Έντυπη Έκδοση

Η δραχμή δεν είναι επιλογή

Καθώς η αποτυχημένη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης αναζωπυρώνει τη συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή, ας δούμε τι συμβαίνει στον τρικυμιώδη κόσμο των συναλλαγματικών ισοτιμιών για νομίσματα μάλιστα πολύ ισχυρότερα.

Στην Ιαπωνία, το γεν, που τους τελευταίους 2 μήνες έχει χάσει 10% έναντι του δολαρίου, από το 2012 έως σήμερα έχει υποτιμηθεί κατά 35% χωρίς η οικονομία της ν' ανακάμψει.

Στην Ευρωζώνη, το ισχυρό ευρώ, από τον Δεκέμβριο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2010, είχε υποτιμηθεί κατά 21%, πέφτοντας από το 1,51 δολ. στο 1,20 δολ. Φέτος, τους τελευταίους 6 μήνες γνωρίζει μία νέα υποτίμηση κατά 11%, και από το 1,39 δολ. έχει πέσει στο 1,24 δολ., με εκτιμήσεις αναλυτών για απόλυτη ισοτιμία (1 προς 1) ή και ακόμη χαμηλότερα.

Στη Ρωσία, το ρούβλι, το οποίο επίσης θεωρητικά ήταν ισχυρό νόμισμα λόγω της διεθνούς δύναμης, των πετρελαίων, των μεγάλων συναλλαγματικών αποθεμάτων και του αξιόχρεου της χώρας, έπεσε στη διάρκεια των τελευταίων 22 μηνών κατά 35% (τα 2/3 της υποτίμησης το τελευταίο 4μηνο). Αυτό, δε, συνέβη μολονότι η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας ξόδεψε στη διάρκεια των τελευταίων 14 μηνών 100 δισ. δολ. περίπου συναλλαγματικών αποθεμάτων (το 25% του συνόλου) για να υπερασπίσει την ισοτιμία του. Κι ενώ παράλληλα, από τον Μάρτιο του 2014 έως σήμερα αύξησε το overnight repos επιτόκιο κατά 62%, από 6,5% σε 10,5%, προσπαθώντας να συγκρατήσει την υποτίμηση σε κάποια όρια.

Από την άλλη πλευρά, η Αργεντινή, που συγκρούστηκε με επιτυχία στο παρελθόν με τις διεθνείς αγορές ευνοούμενη από τη θετική -τότε- οικονομική συγκυρία και αξιοποιώντας την ισχυρή παραγωγική και εξαγωγική της βάση, δεν κατόρθωσε να βάλει σε τάξη την οικονομία της και τώρα βλέπει τα 2,5 τελευταία χρόνια το νόμισμά της να υποτιμάται κατά 50% περίπου και την κοινωνία της να δοκιμάζεται εκ νέου.

Σοβαρό πρόβλημα αντιμετωπίζει και η οικονομία της Βραζιλίας, που ενώ στα τέλη του 2008 και μέσα σε 4 μήνες είχε υποστεί μία νομισματική υποτίμηση κατά 39% περίπου, για να ανατιμηθεί αμέσως μετά, τώρα, από τα τέλη του 2011 έως σήμερα, έχει μπει σε νέες περιπέτειες, αφήνοντας σταδιακά το νόμισμά της να υποτιμάται κατά 38%, χωρίς όμως να ανακάμπτει η οικονομία της. Αργεντινή και Βραζιλία στο β' τρίμηνο 2014 είχαν μηδενική και αρνητική (-0,9%) αύξηση ΑΕΠ αντίστοιχα.

Οταν, λοιπόν, νομίσματα ισχυρών ή ισχυρότερων της Ελλάδας χωρών υποτιμώνται χωρίς οι οικονομίες τους να ανακάμπτουν (η Ιαπωνία βρίσκεται σε στασιμότητα από το 1990 και μετά), αλλά με τους πραγματικούς μισθούς να μειώνονται μαζί με την αξία των καταθέσεων λόγω της αύξησης του πληθωρισμού που αναπότρεπτα προκαλεί μία νομισματική υποτίμηση, είναι αδύνατο να μην σκεφτεί κανείς τι θα σήμαινε για τη διαλυμένη και αφερέγγυα διεθνώς ελληνική οικονομία μία επιστροφή στη δραχμή. Η υποτίμησή της θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή των παραπάνω χωρών και το τίμημα για τους εργαζομένους πολύ βαρύτερο.

Μία υποτίμηση γίνεται κυρίως για να τονώσει τις εξαγωγές. Προϋποθέτει, όμως, δύο πράγματα: ομαλές συνθήκες ανάπτυξης διεθνώς (επαρκής εξωτερική ζήτηση) και πάγωμα των μισθών. Γιατί στόχος της είναι ακριβώς η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μέσα από τη μείωση του πραγματικού κόστους εργασίας, αφού όλα τα άλλα κόστη αυξάνουν λόγω ακριβότερων εισαγωγών και πληθωρισμού...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις