Έντυπη Έκδοση

Στις μουσικές λεωφόρους της Δύσης

Οι Foo Fighters συνοψίζουν την ιστορία της μουσικής στις ΗΠΑ στον πιο φιλόδοξο δίσκο τους, το «Sonic Highways»

«Ουσιαστικά είναι η ιστορία της αμερικανικής μουσικής όπου αναλύονται οι πολιτισμικές ρίζες του κάθε τόπου που επιλέξαμε. Για παράδειγμα γιατί το Σικάγο έγινε πρωτεύουσα των μπλουζ; Γιατί η κάντρι προτίμησε το Νάσβιλ; Γιατί η πρώτη ψυχεδελική μπάντα, οι 13th Floor Elevators, φτιάχθηκε στο Οστιν;»

Ετσι εξηγούσε ο Ντέιβ Γκρολ, ο ηγέτης των Foo Fighters και πρώην ντράμερ των Nirvana, τον τρόπο με τον οποίο σκηνοθέτησε τη μίνι σειρά των ντοκιμαντέρ με τίτλο «Sonic Highways» για το καναλί ΗΒΟ, που ήδη προβάλλεται στις ΗΠΑ. Ο Γκρολ δεν ήταν μόνο σκηνοθέτης αλλά ήταν και ο παρουσιαστής της σειράς που έβρισκε θρυλικούς μουσικούς και έκανε συνεντεύξεις, από τον μπλούζμαν Μπάντι Γκάι στο Σικάγο και τους πανκ Bad Brains στην Ουάσιγκτον ώς την κυρία της κάντρι Ντόλι Πάρτον στο Νάσβιλ.

Ομως παράλληλα οι Foo Fighters ήταν μαζί του σε αυτή την περιπλάνηση και σε κάθε σταθμό ηχογραφούσαν ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τη μουσική κληρονομιά της κάθε πόλης. Ο Γκρολ είχε προαναγγείλει ότι αυτός ο δίσκος είναι αναμφισβήτητα «ένας νέος δίσκος από τους Foo Fighters αλλά υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ στον ήχο του. Πιστεύω ότι αυτές οι πόλεις και αυτοί οι μουσικοί μας επηρέασαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επεκτείνουμε τον ορίζοντά μας, να εξερευνήσουμε νέες περιοχές, χωρίς όμως να χάσουμε τη δική μας προσέγγιση στη μουσική».

Από το εξώφυλλο ακόμα το «Sonic Highways» απεικονίζει μια σύγχυση. Δείχνει μια μητρόπολη όπου συνωστίζονται τα κτίρια ή τα σύμβολα της κάθε πόλης από το Αγαλμα της Ελευθερίας μέχρι την πινακίδα του Χόλιγουντ. Ηταν καλή η ιδέα αλλά η εικόνα θυμίζει ένα εφιαλτικό μητροπολιτικό τοπίο. Το ίδιο μπερδεμένα είναι και τα τραγούδια του δίσκου. Οπως είναι φυσικό ο Ντέιβ Γκρολ και η συμμορία του τα πάνε μια χαρά όταν πρόκειται για νοσταλγικό παλιομοδίτικο πανκ όπως το «The Feast and the Famine» που ερμηνεύουν μαζί με τους Bad Brains, αλλά τα χάνουν όταν προσπαθούν να τζαμάρουν μαζί με τους Preservation Hall Jazz Band, την τζαζ ορχήστρα της Νέας Ορλεάνης. Στο κάτω κάτω είναι εξαιρετικά υπερφίαλο να προσπαθείς να ανακατέψεις αυτό το ροκ εν ρολ για στάδια στο οποίο οι Foo Fighters είναι μάστορες, με ολόκληρη τη μουσική κληρονομιά της Αμερικής.

Το σημαντικό παραμένει η πρόθεση πίσω από το νέο δίσκο. Λίγες μέρες πριν ο Ντέιβ Γκρολ είπε μερικές κουβέντες σε πείσμα όσων νομίζουν ότι το ροκ εν ρολ ψυχομαχάει. Μιλώντας για όλα αυτά τα τάλεντ σόου που έχουν κατακλύσει την αμερικανική -και όχι μόνο- τηλεόραση, εξήγησε ότι «καταστρέφουν την επόμενη γενιά μουσικών αφού τα παιδιά νομίζουν ότι θα γίνουν σταρ αν σταθούν στην ουρά σε ένα εμπορικό κέντρο μαζί με 800 άλλους». Και μιλώντας για τη δική του εμπειρία με τους Nirvana, τους προέτρεψε για το αυτονόητο, να μαζευτούν με μεταχειρισμένες κιθάρες και ντραμς στα σπίτια τους να παίζουν με τους φίλους τους και για τους φίλους τους, να δοκιμάσουν να συνθέσουν τα δικά τους τραγούδια και ίσως κάποια στιγμή γράψουν κι αυτοί τη δική τους ιστορία.

Κάτι ανάλογο προσπαθεί να κάνει και με το «Sonic Highways» που το αποκαλεί «ερωτική επιστολή στην αμερικανική μουσική σκηνή». Να δείξει δηλαδή πως γράφτηκε η ιστορία της ροκ μέσα από αγνοημένες μπάντες ή μπλουζ γερόλυκους ώστε οι πιτσιρικάδες να μάθουν τι αντιμετώπισαν οι πολιτικοποιημένοι Bad Brains, τι σημαίνει να παίζεις για χρόνια στους δρόμους της τουριστικής Γαλλικής Συνοικίας όπως οι Preservation Hall Jazz Band και τι σημαίνει να πνίγεσαι στις ψυχεδελικές μπουρμπουλήθρες αυτοσχέδιων ναργιλέδων όπως οι 13th Floor Elevators. Και τελικά να εξηγήσει στην επόμενη γενιά πως πέρα από το ταλέντο και την τύχη, το ροκ εν ρολ απαιτεί και λίγη γνώση της ιστορίας του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ