Έντυπη Έκδοση

Αναστηλώνεται ή γκρεμίζεται;

Στο ρουφ γκάρντεν έπαιζαν οι θρυλικοί Forminx με τον διάσημο σήμερα Βαγγέλη Παπαθανασίου στα πρώτα του βήματα. Κάτω, στο νάιτ κλαμπ, τραγουδούσε η Ζωίτσα Κουρούκλη συνοδευόμενη από τον πιανίστα Τζίμη Λούκας. Στο Αθηναϊκό Σαλόνι χόρευαν τα ζευγάρια της εποχής με ζωντανή μουσική.

 Ετσι θυμούνται οι παλιότεροι το ξενοδοχείο «Ακροπόλ Παλλάς». Για τη γενιά μας είναι ένα παράθυρο ανοικτό τη βραδιά της 17ης Νοέμβρη του 1974 απ' όπου κινηματογραφήθηκε η είσοδος των τανκς στο Πολυτεχνείο. Σήμερα, καθώς περνάς βιαστικά από την Πατησίων το βλέμμα σου σκαλώνει στις τρύπιες λινάτσες απ' όπου ξεπροβάλλουν τα τούβλα της πρόσοψης του κτηρίου γυμνά. Η σάρκα του πολύπαθου διατηρητέου του Μεσοπολέμου σε κοινή θέα. Ενα θλιβερό απομεινάρι που γνώρισε μεγάλες δόξες στις δικαετίας του '50 και '60 (έργο του αρχιτέκτονα Σωτ. Μαγιάση).

Η νεότερη «ιστορία» του Ακροπόλ συμπυκνώνει όλα όσα έχουμε ζήσει μετά τη μεταπολίτευση: διαπλοκή, αδιαφάνεια, γραφειοκρατία. Ηταν χειμώνας του 1999 όταν το ξενοδοχείο της οικογένειας Καραδόντη αγοραζόταν από το υπουργείο Πολιτισμού (4,5 δισ. δρχ.) και δινόταν από τον υπουργό Πολιτισμού Βαγγέλη Βενιζέλο στον φίλο του, πρόεδρο τότε της ΠΑΕ-ΠΑΟΚ Γιώργο Μπατατούδη για να το παραδώσει ανακαινισμένο. Ελαβε ο Μπατατούδης τη γενναία προκαταβολή (1,8 δισ. δρχ.), αλλά δεν έβαλε ούτε καρφί. Η υπόθεση σύρθηκε στα δικαστήρια με αποτέλεσμα να περιέλθει τελικά η κυριότητα του ακινήτου στο Δημόσιο. Εκτοτε, όσο το υπουργείο αναζητούσε λύση για να καλύψει τη χαίνουσα πληγή, το Ακροπόλ σάπιζε. Ξηλώθηκαν και αφαιρέθηκαν μέρα μεσημέρι πέντε μεγάλοι πολυέλαιοι κι έπειτα ήρθε η φωτιά. Καταστράφηκε το περίφημο βιτρό που στόλιζε την είσοδο πλάι στη γυριστή μαρμάρινη σκάλα.

Το «τσουρουφλισμένο» Ακροπόλ είχε αρχίσει πια να «ρυπαίνει» τη γειτονιά και να αντικαθρεφτίζει πάνω στα ξέφτια που το περιέβαλλαν το σκοτεινό πολιτικό-οικονομικό του παρελθόν. Χρήματα άλλα να μοιραστούν σε φίλους δεν υπήρχαν. Οι διάδοχοι του Βενιζέλου στράφηκαν στον κοινοτικό κορβανά. Οι παλιές μελέτες επικαιροποιήθηκαν, προκηρύχθηκε μειοδοτικός διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου (12 εκατ. ευρώ) σε νέο εργολάβο, με τον όρο ότι θα είχε εμπειρία σε ανάλογα έργα αναστήλωσης μνημείων και ανατέθηκε σε εκείνον που πρόσφερε έκπτωση 12%. Οταν όμως ο φάκελος διαβιβάστηκε στο Γεν. Λογιστήριο του Κράτους, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε γιατί περιείχε τον πρόσθετο όρο της εμπειρίας του εργολάβου. «Βλάπτει την ανταγωνιστικότητα ο όρους αυτός» αποφάνθηκαν οι γραφειοκράτες. Και καθώς δεν έχει ακόμη συνταχθεί το Μητρώο εργοληπτών για τις αναστηλώσεις νεωτέρων μνημείων, επαναλήφθηκε ο διαγωνισμός χωρίς τον όρο της εμπειρίας. Τότε, το έργο δόθηκε σε μια κοινοπραξία που πρόσφερε έκπτωση 55%. Αποτέλεσμα; Αντί να συντηρούνται οι παλιοί τοίχοι, γκρεμίζονται. Οι παλιές γύψινες διακοσμήσεις καθαιρούνται. Θα αντικατασταθούν από ολοκαίνουργιες επί τη βάσει της φωτογραφικής τους αποτύπωσης, διαβεβαιώνουν οι κατασκευαστές. Αν αληθεύει μάλιστα ότι κατεδαφίζονται και οι τρεις πάνω όροφοι μαζί με το δώμα, τότε του χρόνου θα παραδοθεί ένα κτήριο που δεν θα έχει καμία σχέση με το Ακροπόλ. Ετσι νομίζουν πως ξεπλένεται το κακό του παρελθόν;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΚΟΝΤΡΑρίσματα