Έντυπη Έκδοση

Τα βολικά άλλοθι

Χρειάζεται να επιδείξει μεγάλο «ταλέντο» μια κυβέρνηση, ώστε να καταφέρει να βρεθεί σε απόλυτο αδιέξοδο. Στην αγωνία της να πατάει σε δύο βάρκες, να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά ταυτόχρονα να εξασφαλίζει την επιβίωση και του εγχώριου κατεστημένου των «νταβατζήδων», έχει απολέσει την εμπιστοσύνη και των δύο.

 Ή τουλάχιστον εν μέρει των δεύτερων, γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι το κεφάλαιο είναι «παντός καιρού» και γνωρίζει από τακτικούς και στρατηγικούς ελιγμούς.

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ προσπαθεί μέχρι τέλους να συντηρήσει τους δεσμούς «αίματος» με το εγχώριο κατεστημένο. Τους κατ' όνομα «φιλελεύθερους» καπιταλιστές, που στήριξαν την ανάπτυξή τους στο κρατικό χρήμα. Οι μεν στήριζαν τους δε, και -αν όχι σήμερα στον ίδιο βαθμό- οι ίδιες δοκιμασμένες πρακτικές συνεχίζονται.

Ποιος υπηρετεί ποιον και ποιος ωφελείται εξακολουθεί να είναι το βασικό ερώτημα. Το βέβαιο είναι ότι το «μάρμαρο» της κρίσης το πληρώνουν οι εργαζόμενοι, που αποδείχθηκε ότι είναι οι αδύναμοι κρίκοι στους οποίους φόρτωσαν δυσανάλογα τα βάρη. Σκοπίμως οι εταίροι της συγκυβέρνησης φροντίζουν να ξεχνούν ότι τα δημοσιονομικά αποτελούν επιλογή και ευθύνη της Αθήνας και όχι των τροϊκανών. Και γι' αυτό ακριβώς το λόγο δικαίως οι πολίτες, που νιώθουν το ζυγό της υπερφορολόγησης, ετοιμάζονται να τους μαυρίσουν στις εκλογές.

Φυσικά, δεν έπιασε τους τροϊκανούς το άγχος να δημιουργήσουν στην Ελλάδα συνθήκες «εύρυθμης» λειτουργίας της αγοράς, αλλά θέλουν να ανοίξουν διαύλους για εκείνα τα συμφέροντα που επί του παρόντος δεν έχουν εύκολη πρόσβαση. Η πολιτική άλλωστε είναι τέχνη της διαμεσολάβησης, αλλά για ποιον «δουλεύει» καθένας γίνεται φανερό κατόπιν εορτής.

Το βέβαιο είναι ότι η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ δεν ακολουθεί ούτε το φιλελεύθερο μοντέλο (παρά μόνο όποτε τη συμφέρει), ούτε κινείται στα βήματα της σοσιαλδημοκρατίας, που ευαγγελίζεται κατ' όνομα το σημερινό φάντασμα της «3ης του Σεπτέμβρη». Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το Μνημόνιο και στο όνομα της επιβολής της ασκούμενης πολιτικής από τους δανειστές, συνεχίζουν να λειτουργούν με κίνητρο τη διάσωση των μηχανισμών τους. Δεν θυσιάζονται για τη χώρα, όπως ισχυρίζονται, αλλά πασχίζουν για να παραμείνουν στην εξουσία. Αλλωστε αυτό το ρόλο δέχτηκαν να αναλάβουν οι σημερινοί εταίροι κατά το πολιτικό πραξικόπημα, που έγινε στις Κάνες και το οποίο θέλουν να ξεχάσουν.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι εν αναμονή της ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας. Υιοθετεί την τακτική του ώριμου φρούτου και απλώς περιμένει να έρθει η ώρα. Σαφέστατα η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ έχει μεταλλαχθεί από τότε -και δεν πάει πολύς καιρός- που ήταν κόμμα του 4%. Οσο λογικό μπορεί να ακούγεται για ένα κόμμα, που βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας, το μείζον παραμένει κατά πόσο ως κυβέρνηση θα υπηρετήσει τις αξίες που πρεσβεύει. Γιατί, ως γνωστόν, η ποιότητα των ηγεσιών δεν κρίνεται από προεκλογικές ταμπέλες, αλλά από τις αποφάσεις τους όταν αυτοί ασκούν εξουσία.

p.koronaios@eleftherotypia.net

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις