Έντυπη Έκδοση

55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Με το φακό στραμμένο στην κρίση

Εκεί που θα περίμενε κανείς πως η οικονομική και πολιτική (μαζί και ηθική) κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, οι καθημερινές απογοητεύσεις, καθώς και η έλλειψη η χρημάτων για την παραγωγή ταινιών, θα εμπόδιζαν τους κινηματογραφιστές μας από του να συνεχίζουν να εκφράζονται μέσα από τον κινηματογράφο, στην πραγματικότητα τους εμπνέουν και τους σπρώχνουν να καταγράψουν τις ιδέες και τους προβληματισμούς τους στο σελιλόιντ - ή, πιο σωστά, μια και μιλάμε για τις σύγχρονες τεχνολογικές συνθήκες, στη ψηφιακή γραφή.

«Η έκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα «Η έκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα Αυτή την αίσθηση είχα βλέποντες τις νέες ελληνικές ταινίες του φετινού, 55ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Μπορεί, από καλλιτεχνικής πλευράς, η φετινή παραγωγή, με λιγοστές εξαιρέσεις (με πρώτη-πρώτη «Το μικρό ψάρι» του Οικονομίδη, με τη «Ξενία» του Πάνου Κούτρα να ακολουθεί), να μην ήταν στο επίπεδο άλλων καλύτερων χρόνων, όλες όμως έδειχναν πως οι δημιουργοί τους, νεότεροι και καθιερωμένοι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, κατάφεραν να μεταφέρουν στο φιλμ, με τρόπο έντονα ρεαλιστικό, τις αναζητήσεις και το όραμά τους. Η φτώχια, η ανεργία, τα διάφορα ηθικά και άλλα αδιέξοδα, η οικογενειακή και κοινωνική καταπίεση, ο αντίκτυπος μιας κρίσης που δεν περιορίζεται στην οικονομική πλευρά της, είναι όλα θέματα που βρήκαν την έκφρασή τους στις εφτά ταινίες που έκαναν πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη.

«Forget Me Not» του Γιάννη Φράγκα «Forget Me Not» του Γιάννη Φράγκα Στη σχεδόν ψυχεδελική θα έλεγα «Νορβηγία» βρισκόμαστε σε μια Ελλάδα νεκροζώντανων, όπου ένας βαμπίρ (το μοναδικό συμπαθητικό πρόσωπο της ταινίας) έρχεται σε σύγκρουση με το κακό που έχει κυριαρχήσει στη χώρα - μια Ελλάδα της φαντασίας του δημιουργού της (υπεύθυνου για τη σκηνοθεσία, το σενάριο, τα ντεκόρ και τη μουσική) Γιάννη Βεσλεμέ (βραβείο Διεθνούς Κριτικής - FIPRESCI - καλύτερης ελληνικής ταινίας). Από εικαστικής πλευράς η πιο εντυπωσιακή ταινία ήταν ο «Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου. Ενα μεγάλο, πρέπει να πω, τόλμημα, με τους δυο νέους σκηνοθέτες να ερμηνεύουν την ιστορία του δολοφονημένου Αμερικανού δημοσιογράφου μέσα από σύμβολα (το νερό, το φαγητό με τον κάβουρα και τα ρεβίθια), που δίνουν τις δικές τους ερμηνείες με μια πολύπλοκη αυτή υπόθεση, που αναμιγνύει έντεχνα το χρόνο με τη μνήμη, φέρνοντας στο νου το έργο του Μπόρχες.

Το ρόουντ-μούβι με στοιχεία του θρίλερ προσπάθησε να παντρέψει στη, μέσα από ωραίες, λυρικές εικόνες, ταινία του «Forget Me Not» ο Γιάννης Φράγκας, με τον ήρωά του να ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι από τη Νέα Ορλεάνη ως τις Βόρειες θάλασσες, χρησιμοποιώντας τις ικανότητές του ως δύτη, για μια επικίνδυνη βουτιά, για λογαριασμό κάποιων μαφιόζων, της μαφίας, κάπου στα νερά της θάλασσας Μπέρινγκ. Το μύθο της Αντιγόνης μεταφέρει στη σημερινή εποχή, ο Τηλέμαχος Αλεξίου στην ταινία του «Βασίλισσα Αντιγόνη» για να μας μιλήσει, μέσα από την ιστορία μιας με οικονομικά προβλήματα νέας γυναίκας και του γκέι αδερφού της. για τη σημερινή εποχή της κρίσης, καθώς και τη διαφορετικότητα, τη μισαλλοδοξία, αν και όχι πάντα με την ίδια επιτυχία, με την επιμονή όμως του νέου που θέλει μα κάθε τρόπο να εκφράσει τις εσωτερικές ανησυχίες του. Ανιση, με επιδράσεις από σκηνοθέτες όπως ο Ντέιβιντ Λιντς ήταν η ταινία «Dark Illusion» του Μάνου Καρυστινού, με τον μοναχικό, εσωστρεφή του ήρωα να ζει σ' ένα κόσμο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη (αρρωστημένη) φαντασία του.

Από τις εκτός συναγωνισμού ελληνικές ταινίες ξεχώρισαν «Η έκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα, μια ακόμη ταινία με φόντο την οικονομική κρίση, με πρωταγωνίστρια μια νέα, παντρεμένη γυναίκα, η οποία, κάποια στιγμή, αποφασίζει να κηρύξει την ανεξαρτησία της τόσο από την άχαρη ζωή της όσο και από την καταπιεστική της οικογένεια. Η κριτική ματιά πάνω στην κοινωνία ξεχωρίζει στην πολύ καλή ταινία «7 θυμοί» του Χρήστου Βούπουρα, με τον σκηνοθέτη να καταγράφει αρκετά ρεαλιστικά, την τραυματική τελικά σχέση ενός αρχαιολόγου με έξι διαφορετικά πρόσωπα.

«Ξενία» του Πάνου Κούτρα «Ξενία» του Πάνου Κούτρα Μπορεί η Αθήνα να ξεπερνάει τα 4 εκατομμύρια σε πληθυσμό, η Αθήνα όμως όπως μας την παρουσιάζει η Μαργαρίτα Μαντά στη δεύτερη ταινία της, «Για πάντα», είναι μια πόλη έρημη, με τρένα που περνάνε πάνω από αρχαία, από ρέματα (συχνά σκεπασμένα από κτίσματα), μια Αθήνα που, όπως ανακαλύπτουμε χωράει δυο μόνο άτομα: τον Κώστα και την Αννα. Η Μαντά αφηγείται την ιστορία της με ωραία, (άλλοτε στατικά και άλλοτε σε τράβελινγκ), δοσμένα με λυρισμό, μεγάλης διάρκειας πλάνα, που από τη μια καθορίζουν την καθημερινότητα των δυο προσώπων της, και, από την άλλη, μας δίνουν μιαν άλλη, ασυνήθιστη, εικόνα της ζωής στη σύγχρονη Αθήνα.

«Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου «Πολκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Φεστιβάλ
Κινηματογράφος
Θεσσαλονίκη
Για το ίδιο θέμα
Τα βραβεία του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης