Έντυπη Έκδοση

Η σεζόν φεύγει, οι νέοι έρχονται

Ποιος είπε ότι υπάρχει νεκρό μεσοδιάστημα ανάμεσα στον θεατρικό χειμώνα και το θεατρικό καλοκαίρι; Ούτε μία μέρα, ούτε έναν χώρο δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτο οι μικρές, παλαιότερες αλλά καινούριες θεατρικές ομάδες, μέχρι να σφίξουν οι ζέστες. Ενα φιλόδοξο ελληνικό έργο που αφορά τη Μαρία Κάλλας, ένα κλασικό κι ένα σύγχρονο αιρετικό θα παίζονται μέχρι τα μέσα Ιουνίου.

«ΜΟΡΕΝΤΟ» «ΜΟΡΕΝΤΟ» «Morendo» είναι μια ερμηνευτική οδηγία που σημαίνει «σβηστά», εννοώντας ότι η μουσική σβήνει σταδιακά. Ο όρος χρησιμοποιείται στην όπερα, κυρίως στις σκηνές θανάτου. «Μορέντο» τιτλοφορείται και το έργο που έγραψε και σκηνοθετεί η μουσική παραγωγός του «Μελωδία» Ολγα Λασκαράτου και παίζεται στο μικρό, καλόγουστο θέατρο «Ειλισσός».

Σβηστά...

Ενας θεατρικός μονόλογος που ερμηνεύει η Εύα Κεχαγιά και αφορά τη6 μεγάλη ντίβα του λυρικού θεάτρου, τη Μαρία Κάλλας. Το απρόβλεπτο, ενδιαφέρον κείμενο συνέτρεξαν σημαντικοί συντελεστές: η Λίνα Νικολακοπούλου στην επιμέλεια της παράστασης, ο Γιάννης Μετζικώφ στα σκηνικά-κοστούμια, η Κατερίνα Μαραγκουδάκη στους φωτισμούς, η Ζωή Χατζηαντωνίου στην κίνηση.

Μόνη κι εγκαταλελειμμένη, η Κάλλας θυμάται και παραμιλά. Κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο του διαμερίσματός της στο Παρίσι, φαντάζεται ότι βρίσκεται στο καμαρίνι περιμένοντας να βγει στη σκηνή... Πίσω απ' την πόρτα η Μπρούνα, ο άνθρωπος που όλα αυτά τα χρόνια ήταν η σκιά της, πηγαινοέρχεται χωρίς να ενοχλεί τις αναμνήσεις της: Τα παιδικά χρόνια, την οδυνηρή σχέση με τους γονείς, τις κρύες αίθουσες του Ωδείου, τα δύο σκοτεινά χρόνια της Αμερικής που όχι μόνο δεν τη βοήθησαν στην καριέρα της αλλά την έκαναν βουλιμική και υπέρβαρη, την επιστροφή και το πείσμα να τα καταφέρει, να χάσει τριάντα κιλά, να ντυθεί στους καλύτερους οίκους μόδας, να εκτινάξει τη δουλειά της στα ύψη.

Η Κάλλας μιλάει για τις στιγμές πριν βγει στη σκηνή, όταν έτρεμε αναποφάσιστη στην κουίντα, για την εξάντλησή της ύστερα από μια παράσταση, για την ταύτιση με ρόλους που πίστευε πως γράφτηκαν για εκείνη: Βιολέτα, Λουτσία, Μιμί, Μανόν. Μιλάει για την Αθήνα που αγάπησε και μίσησε, τη «Μήδεια» της Επιδαύρου, την εμφάνισή της στο Ηρώδειο -προσπάθησε να την αποφύγει ζητώντας πολλά λεφτά, που όμως της πρόσφεραν- για τις εμφανίσεις της στα καλύτερα θέατρα του κόσμου. Μιλάει και για τον μεγάλο της έρωτα, τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον άντρα που του συγχώρεσε τα πάντα ακόμα και το ότι δεν άντεχε να την ακούει να τραγουδάει!

Μια παράσταση με αισθαντικότητα, εξαιρετικές μουσικές, ξεχωριστή ερμηνεία αλλά και ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τη ζωή μιας μοναδικής γυναίκας.

«ΕΙΜΑΙ ΑΙΜΑ» «ΕΙΜΑΙ ΑΙΜΑ» Εναντίον όλων

«Εγώ απορρίπτω την καρδιά που, θέλοντας ν' αρέσει, δεν ξεχωρίζει αξία καμιά και για όλους έχει θέση. Θέλω να με διαλέγουν. Δεν θέλω να 'χω φίλο το φίλο της ανθρώπινης φυλής. Γυρίζω φύλλο». Είναι η κραυγή ενός γεννημένου μισάνθρωπου, του Αλσέστ, που κήρυξε ανένδοτο εναντίον του ανθρώπινου γένους. Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου παίζεται από την ομάδα Opera στο «Bios».

Η ομάδα του Θοδωρή Αμπαζή έκανε το ντεμπούτο της το 2001 με τις «Σοφολογιότατες» του Μολιέρου. Από τότε, κάθε χρόνο έχει μια σταθερή, γόνιμη παρουσία στα θεατρικά πράγματα πειραματιζόμενη σε ποικίλες φόρμες που αφορούν στην υποκριτική, την κινησιολογία, το πάντρεμα λόγου και μουσικής.

Φέτος, αν και με μικρότερη επιχορήγηση, αποφάσισε να γιορτάσει πανηγυρικά τα εννέα χρόνια από την ίδρυσή της με μια ένατη παράσταση επιλέγοντας ξανά Μολιέρο σε μια πολυπληθή παραγωγή και χρησιμοποιώντας την έξοχη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη. Το έργο είναι μια τραγική κωμωδία προσαρμοσμένη στο κοινωνικό περιβάλλον του Παρισιού τον 17ο αιώνα και διαδραματίζεται στο σπίτι της πολύφερνης νύφης Σελιμέν.

Με ελάχιστη δράση, αρκετούς διαλόγους και γρήγορο ρυθμό, αναδεικνύει την πινακοθήκη των τεράτων: κόλακες, υποκριτές, χυδαίοι και ανέντιμοι μιας κοινωνίας που καταρρέει. Μέσα σ' αυτό το τοπίο ο Αλσέστ ξιφουλκεί εναντίον όλων, πλην της αγαπημένης του. Ο Μολιέρος γράφει απευθυνόμενος στους συγχρόνους του, αλλά το έργο μια χαρά στέκει σε κάθε εποχή αφού το συγκεκριμένο είδος δεν θα «απειληθεί» ποτέ με εξαφάνιση...

Δέκα ηθοποιοί στη σκηνή (Δανάη Σαριδάκη, Αντώνης Φραγκάκης, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Νέστωρ Κοψιδάς, Κώστας Κορωναίος, Καλλιρρόη Μυριαγκού, Γιάννης Κλίνης, Φανή Παναγιωτίδου, Λεονάρδος Μπατής) δεν επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής μιας μικρής θεατρικής ομάδας;

«Δεν θέλω να γκρινιάζω για χρήματα», λέει ο Θοδωρής Αμπαζής. «Τι να πουν κι άλλοι... Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι κάνουμε θέατρο επειδή το αγαπάμε. Καταμεσής της κρίσης αποφασίσαμε μια ηρωική έξοδο, παρά την εσωστρέφεια ενός μονολόγου. Υστερα από εννέα χρόνια ξαναβρεθήκαμε όλοι, συσπειρωθήκαμε, συγκινηθήκαμε και το γιορτάζουμε. Πέρα από τις αρετές του έργου, πιστεύω ότι η συγκεκριμένη μετάφραση της Χ. Προκοπάκη, γραμμένη πριν χρόνια για την παράσταση του Λ. Βογιατζή, αποτελεί για τους ηθοποιούς πραγματικό δώρο».

Το σπίτι της Σελιμέν έγινε ένα κλειστό κλαμπ με dj (σκηνικό Ελένης Μανωλοπούλου), όπου αντί τσαγιού σερβίρεται νερό με μπόλικα λεμόνια, ενώ οι ηθοποιοί κινούνται πάνω σε μια πασαρέλα όπου δεξιά κι αριστερά της κάθονται οι θεατές. Η τεχνολογία δεν λείπει: μια κάμερα καταγράφει απ' την αρχή μέχρι το τέλος.

«Πρόκειται για έναν κόσμο ξινισμένο, πιο επιδέξιο ακόμα κι από εμάς του θεάτρου όταν σχολιάζουμε δουλειές συναδέλφων μετά τις πρεμιέρες...», λέει ο σκηνοθέτης. «Είναι οι άνθρωποι που μαζεύονται στα σαλόνια για να θάψουν τους απόντες, σαν να παραδίδονται σε παγανιστική τελετή... Η ρομαντική ιστορία του ήρωα για την αγνή Σελιμέν, βουτηγμένη σ' έναν κόσμο υποκρισίας, δίνει δυναμική στο έργο».

Το χρώμα του αίματος

Η τελευταία δουλειά της ομάδας ΑΣΙΠΚΑ παρουσιάστηκε στον πιο απρόσμενο «θεατρικό» χώρο: στις τουαλέτες του «Bios». Ηταν μια ενδιαφέρουσα δουλειά με το Τρίπτυχο του Χάινερ Μίλερ.

Η ίδια ομάδα παρουσιάζει τώρα στο θέατρο «Χώρα» ένα ακόμα ενδιαφέρον έργο, το «Είμαι αίμα», του Γιαν Φαμπρ σε μετάφραση Παναγιώτη Ευαγγελίδη και σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου. Πρόκειται για ποίημα-παραλήρημα, ένα «Μεσαιωνικό παραμύθι» κατά τον συγγραφέα, που γράφτηκε το 2001 για το Φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Παπών σε σκηνοθεσία του Φαμπρ. Η παράσταση μάλιστα ξεσήκωσε διαμαρτυρίες από το Βατικανό, γιατί παίζει με τον χριστιανισμό πότε σαρκάζοντας και πότε εξυμνώντας τον.

Καθημερινές εικόνες φρίκης δελτίων ειδήσεων από εμπόλεμες περιοχές, παιδιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη που λιμοκτονούν, ο αόρατος πόλεμος των ιών και των ασθενειών έχουν κοινό παρονομαστή το αίμα. Το έργο ξεκινάει με τη φράση «Βρισκόμαστε στο 2009 μ.χ. και ζούμε πάντα στον μεσαίωνα», η οποία επαναλαμβάνεται για να φτάσει στη διαπίστωση «Το σώμα του μέλλοντος είναι μέσα μου» και στη διεκδίκηση: «θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω».

Οι τρεις ηθοποιοί της παράστασης (Ειρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας) παίζουν μέσα κι έξω από το χώρο όπου παρουσιάζεται το έργο, αλλά δεν μπορούν ποτέ να σηκωθούν όρθιοι. Κινούνται (κίνηση Ερμή Μαλκότση) κρατώντας το σώμα κάτω από κάποιο όριο... Το σκηνικό (Clavie du Son) είναι απλό και λειτουργικό, φτιαγμένο από τόνους χαρτιών υγείας...

«Ο Φαμπρ σκηνοθέτησε το έργο του με εκατό χορευτές», λέει ο Δ. Μπίτος. «Θα μπορούσε να το παίξει και ένας. Το σίγουρο είναι ότι σε βάζει σε διαδικασία να σκεφτείς πολλά πράγματα. Διαθέτει αποκρυφιστικό χαρακτήρα κι αν τραβήξεις ένα κλειδί ή αν αφαιρέσεις μια νότα, καταρρέει ολόκληρο. Πρόκειται για μια φωτεινή ολιστική προσέγγιση της ζωής, γι' αυτό το θεωρήσαμε μοντέρνο ως καλλιτεχνικό γεγονός»... *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο