Έντυπη Έκδοση

Υπόγειο πάρκινγκ

Ακούγεται αυτές τις μέρες στην Αμφίπολη ότι στον τάφο ήταν θαμμένη η αρμάμαξα που μετέφερε τη σορό του Μεγάλου Αλέξανδρου μέσα σε ολόχρυση λάρνακα με αρώματα, στολισμένη με τη χρυσοποίκιλτη σημαία και τα όπλα του νεκρού.

Δυστυχώς δεν διευκρινίζεται αν ήταν θαμμένα μαζί τα 64 μουλάρια που την έσερναν και οι ελέφαντες που προπορεύονταν στη νεκρική πομπή. Αν τους πιστέψουμε, τότε δεν έχουμε τάφο αλλά μάλλον υπόγειο πάρκινγκ. Οπως καταλαβαίνετε, το σκάμμα της Αμφίπολης παράγει συνεχώς καινούργιους μύθους, πασπαλισμένους με τη χρυσόσκονη της Ιστορίας.

Δυόμιση μήνες μετά την πανηγυρική έναρξη αυτής της ανασκαφής που επισφραγίστηκε με την επίσκεψη του πρωθυπουργού και λίγο πριν κλείσει (υπολογίζεται σε δύο εβδομάδες) για το χειμώνα που έρχεται βαρύς στην περιοχή, το υπουργείο Πολιτισμού στις επίσημες ενημερώσεις του αρχίζει να παίρνει αποστάσεις από την ανασκαφέα και να παραδέχεται ότι το μνημείο έχει συληθεί. Η Αικατερίνη Περιστέρη όμως εμμένει στην άποψή της ότι το μνημείο κρύβει ακόμη πολλά μυστικά, κάτι που άλλωστε διακηρύσσει από το 2009 με βάση την εκτίμηση του αρχαιολόγου Δημ. Λαζαρίδη, ο οποίος έσκαβε επί του λόφου φιλοδοξώντας να βρει τον τάφο της Ρωξάνης και του Αλεξάνδρου Δ', όπως η ίδια λέει. Η κ. Περιστέρη πίστευε εξ αρχής ότι ο λόφος αυτός έκρυβε μία πολύτιμη μαρτυρία για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Με αυτό το σκεπτικό ζητούσε από τότε πλούσια χρηματοδότηση, υποσχόμενη μεγάλες αποκαλύψεις. Αυτό ακριβώς που χρειαζόταν ο Αντώνης Σαμαράς για να δικαιωθεί πολιτικά, γιατί στο βωμό του «Μακεδονικού» είχε παίξει κορόνα-γράμματα την πολιτική του καριέρα. Ετσι, ταξιδεύοντας ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 2009 ως υπουργός Πολιτισμού για τις Σέρρες ξεναγήθηκε στην Αμφίπολη από την κυρία Περιστέρη. Τον περασμένο Αύγουστο ο πρωθυπουργός μάς αποκάλυψε το μυστικό, ότι παρακολουθεί την Αμφίπολη από τότε.

Εκτοτε, γίναμε κι εμείς μέρος αυτής της αποκάλυψης που βγαίνει σιγά σιγά, βασανιστικά και απολαυστικά συγχρόνως. Παρακολουθούμε την ανασκαφή από τότε που ανέβαιναν και αποχωμάτωναν τον τάφο τα φορτηγά απειλώντας τη στατική του επάρκεια. Από τότε ψάχνουμε εναγωνίως την ταυτότητα του νεκρού, ξεψαχνίζουμε τα ιστορικά γεγονότα τής μετά τον Αλέξανδρο εποχής. Παθιαζόμαστε υπέρ της μίας ή της άλλης εκδοχής. Μαθαίνουμε κάθε λεπτομέρεια για τις γεωλογικές, ιστορικές, αρχαιολογικές παρατηρήσεις των μέσα κι έξω από το σκάμμα. Βλέπουμε ειδικούς να προσπαθούν να μπουν στο κάδρο κι εμείς ονειρευόμαστε υπόγειους θαλάμους και δαιδαλώδεις διαδρομές.

Ενδιάμεσα, χαζέψαμε το ανασηκωμένο δαχτυλάκι της λυγερής Καρυάτιδας, στοιχηματίσαμε για τον νεκρό του ψηφιδωτού, που νομίζαμε πως κοιμόταν μέσα στο χώμα, και τον ξεχάσαμε όταν ήρθε και μας κοίταξε κατάματα η θλιμμένη Περσεφόνη. Ισιώσαμε το φιογκάκι στο λευκό της φουστάνι και αρχίσαμε να υφαίνουμε σενάρια για τη στρογγυλή τρύπα στο ψηφιδωτό δάπεδο, αποδεικνύονας πως η φαντασία είναι τελικά το αθάνατο εθνικό μας συστατικό. Τώρα που τελειώνει η ανασκαφή χωρίς τίποτα από όσα ειπώθηκαν να επιβεβαιωθεί, συμφιλιωθήκαμε με την καβαφική σκέψη πως σημασία είχε η διαδρομή και όχι ο προορισμός.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΚΟΝΤΡΑρίσματα