Έντυπη Έκδοση

Dead can dance

**Από κείμενο της Γιούλας Ράπτη στο: www.protagon.gr

«Δεν ξέρω πώς περνούν οι ζωντανοί, αλλά οι πεθαμένοι εδώ κοιμούνται χαρούμενα». «Το μήνυμα είναι από τη φίλη μου, την ηθοποιό Μαρία Πανουργιά που βρίσκεται στο Μεξικό με τον αγαπημένο της, τον μουσικό Blaine L. Reininger. Είναι η Dias de los muertos, η Μεγάλη Γιορτή των Νεκρών, και ετοιμάζονται να πάνε σε πάρτι σε νεκροταφείο.

Θα ταίριαζε ως μουσική υπόκρουση και το Persephone των Dead can dance(...), αλλά με τον Blaine Reininger στην παρέα, In a manner of speaking, δεν γίνεται να μην ακούσουμε Tuxedomoon.

Στην Oaxaca, όλη η πόλη έχει προετοιμαστεί για τη μέρα που κατά την παράδοση οι νεκροί επιστρέφουν στη γη: σωροί από Calaveritas (σοκολατένια κρανία), γλυκά με ζαχαρένιες νεκροκεφαλές, το παραδοσιακό ψωμί pan de muertos, στολές με ζωγραφισμένους σκελετούς, πορτοκαλί λουλούδια που διώχνουν τον θάνατο... ένα πανηγύρι από τους δρόμους μέχρι τα νεκροταφεία. Παράδοση που κρατάει 3.000 χρόνια από την εποχή των Αζτέκων που τιμούσαν τη θεά Katrina, την Μεγάλη Κυρία των Νεκρών.

Μπορεί να είναι ο θάνατος γιορτή; Σε πολλούς πολιτισμούς ναι, στον δικό μας όχι - αν υποθέσουμε ότι η αντίστοιχη μέρα τιμής στους νεκρούς είναι το Ψυχοσάββατο, μ' έναν απλό κατάλογο ονομάτων και ένα πρόσφορο στην εκκλησία.

Αλλωστε, εδώ έχουμε άλλα θέματα να λύσουμε. Αν μπορεί κάποιος να επιλέξει τον τρόπο αφανισμού του, μετά τον θάνατο. Με ταφή που θα ευλογηθεί ή με καύση χωρίς ψαλμούς;

Το θέμα, ως επιχειρηματολογία -και από τις δύο πλευρές- έχει εξαντληθεί, αλλά κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από το Μεξικό (...) σκέφτομαι ότι "όλα μια ιδέα είναι" - ο θάνατος βέβαια έμμονη, και γι' αυτό οτιδήποτε βοηθάει να ξορκισθεί ο φόβος για το σίγουρο τέλος δεν είναι θέμα κριτικής, αλλά ανάγκη

Σε όλους τους πολιτισμούς, πάντως, αυτό που γίνεται σεβαστό είναι "η τελευταία επιθυμία" εκείνου που τελειώνει με τα εγκόσμια. Μια θεία μου είχε ζητήσει από τα παιδιά της να μην κάνουν μαρμαρόπλακες και άλλα τέτοια στον τάφο, παρά μια ταπεινή ξύλινη περίφραξη και την ώρα της ταφής να παίζει το "Δυο πόρτες έχει η ζωή". Ετσι και την αποχαιρετήσαμε.(...)»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο