Έντυπη Έκδοση

Αμεση και έμμεση ληστεία

Οταν ένας διαρρήκτης μπαίνει σε ένα σπίτι ή σε ένα κατάστημα και κλέβει ορισμένα χρήματα ή διάφορα άλλα αντικείμενα, αυτό λέγεται άμεση ληστεία, γιατί το χρηματικό κόστος, που προκύπτει από τη λεία αυτής της ληστείας, το χρεώνεται αντιστοίχως ο ένοικος του σπιτιού ή ο καταστηματάρχης.

Αυτό γινόταν μέχρι πρότινος και όταν ακόμη η ληστεία γινόταν σε βάρος μιας τράπεζας. Το κόστος του προϊόντος της ληστείας το χρεωνόταν ο τραπεζίτης. Τώρα όμως μάθαμε ότι, όταν ο ισολογισμός μιας οποιασδήποτε τράπεζας, κρατικής ή ιδιωτικής, προκύψει ελλειμματικός, ανεξαρτήτως αν αυτό οφείλεται σε κακοδιαχείριση, ή σε κάποια συγκυρία μιας ευρύτερης οικονομικής κρίσης, το έλλειμμα αυτό δεν το χρεώνεται ο τραπεζίτης, διότι σπεύδει τότε ασμένως το κράτος να το αποκαταστήσει με μια ανάλογη ανακεφαλαιοποίηση. Και επειδή το Δημόσιο ταμείο ποτέ δεν είναι πλεονασματικό, το κράτος απευθύνεται στους γνωστούς και μη εξαιρετέους δανειστές μας.

Ετσι λοιπόν, όλο αυτό το δυσβάστακτο οικονομικό βάρος, το κράτος το φορτώνει σε όλους τους πολίτες και τους επιγόνους τους, αφού δεν ασκεί καμία εποπτεία επί των τραπεζών, για να εξασφαλίσει, έστω και μακροπρόθεσμα, την επιστροφή αυτών των κεφαλαίων στο Δημόσιο ταμείο. Αυτή λοιπόν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι ουσιαστικά μια έμμεση ληστεία.

Βέβαια, οποιαδήποτε κυβέρνηση, του παρελθόντος ή του μέλλοντος και όχι μόνο η σημερινή, είχε, έχει και θα έχει πάντα τα επιχειρήματά της, προκειμένου να αιτιολογήσει την αναγκαιότητα αυτής της πρωτοφανούς ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Ενα από τα επιχειρήματα αυτά είναι ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες θεωρούν υπεύθυνο το ίδιο το κράτος, εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής την οποία άσκησαν οι προγενέστερες κυβερνήσεις. Ενα άλλο επιχείρημα, πιο πειστικό για τον ελληνικό λαό, είναι ότι με αυτή την οικονομική ενίσχυση των τραπεζών, θα αναζωογονηθεί η ρευστότητα των τραπεζών, θα "πέσουν πολλά χρήματα στην αγορά", θα δανειοδοτηθούν όλες αυτές οι χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που έχουν βάλει λουκέτο στο μαγαζί τους και θα αρχίσουν σύντομα να γίνουν παραγωγικές, συμβάλλοντας στην ταχεία οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Υπάρχει όμως και μια άλλη μακροχρόνιος έμμεση ληστεία, για την οποία είναι υπεύθυνες όλες ανεξαιρέτως οι, προγενέστερες της σημερινής, κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, άλλες σε μικρότερο και άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό, οι οποίες δημιούργησαν αυτό το δυσθεώρητο, για τα ελληνικά δεδομένα, εξωτερικό χρέος, για το οποίο μόνο ένας Θεός ξέρει αν είναι, ή πότε θα καταστεί, βιώσιμο. Στην προκειμένη περίπτωση, χρειάζεται μια πληρέστερη ανάλυση για να γίνει αντιληπτό, πώς είναι δυνατόν, αυτή η υπερχρέωση του κράτους να θεωρείται ότι είναι μια έμμεση ληστεία.

Είναι γνωστό, σ' ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, ότι το εκάστοτε κυβερνών κόμμα για να παραμένει επί μακρόν στην εξουσία καλλιεργεί τις γνωστές, από την εποχή της παλιγγενεσίας, πελατειακές σχέσεις. Για την ικανοποίηση όλων αυτών των πελατών, με τον διορισμό τους στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, τροφοδοτείται η κρατική μηχανή με υλικό το οποίο όχι μόνο δεν είναι αναγκαίο, αλλά προκαλεί τόση δυσαρέσκεια σε όλο εκείνο το υπαλληλικό προσωπικό, που έχει προσληφθεί με νόμιμες διαδικασίες, ώστε να επηρεάζεται δυσμενώς η αποδοτικότητά του. Και αυτοί είναι οι μικροί πελάτες.

Υπάρχουν όμως και οι μεγάλοι πελάτες και είναι εκείνοι που χρηματοδοτούν τους προεκλογικούς αγώνες, όλων σχεδόν, των πολιτικών κομμάτων, όχι βέβαια αφιλοκερδώς, διότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι, όταν το κόμμα το οποίο στηρίζουν ανέλθει στην εξουσία, θα τους ευνοήσει, με διάφορες κρατικές επιδοτήσεις, ή με τα γνωστά νομοθετικά και άλλα τερτίπια, ώστε να προσποριστούν οικονομικά οφέλη πολλαπλάσια.

Η αφαίμαξη αυτή, που κάνουν οι εκάστοτε κυβερνώντες πολιτικοί από το Δημόσιο ταμείο, για να ικανοποιήσουν τόσο τους μικρούς όσο και τους μεγάλους πελάτες τους, είναι ασφαλώς μία έμμεση ληστεία, που διαπράττεται αενάως εις βάρος όλων των φορολογουμένων πολιτών.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι δικαιώνεται απολύτως ο Αγιος Αυγουστίνος, ο οποίος είχε πει πριν από δεκαέξι αιώνες: "όταν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά μια οργανωμένη (έμμεση θα έλεγα εγώ) ληστεία"».

Αιμίλιος Κομίνης

διπλωματούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν