Έντυπη Έκδοση

62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ

Το ντόμινο του φασισμού ξεκινά από τα θρανία

Τελευταία μέρα αύριο του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ, με τον Χρυσό Φοίνικα και τα άλλα βραβεία να απονέμονται στην τελετή, το βράδυ της Κυριακής.

Σκηνή από τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε, μία από τις καλύτερες μέχρι τώρα ταινίες Σκηνή από τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε, μία από τις καλύτερες μέχρι τώρα ταινίες Θ' ακολουθήσει η προβολή, εκτός συναγωνισμού, της ταινίας «Κοκό Σανέλ και Ιγκόρ Στραβίνσκι» του Γιαν Κουνάν.

Σύμφωνα με τους Γάλλους κριτικούς, που βαθμολογούν καθημερινά στο περιοδικό «Film Francais» τις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, αλλά και άλλους, από διάφορα μέρη του κόσμου, που τις βαθμολογούν στο αγγλόφωνο περιοδικό Screen International, τα φαβορί για τον Χρυσό Φοίνικα είναι, με τη σειρά: οι γαλλικές «Ενας προφήτης» του Ζακ Οντιάρ και «Αγριόχορτα» του Αλέν Ρενέ, οι αγγλικές «Λαμπερό αστέρι» της Τζέιν Κάμπιον και «Αναζητώντας τον Ερίκ» του Κεν Λόουτς και η ισπανική «Ραγισμένες αγκαλιές» του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Βέβαια, η κατάταξη αυτή δεν παίρνει υπόψη της τις ταινίες που δεν είχαν προβληθεί («Η λευκή κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε, «Ο χρόνος που απομένει» του Ελία Σουλεϊμάν, «Στην αρχή» του Ξαβιέ Τζιανολί, «Πρόσωπο» του Τσάι Μινγκ-Λιανγκ και «Ο χάρτης των ήχων του Τόκιο» της Ιζαμπέλ Κοϊξέτ). Φέτος υπήρξαν πολλές καλές γυναικείες όσο και ανδρικές ερμηνείες, πράγμα που θα κάνει το έργο της επιτροπής πολύ δύσκολο.

«Οποιαδήποτε ιδεολογία μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους, από βλακεία ή ατολμία, στον φασισμό και την τρομοκρατία», είπε χθες ο Αυστριακός Μίκαελ Χάνεκε. Εδώ με τον μικρό πρωταγωνιστή του Λέοναρντ Προξάουφ «Οποιαδήποτε ιδεολογία μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους, από βλακεία ή ατολμία, στον φασισμό και την τρομοκρατία», είπε χθες ο Αυστριακός Μίκαελ Χάνεκε. Εδώ με τον μικρό πρωταγωνιστή του Λέοναρντ Προξάουφ Πάντως, αν θελήσει να είναι δίκαιη, και εφ' όσον μία από τις καλύτερες (για μένα η καλύτερη) ταινίες του φεστιβάλ είναι τα «Αγριόχορτα» του Αλέν Ρενέ, του εξαίρετου αυτού 87χρονου σκηνοθέτη, που αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο με τη ζωντάνια, τον ενθουσιασμό και τη φαντασία νέου, είναι καιρός να του χαρίσει τον Χρυσό Φοίνικα. Στα 50 χρόνια της καριέρας του (η «Χιροσίμα, αγάπη μου», πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, γυρίστηκε το 1959) δεν του έχει ποτέ απονεμηθεί.

Προσωπικά τοποθετώ ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ τόσο τον «Αντίχριστο» του Λαρς φον Τρίερ όσο και τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε και το «Vincere» του Μάρκο Μπελόκιο. Ενώ, πιστεύω ότι η συγκλονιστική, επίμαχη εξαιτίας του θέματός της, «Kinatay» («Σφαγή») του Φιλιππινέζου Μπριγιάντε Μεντόζα αξίζει ένα ειδικό βραβείο. Η σύνθεση, όμως, της επιτροπής είναι τέτοια που μπορεί κανείς να περιμένει το απρόσμενο.

* Η «Λευκή κορδέλα», που είδαμε χθες στο διαγωνιστικό τμήμα, είναι η πρώτη που ο Αυστριακός σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε γύρισε στη Γερμανία μετά το «Funny Games». Αναφέρεται σ' ένα γεγονός που συνέβη το 1913, σ' ένα μικρό χωριό, στη βόρεια Γερμανία, και που καταγγέλλει, όπως ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου ο σκηνοθέτης, «ένα εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο δημιούργησε τη γενιά του ναζισμού». Και πρόσθεσε πως δεν ήθελε να φτιάξει «απλά μια γερμανική ταινία πάνω στον φασισμό. Είναι κάτι περισσότερο, που αναφέρεται σε όλο τον κόσμο». Οτι, δηλαδή, οποιαδήποτε ιδεολογία, που θέλει να χτυπηθεί με το κατεστημένο, μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους από βλακεία ή ατολμία στον φασισμό και στην τρομοκρατία. «Η ταινία μου μιλάει για μια άλλη τρομοκρατία, πολύ πιο επικίνδυνη, όπως αυτή που δημιουργείται σε μια κλειστή κοινωνία», είπε ο Χάνεκε.

Ο Χάνεκε καταγράφει σε εικαστικά θαυμάσιες εικόνες, γυρισμένες σε μαυρόασπρο φιλμ, τα μικρά, επικίνδυνα, όμως, γεγονότα, που αρχίζουν να προκαλούνται στο χωριό: ένα στημένο «ατύχημα» του γιατρού της περιοχής, που τον στέλνει στο νοσοκομείο, η κακοποίηση ενός μαθητή, η υπόθεση γύρω από μια σφυρίχτρα που οδηγεί στην κακοποίηση ενός άλλου. Ολα αυτά οδηγούν τον δάσκαλο του σχολείου ν' αρχίσει να υποψιάζεται πως κάτι μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο συμβαίνει. Δεν καταφέρνει, όμως, να το σταματήσει, εξαιτίας της ατολμίας του να προχωρήσει παραπέρα. Ο Χάνεκε δημιουργεί ένα μυστήριο γύρω από τα διάφορα αυτά γεγονότα, που το εξηγεί μόνο προς το τέλος της ταινίας. Δημιουργεί, έτσι, μια ένταση που διατηρείται σ' όλη τη διάρκεια της ταινίας (παρ' όλο που κρατάει δυόμισι ώρες).

* Στην ταινία «Στην αρχή», ο Γάλλος σκηνοθέτης Ξαβιέ Τζιανολί αφηγείται την ιστορία ενός απατεώνα που κατάφερε, χωρίς λεφτά, και ξεγελώντας τους ανθρώπους μιας ολόκληρης περιοχής, να φτιάξει μια εθνική οδό. Βασισμένος σε μια αληθινή ιστορία, ο Τζιανολί έφτιαξε το πορτρέτο ενός ανθρώπου που, αν και απατεώνας, αρχίζει σταδιακά να ενδιαφέρεται για τους άλλους, αυτούς που τον εμπιστεύονται και με τους οποίους γίνεται φίλος. Αφηγείται την ιστορία με απλότητα, χωρίς εξάρσεις, προσπαθώντας να διεισδύσει στον χαρακτήρα του ήρωά του, αποσπώντας μια πολύ καλή ερμηνεία από τον Φρανσουά Κλιζέ. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος