Έντυπη Έκδοση

Θα εκτεθεί ο Πάπυρος του Δερβενίου στο σύνολό του

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, το αρχαιότερο χειρόγραφο της Ευρώπης δικαιούται να ενταχθεί στα μνημεία της UNESCO, καθώς είναι ο μοναδικός αναγνώσιμος πάπυρος που έχει διασωθεί στον ελλαδικό χώρο. Γράφτηκε περί το 340-320 π.Χ. και αντέγραφε ουσιαστικά ένα κείμενο του τέλους του 5ου αι. π.Χ. Ο πάπυρος του Δερβενίου αποτελείται από εννιά πίνακες.

Εχουν διασωθεί 266 σπαράγματα μεγέθους γραμματοσήμου έως και φακής. Προϋπόθεση για να εγγραφεί ένα μνημείο στον κατάλογο της UNESCO είναι να εκτίθεται στο σύνολό του, αντί του ενός μόνο φύλλου που παρουσιάζεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το θέμα συζητήθηκε στο Συμβούλιο Μουσείων και αποφασίστηκε η ένταξη του συνόλου του στη μόνιμη έκθεση του ΑΜΘ.

Η ιστορία της ανακάλυψής του έχει ως εξής: Βρέθηκε το 1962 από τον αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη στο Δερβένι Θεσσαλονίκης. Ηταν μέσα στη νεκρική πυρά ενός πλούσια κτερισμένου τάφου των ύστερων κλασικών χρόνων. Αποτελούσε μέρος ενός ταφικού συνόλου του 3ου αι. μ.Χ., που εκτίθεται από το 2006 στο ΑΜΘ και περιλαμβάνει τον σκελετό μιας γυναίκας ηλικίας 50-60 ετών και ύψους 1,60 μ., η οποία μουμιοποιήθηκε με τη χρήση ρητινών και αρωματικών ελαίων.

Αν διασώθηκε ο πάπυρος οφείλεται στο ότι απανθρακώθηκε μερικώς. Η σημασία του αναγνωρίστηκε αμέσως τόσο από τον ανασκαφέα όσο και από τον αρχαιολόγο Χαράλαμπο Μακαρόνα. Επειτα, ο Αυστριακός Α.Φάκελμαν ξετύλιξε τον κύλινδρο και τοποθέτησε τα σπαράγματά του σε υπόστρωμα από στυπόχαρτο που συμπιέστηκε μεταξύ δύο υαλοπινάκων. Η αξία του είναι διττή και ως τεκμήριο γλώσσας αλλά και ως περιεχόμενο. Θεωρείται «η σημαντικότερη μαρτυρία για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και θρησκεία που εμφανίστηκε από την εποχή της Αναγέννησης», αλλά παράλληλα και «η πιο δύσκολη στην κατανόησή της».

Το κείμενο μοιάζει να εισάγει τον αναγνώστη στον κόσμο των οπαδών μυστικιστικών δοξασιών και λατρειών (των μυστών) αλλά και του περσικού ιερατείου (των μάγων). Ο συγγραφέας αναφέρεται σε όσους δεν πιστεύουν στα δεινά που πρόκειται να αντιμετωπίσουν μετά τον θάνατό τους και περιγράφει θυσίες και σπονδές που γίνονται στις Ερινύες και τις Ευμενίδες, που γι' αυτόν δεν είναι θεότητες αλλά οι αναρίθμητες ψυχές των νεκρών.

Κατόπιν αρχίζει την ερμηνεία μιας Θεογονίας, ενός αινιγματικού ορφικού ύμνου, που δεν μας ήταν γνωστός μέχρι τώρα παρά μόνο από μεταγενέστερες παραλλαγές του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
UNESCO
Εκθέσεις