, με πριμ 1.000 ευρώ. Παρά τα ψυχολογικά της προβλήματα, που αυξάνονται όταν μαθαίνει πως στην πρώτη ψηφοφορία η πλειοψηφία την έχει καταψηφίσει, η Σάντρα (με τη Μαριόν Κοτιγιάρ να ερμηνεύει με ευαισθησία και δύναμη το ρόλο), προσπαθεί, με τη βοήθεια του συζύγου της και μιας φίλης και συναδέρφου, να πείσει τα υπόλοιπα πρόσωπα, σε προσωπικές συναντήσεις που αρχίζει να κάνει στη διάρκεια των δύο ημερών, να τη ψηφίσουν.

Για τους αδερφούς Νταρντέν το θέμα που προέχει είναι εκείνο της αλληλεγγύης, σε μια εποχή που η ευρωπαϊκή κοινωνία έχει, στο μεγαλύτερο μέρος της, μετατραπεί σε απολιτική, με το λαό να έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στα διάφορα κόμματα - εκείνο που δυστυχώς επικρατεί, είναι, όπως οι ίδιοι τόνισαν στη συνέντευξη Τύπου στις Κάνες, «η μανία της απόδοσης και του βίαιου ανταγωνισμού ανάμεσα στους εργάτες - κάτι που συμβαίνει δυστυχώς σε όλες τις χώρες, όχι μόνο στο Βέλγιο». Η αναγκαία αλλαγή, όπως τονίζουν στην ταινία τους, βρίσκεται στην επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους - στη σχέση της Σάντρας με τους συναδέρφους της, στην κατανόηση πως η ανάγκη να εργαστεί και όχι να βρεθεί στην ανεργία, είναι πιο σημαντικό από του να πάρει κανείς το πριμ για να φτιάξει το σπίτι, τον κήπο του ή όποιες άλλες οικογενειακές αλλαγές, τη στιγμή που παίζεται η τύχη μιας γυναίκας και μητέρας δυο παιδιών. Με ένα καλογραμμένο σενάριο, με μια ρεαλιστική γραφή, με την κάμερα να καταγράφει τις παραμικρές λεπτομέρειες και όσο το δυνατό πιο αντικειμενικά, την εγωιστική (συχνά υποκριτική) στάση των διαφόρων προσώπων απέναντι στη Σάντρα (ορισμένοι αρνούνται για εντελώς απαράδεκτους, συχνά γελοίους, λόγους και άλλοι γίνονται ακόμη και βίαιοι στη στάση τους απέναντί της), οι αδερφοί Νταρντέν έφτιαξαν μια ακόμη εξαιρετική, με μια δόση σασπένς, ταινία, ταινία που τη χαρακτηρίζει η ίδια ανθρωπιά και συγκίνηση που συναντάμε στις καλύτερες ταινίες τους.

We Are the BEST *****½

Σουηδία/Δανία, 2013. Σκηνοθεσία: Λούκας Μούντισον. Σενάριο: Λούκας και Κόκο Μούντισον. Ηθοποιοί: Μίρα Μπαρκχάμαρ, Μίρα Γκρόζιν, Λιβ ΛεΜόιν. 102'

Η μουσική πανκ δεν περιορίζεται σε χώρες όπως η Αμερική και η Βρετανία, χώρες απ' όπου ξεκίνησε το είδος στη δεκαετία του '70. Η πανκ ξεκίνησε ως έκφραση αριστερών και προοδευτικών, συχνά αναρχικών, αντικαπιταλιστικών, και όλων των αντι-καθεστωτικών (αντιρατσιστικών, αντισεξιστικών, αντιμιλιταριστικών, αντιεθνικιστικών) ιδεών, με επίκεντρο την προσωπική ελευθερία, με τους υποστηρικτές της να αντιδρούν στο κατεστημένο, στην αυταρχικότητα και στον κομφορμισμό - αν και, μέσα στην κίνηση του πανκ υπήρχε κι ένα εντελώς αντίθετο, δεξιών, ακόμη και ακροδεξιών απόψεων, κομμάτι. Είναι πάντως αρκετές, και πολύ ενδιαφέρουσες, οι ταινίες που γυρίστηκαν στο χώρο των αριστερών και γενικά προοδευτικών ιδεών της πανκ.

Από τα καλύτερα δείγματα είναι και η σουηδική ταινία «We Are the Best!» του Λούκας Μούντισον («Λίλια για πάντα»). Δέκα τέσσερα χρόνια μετά το εξαιρετικό «Μαζί», ο Σουηδός σκηνοθέτης επιστρέφει με μιαν από τις πιο προσωπικές ταινίες του, βασισμένο σ' ένα κόμικς της γυναίκας του, Κόκο Μούντισον. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη δεκαετία του '80, από τις καλύτερες περιόδους της μουσικής πανκ, παρόλο που το μουσικό τρίο της ταινίας αντιμετωπίζει αρχικά ένα κοινό που πιστεύει πως η πανκ έχει πεθάνει - μερικοί από τους φίλους τους έχουν στραφεί στο Joy Division και σε άλλα πιο «ιν» συγκροτήματα. Μέσα από μια όμορφη, ρομαντική, διανθισμένη με χιούμορ, και με ωραία ατμόσφαιρα, ιστορία, το τρίο αυτό των τινέιτζερ κοριτσιών (αξίζει ν' αναφέρω πως είναι εξαιρετικές οι ερμηνείες τους) καταφέρνει, με ενθουσιασμό, επιμονή, ενεργητικότητα και αφοσίωση, να αποκτήσει μια εντελώς δική του (φεμινιστική θα έλεγα) ελευθερία, μακριά από την αποπνιχτική βιομηχανία του θεάματος, και να φωνάξει, με αυτοπεποίθηση και δύναμη, We Are the Best!, όπως και πράγματι είναι - και που το τονίζουν με τον καλύτερο τρόπο στο γεμάτο ρυθμό και δύναμη μουσικό φινάλε της ταινίας.

Τα ερείπια είναι πάντα θλιμμένα ***

Blue Ruin. ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία-σενάριο: Τζέρεμι Σόλνιερ. Ηθοποιοί: Μάκον Μπλερ, Ντέβιν Ράτρεϊ, Εμι Χάργκριβς. 90'

Θρίλερ εκδίκησης, με στοιχεία φιλμ-νουάρ, είναι η ανεξάρτητη αυτή, δεύτερη ταινία του πρώην διευθυντή φωτογραφίας Τζέρεμι Σόλνιερ (Murder Party), που το 2013 είχε εντυπωσιάσει στις Κάνες, στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών». Ο Ντουάιτ (πραγματική αποκάλυψη στο ρόλο ο Μάκον Μπλερ), που μετά τη δολοφονία των γονιών του ζει απομακρυσμένος από τον κόσμο, σαν αλήτης, drifter (που περιφέρεται άσκοπα και κοιμάται σ' ένα μπλε αυτοκίνητο (το Blue Ruin, «μπλε ερείπιο» του τίτλου, αλλά και έμμεση αναφορά στον ίδιο), αποφασίζει, όταν μαθαίνει πως ο δολοφόνος των γονιών του έχει αποφυλακιστεί πρόωρα, να υλοποιήσει ένα σχέδιο εκδίκησης.

Παρόλο που ο Ντουάιτ δεν είναι επαγγελματίας δολοφόνος, και παρά τις γκάφες του πρωτάρη (όταν κλέβει ένα πιστόλι και ύστερα προσπαθεί να κλέψει ένα αυτοκίνητο), η εκδίκησή του ολοκληρώνεται στο πρώτο κιόλας εικοσάλεπτο της ταινίας. Ο φόνος όμως θα φέρει άλλες δολοφονίες όταν στην υπόθεση επεμβαίνει η οικογένεια του νεκρού, που αναζητά τη δική της, το ίδιο αιματηρή, εκδίκηση. Εκείνο που ακολουθεί -και που είναι και το καλύτερο κομμάτι της ταινίας- είναι η προσπάθεια του Ντουάιτ να προστατέψει τη δική του οικογένεια (την αδερφή του και τα παιδιά της) και να βρει τον εαυτό του σε μια κοινωνία που διαρκώς τον σπρώχνει στη βία (η χρήση των όπλων γίνεται εδώ ευκαιρία για μια έμμεση καταδίκη τους καθώς και της εύκολης πρόσβασης σ' αυτά που εξακολουθεί να παρέχει η αμερικανική νομοθεσία). Με σιγουριά, ωραίες συνθέσεις των πλάνων αλλά και έξυπνη χρήση του χώρου, με μια σκηνοθεσία που δημιουργεί το σασπένς αφήνοντας πολλά στη φαντασία του θεατή, ο Σόλνιερ, με την πρώτη του αυτή ταινία, έδειξε πως έχει ένα ξεχωριστό, υπολογίσιμο ταλέντο.

Interstellar **

ΗΠΑ, 2014. ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν. Σενάριο: Τζόναθαν και Κρίστοφερ Νόλαν. Ηθοποιοί: Μάθιου ΜακΚόνοχι, Αν Χάθαγουεϊ, Τζέσικα Τσαστέιν, Ματ Ντέιμον, Μάικλ Κέιν, Κέισι Αφλεκ, Ελέν Μπερστίν, Τζον Λίθγκοου. 169'

Σε μια όχι και τόσο μακρινή περίοδο, όταν η γη αρχίζει κυριολεκτικά να πεθαίνει χωρίς να μπορεί να προσφέρει τίποτα στον άνθρωπο, και ενώ η εξερεύνηση του διαστήματος αποθαρρύνεται, μια ομάδα αστροναυτών αποφασίζει να εκμεταλλευτεί τη σκουληκότρυπα που έχει εμφανιστεί στο διάστημα για να εξερευνήσει, σ' ένα διάστερο (interstellar) ταξίδι, νέους διαστημικούς ορίζοντες που να προσφέρονται για αποικισμό.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, δημιουργός καλοφτιαγμένων μπλοκ-μπάστερ («Ο σκοτεινός ιππότης», «Inception»), θέλησε να φτιάξει ένα είδος εκλαϊκευμένης «Οδύσσειας του διαστήματος». Η ταινία του περιέχει πολλά από τα στοιχεία που συναντάμε στην ταινία του Κιούμπρικ: την εισαγωγή όπου γνωρίζουμε τα διάφορα πρόσωπα (με την Ελέν Μπερστίν να θυμίζει το γερασμένο Κιρ Ντουλία στο φινάλε της ταινίας), την ατμόσφαιρα μέσα στο διαστημόπλοιο, το έξυπνο ρομπότ (βλέπε Hal), τα εντυπωσιακά πανέγχρωμα τρικ (όπως τα ψυχεδελικά κομμάτια στην «Οδύσσεια») και αρκετά άλλα. Μόνο που ο Νόλαν κινεί όλους και όλα με ψυχρό, μηχανικό τρόπο, όπου εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι, από τη μια, να εντυπωσιάσει με τα εφέ και το όλο καλοστημένο, πρέπει να πω, θέαμα, και, από την άλλη, να δημιουργήσει το κατάλληλο σασπένς για να κρατήσει το θεατή στα 169 λεπτά που διαρκεί η ταινία, παρόλο, πρέπει να πω, είναι στιγμές που σε κουράζει.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

** Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ (The Drop). ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Μάικλ Ρ. Ρόσκαμ. Σενάριο: Ντένις Λεχέιν, από το διήγημά του «Animal Rescue». Ηθοποιοί: Τομ Χάρντι,. Νοόμι Ρεπάς, Τζέιμς Γκοντολφίνι. 106'

Η ανακάλυψη ενός κακοποιημένου κουταβιού θα οδηγήσει τον μοναχικό μπάρμαν που ερμηνεύει ο Τομ Χάρντι σε μια σειρά ρομαντικές αλλά και επικίνδυνες περιπέτειες στις άγνωστες πλευρές ενός Μπρούκλιν όπου κυριαρχούν η τσετσένικη μαφία και γενικά ένας αδίστακτος υπόκοσμος. Με βάση ένα διήγημα του Ντένις Λεχέιν (συγγραφέα εξαιρετικών βιβλίων που μεταφέρθηκαν στην οθόνη: «Σκοτεινό ποτάμι», «Το νησί των καταραμένων»), ο Μάικλ Ρόσκαμ (σκηνοθέτης της Βελγικής, υποψήφιας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ, ταινίας, «Μοσχαροκεφαλή») έφτιαξε ένα ενδιαφέρον γκανγκστερικό θρίλερ.

ΤΗΕ BATTERY. ΗΠΑ, 2012. Σκηνοθεσία-σενάριο: Τζέρεμι Γκάρντνερ. Ηθοποιοί: Τζέρεμι Γκάρντνερ, Αντάμ Κρόνχαϊμ, Νιλς Μπολ. 101'

Η περιπέτεια δύο πρώην παικτών του μπέιζ-μπολ που διασχίζουν την αμερικανική επαρχία ενώ ο κόσμος γύρω τους έχει μετατραπεί σε ζόμπι. Μια καλογυρισμένη χαμηλού κόστους (στοίχισε μόνο 6.000 δολάρια) ταινία τρόμου, με τον Τζέρεμι Γκάρντνερ να έχει γράψει το σενάριο, να τη σκηνοθετεί, να κάνει τον παραγωγό και να πρωταγωνιστεί σ' αυτήν.

ΟΙ ΥΠΕΡΕΞΙ (Big Hero Six). ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Ντον Χολ, Κρις Γουίλιαμς. Σενάριο: Ντον Χολ, Τζόρνταν Ρόμπερτς. Ηθοποιοί: Ράιαν Πότερ, Σκοτ Αντσιτ, Τζέιμι Τσανγκ. 108'

Χιουμοριστική φουτουριστική περιπέτεια κινούμενων σχεδίων βασισμένη σε μια σειρά των Marvel κόμικς, με πρωταγωνιστές τους «Υπερέξι», ένα φουσκωτό ρομπότ, ένα 14χρονο αγόρι και τους τέσσερις συμμαθητές του, που μετατρέπονται σε υπερ-ήρωες και αναλαμβάνουν να σώσουν την πόλη τους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Κριτική κινηματογράφου