Έντυπη Έκδοση

Οι ταγοί μας και η (προς)ταγή του λαού

Κάθε πολιτική ιδεολογία εμπεριέχει στοιχεία πραγματικά και φανταστικά τα οποία μπορεί να υλοποιηθούν σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη κοινωνία. Ομως καμία πολιτική ιδεολογία δεν προσφέρει ούτε το ελάχιστο ερέθισμα για την πραγματοποίηση του περιεχομένου της, όταν οι κρατούσες συνθήκες δεν συνηγορούν.

Η Ελλάδα βιώνει σήμερα μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό χάρτη. Η διάρκεια, το βάθος και πλάτος της οικονομικής αυτής κρίσης δυσκολεύει, οδηγεί στην απογοήτευση, την απραξία και την απαξίωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, απονευρώνει τη δυναμική της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο και σβήνει και τις εναπομείνασες εστίες δημιουργίας και ανάπτυξης. Αυτό το σταδιακό σβήσιμο της δημιουργικότητας σκληραίνει τον κοινωνικό ιστό και απονευρώνει τα κέντρα τα οποία προορίζονται να καλλιεργούν τις τέχνες, τις επιστήμες, την πρωτογενή παραγωγή και το εμπόριο. Ετσι με μαθηματική ακρίβεια δεν θα εξαφανίζονται μόνο οι εστίες παραγωγικότητας, αλλά και οι φωτεινοί φάροι που σηματοδοτούν τα όρια της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της αλληλοπεριχώρησης.

Η πολιτική σκέψη κατά την άποψη μεγάλων φιλοσόφων και στοχαστών «προώρισται» να έρθει αρωγός και συνεπίκουρος στην επίλυση των προβλημάτων και να εξασφαλίσει με τους πολιτικούς σχεδιασμούς της προγράμματα αναπτυξιακής πολιτικής που οδηγούν στην κοινωνική ευημερία. Παρακολουθώ με αγωνία τις πολιτικές εξελίξεις και προσπαθώ να αναλύσω προσεκτικά τις προθέσεις που υποκρύπτουν οι δηλώσεις κάθε πολιτικού αρχηγού και κάθε πολιτικού γενικά. Οι προτάσεις, τα προγράμματα και οι στοχοθεσίες του κάθε κόμματος έχουν ως επίκεντρο την ευνομούμενη πολιτεία, τη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου «πλούτου» (σε εισαγωγικά η λέξη, γιατί είναι ψευδεπίγραφη η θέση, ότι σήμερα παράγεται πλούτος στην Ελλάδα) και το λύσιμο της θηλιάς του μνημονίου που έχει στο λαιμό του ο ελληνικός λαός.

Παράλληλα το κάθε κόμμα στοχεύει να αυξήσει την αξιοπιστία του και κατά συνέπεια τα ποσοστά της εκλογικής του βάσης. Και η στόχευση αυτή φαίνεται να υπερτερεί πάσης άλλης επιδίωξης.

Μετά τη διαπίστωση αυτή διατυπώνω το ερώτημα: Υπάρχει βούληση, διάθεση και ενδιαφέρον να συγκεντρωθούν κάποια μέρα, κάποια ώρα, σε κάποιο σημείο οι πολιτικοί αρχηγοί που εκπροσωπούν τα κόμματα της Βουλής των Ελλήνων με ριζωμένη την αποφασιστικότητα ότι θα συζητήσουν σαν παλιοί καλοί φίλοι και θα διατυπώσουν τα σημεία σύγκλισης για τη σωτηρία του τόπου; Μετά τον εντοπισμό των επαλλήλων θέσεων, θεωρήσεων και πρακτικών και την αποτύπωση αυτών σ' ένα είδος «Μεγάλης χάρτας», να προτείνει το κάθε κόμμα το δικό του πρόσωπο για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν με την κατάθεση των προτάσεων υπάρχει σύμπτωση απόψεων, τότε όλα πάνε καλά. Λαμβάνεται η απόφαση μαζί με την ηθική πολιτική δέσμευση να ψηφιστεί στη Βουλή η προσωπικότητα -ο άνθρωπος- που έχει αποφασιστεί. Αν δεν υπάρχει σύμπτωση προτάσεων, τότε ας δουλέψει και η κληρωτίδα.

Με τον τρόπο αυτό θα αποφύγουμε τις εκλογές. Και μέχρις ότου φτάσουμε στις εκλογές του 2016, αφού θα υπάρχει η συμπεφωνημένη γραμμή δράσης για τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας, θα έχουμε εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις εκείνες οι οποίες δρουν εποικοδομητικά για τη λειτουργία των δημοκρατικών πολιτευμάτων. Τότε ας κατεβούμε σε εκλογές χωρίς την κατασπατάληση κεφαλαίων κατά την προεκλογική περίοδο. Κοινή συμφωνία, κοινοί άξονες προεκλογικού αγώνα. Μια ομιλία για τον κάθε πολιτικό αρχηγό, ίσης διάρκειας που θα παρουσιαστεί από όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα. Και την Παρασκευή προ των εκλογών ένα ακόμη μήνυμα τρίλεπτο απ' όλους τους πολιτικούς αρχηγούς.

Μέσα σ' ένα κλίμα πολιτικής ηρεμίας και μη έντασης των πολιτικών παθών, ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει. Αν μεν αναδειχθεί κάποιο κόμμα που μπορεί να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση πάει καλά. Αλλιώς αποφασίζουν για την επόμενη τετραετία να κυβερνήσουν όλα τα κόμματα με τη σειρά και αναλογικά με το ποσοστό των ψήφων που θα πάρουν. Οι υπουργοί βέβαια θα είναι εξωκοινοβουλευτικοί και προεπιλεγμένοι με συναπόφαση των πολιτικών αρχηγών. Ετσι θα περάσει μια τετραετία συνδημιουργίας, αλληλοσεβασμού, συνεργασίας. Αυτές οι τρεις συνθήκες θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην ανάπτυξη. Θα φέρουν την πρόοδο. Θ' αγαπήσει ο ένας Ελληνας τον άλλο και θα μας υπολογίζουν πολύ αυτοί που σήμερα μας απαξιώνουν με τις ενέργειές τους, τις δηλώσεις τους, τις προθέσεις τους.

Ξέρω! Γνωστοί και φίλοι θα με πουν για μια ακόμα φορά ρομαντικό και ουτοπικό. Πιστεύω πως όταν μονοιάσουν οι πολιτικοί μας «ταγοί» θα βρούμε κι εμείς την «ταγή» μας. Ας ανοίξουν λοιπόν οι πολιτικοί μας αρχηγοί το δρόμο της συνεργασίας και της αλληλοπεριχώρησης με γνώμονα το συμφέρον της Ελλάδας, γιατί παραμονεύει ο μεγάλος κίνδυνος της «αναπαυτικής νομοτέλειας των περιστάσεων». Και αν αφεθούμε στην «αναπαυτική νομοτέλεια των περιστάσεων» θα μαραζώσει η Ελλάδα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Αναλύσεις
Γνώμες/Απόψεις
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις