Έντυπη Έκδοση

Πρώην μαοϊκός, νυν φιλελεύθερος

«Με λένε Ζοζέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο κι επιθυμώ να παραμείνω πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής».

Με αυτά περίπου τα λόγια, ο πρόεδρος της Κομισιόν ανακοίνωνε πρόσφατα στα μεγαλύτερα ΜΜΕ της Ευρώπης την πρόθεσή του να παραμείνει στο πόστο του. Την επανεκλογή του υποστηρίζει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και σχεδόν όλες οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις της Ε.Ε., ανάμεσά τους και η ελληνική.

Τον Μπαρόζο, όμως, στηρίζουν και ορισμένοι κεντροαριστεροί όπως ο βρετανός πρωθυπουργός Μπράουν, ο Πορτογάλος Σόκρατες, ο Ισπανός Θαπατέρο και ο Βούλγαρος Στανίσεφ.

Ο Μπράουν, όπως πιστεύεται, λόγω ιδεολογικής αλληλεγγύης (και οι δύο είναι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού), ο Σόκρατες για πατριωτικούς λόγους (ή, όπως λένε οι κακές γλώσσες, για να τον κρατήσει μακριά από την Πορτογαλία) και ο Θαπατέρο, ενδεχομένως, για να εξασαφαλίσει την υποστήριξη της ευρωπαϊκής δεξιάς για τον διορισμό του Χαβιέρ Σολάνα ως υπουργού Εξωτερικών της Ενωσης.

Εάν τελικά κερδίσει και δεύτερη θητεία, ο Μπαρόζο θα είναι ο μοναδικός πρόεδρος της Κομισιόν, με εξαίρεση τον Ζακ Ντελόρ, ο οποίος θα επανεκλεγεί. Τεράστια τιμή για τον πάλαι ποτέ μαοϊκό και μετέπειτα δεξιό πολιτικό, πρώην αποτυχημένο πρωθυπουργό της Πορτογαλίας, οικοδεσπότη του διαβόητου τρίου Μπλερ-Μπους-Αθνάρ στις Αζόρες, καθώς και έναν από τους μετριότερους, αν όχι τον μετριότερο πρόεδρο που είχε ποτέ η Κομισιόν. Εναν άνθρωπο τον οποίο πολιτικοί που δεν μασούν τα λόγια τους, όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόσκα Φίσερ, χαρακτηρίζουν ευθέως ανίκανο.

Η πενταετία που κλείνει χαρακτηρίζεται από έντονη γραφειοκρατία, συγκεντρωτισμό, βραδύτητα, σκάνδαλα και ανικανότητα της Κομισιόν να ανταποκριθεί στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής, όπως τώρα με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Με εξαίρεση το πακέτο για την ενέργεια και το κλίμα, τα λίγα μεταρρυθμιστικά προγράμματα, τα οποία επιχείρησε να προωθήσει, τα παρέλαβε από την προηγούμενη επιτροπή Πρόντι.

Για να μην είμαστε εντελώς άδικοι, ο Μπαρόζο διακρίθηκε τουλάχιστον για ένα πράγμα: την πίστη του στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, ακόμα κι όταν όλα γύρω του καταρρέουν: «Πιστεύουμε στις αγορές. Αντιστεκόμαστε στη ρύθμισή τους». Αυτή ήταν η πάγια αρχή του, ακόμα κι όταν άρχισαν να γίνονται αισθητά και στην Ευρώπη τα σημάδια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Για αυτή του την άρνηση ήρθε σε σύγκρουση ακόμα και με κεντροδεξιούς ηγέτες, όπως με τη γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ και πολύ περισσότερο με τον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, όταν εκείνος επέμενε για πακέτο στήριξης προς τις γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες.

Ισως γι' αυτό τώρα κι εκείνος θέλει να τον εκδικηθεί: Ενώ πέρυσι δήλωνε ότι θα στηρίξει τον Μπαρόζο, τώρα προτείνει να μην αποφασιστεί ο διορισμός του νέου προέδρου της Κομισιόν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, όπως συνηθίζεται, αλλά να μετατεθεί για το ερχόμενο φθινόπωρο, μετά το δεύτερο δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για την Συνθήκη της Λισαβόνας, το αποτέλεσμα του οποίου θα καθορίσει και τη σύνθεση της νέας Κομισιόν. Στην πραγματικότητα, πιστεύεται, ο Σαρκοζί θέλει να κερδίσει χρόνο προκειμένου να στηρίξει κάποιον άλλο υποψήφιο.

Ποιος, όμως, θα ήταν αυτός; Οι διαρροές από το στρατόπεδο των σοσιαλιστών αποκαρδίωσαν το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο δεν όρισε δικό του υποψήφιο. Ωστόσο, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Δανός Πόουλ Νίρουπ Ρασμούσεν, ο οποίος προαλείφεται ως πιθανός δελφίνος, πιστεύει ότι τίποτα δεν έχει κριθεί. Προτείνει μάλιστα τον φιλελεύθερο πρωθυπουργό του Βελγίου, Γκι Φέρχοφσταντ, ως μια συμβιβαστική λύση.

Βέβαια, όπως υπενθυμίζει και ο ίδιος ο Μπαρόζο, ο πρόεδρος της Κομισιόν δεν ορίζεται από το Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο απλώς επικυρώνει τον υποψήφιο, αλλά από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε., οι οποίες στην πλειοψηφία τους είναι κεντροδεξιές. Ωστόσο, μια ενδεχόμενη αύξηση της δύναμης των αριστερών κομμάτων θα ενίσχυε και τις ελπίδες για την ανάδειξη ενός εναλλακτικού υποψηφίου απέναντι στον... αναπόφευκτο Μπαρόζο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ευρωεκλογές
Ευρωπαϊκή Ένωση