Έντυπη Έκδοση

ΦΕΣΤΙΒΑΛ «ΕΜΟΤΙΟΝ PICTURES - ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΙΑ»

Δεν συμβιβάζομαι με την κανονικότητα

Γεννήθηκε στο Λονδίνο, μεγάλωσε στο Παρίσι, σπούδασε στην Τουρκία και ζει στη Νέα Υόρκη. Εκεί είναι η επίσημη διεύθυνση του σπιτιού της. Γιατί, αν ξεπεράσουμε τους αυστηρούς όρους της εστίας, η φωτογράφος Εϊμι Λάιν μοιάζει με περιπλανωμενη Τσιγγάνα. Στον προσωπικό της γεωγραφικό χάρτη υπάρχουν κι άλλα κέντρα αναφοράς: Ανγκόλα, Κίνα, Γουατεμάλα, Ινδία, Ισραήλ, Κένυα, Παλαιστίνη.

«Είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι είναι οι άνθρωποι, και όχι στο τι δεν είναι», λέει η ακτιβίστρια φωτογράφος Εϊμι Λάιν «Είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι είναι οι άνθρωποι, και όχι στο τι δεν είναι», λέει η ακτιβίστρια φωτογράφος Εϊμι Λάιν Στην Ιερουσαλήμ βρισκόταν, όταν κάναμε τη συνέντευξη. Μόλις σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου άρχισε να χτυπάει η καμπάνα μιας εκκλησίας. «Σε λίγο θα ακούσεις και τον μουεζίνη να καλεί τους μουσουλμάνους σε προσευχή. Η διαφορετικότητα πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει», είναι το πρώτο πράγμα που λέει.

Η διαφορετικότητα, και συγκεκριμένα το δικαίωμα σε αυτήν, είναι ο λόγος που τη φέρνει στην Ελλάδα, προσκεκλημένη του «Emotion pictures - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία» (από σήμερα έως τη Δευτέρα στο Μπενάκη της Πειραιώς). Η Εϊμι Λάιν σε συνεργασία με την καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, τη σκηνοθέτιδα Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού, δημιούργησαν, ειδικά για τη διοργάνωση, το πρότζεκτ «If i could wake up tomorrow and...» (9 μ.μ., σήμερα, Μπενάκη).

Ενα από τα τρέχοντα πρότζεκτ της Εϊμι Λάιν είναι ένα βιβλίο με φωτογραφίες παιδιών απ' όλο τον κόσμο Ενα από τα τρέχοντα πρότζεκτ της Εϊμι Λάιν είναι ένα βιβλίο με φωτογραφίες παιδιών απ' όλο τον κόσμο Σε ένα κολάζ φωτογραφιών της, παρεμβάλλονται βίντεο, όπου μιλάνε πολλοί άνθρωποι. Απαντούν στο ερώτημα: «αν μπορούσατε να ξυπνήσετε αύριο με ένα χάρισμα, ποιο θα ήταν αυτό;». Την άποψή τους δίνουν ο Ντάνι Μπόιλ, ο Ρίτσαρντ Γκιρ, η Εβα Μέντες, η παραολυμπιονίκης και μοντέλο Εϊμι Μάλινς, η ακτιβίστρια Σάρα Τζόουνς αλλά και απλός κόσμος που βρήκε η Εϊμι Λάιν τυχαία στον δρόμο, συγγενείς της και γενικά ανθρώποι όλων των ηλικιών.

Οι απαντήσεις ποικίλλουν. «Αλλες είναι υλιστικές, κι άλλες πιο στοχαστικές. Ορισμένες μπορεί να θεωρηθούν προβλέψιμες ("θέλω να μπορώ να γιατρεύω ανθρώπους" ή "να κάνω τα όνειρα πραγματικότητα" ή "να μπορώ να πετάξω")», διηγείται.

Αυτές που την ενθουσίασαν περισσότερο, ήταν, όπως λέει, «οι παράλληλες». Για παράδειγμα, μία 8χρονη από την Ινδία ευχήθηκε να μπορούσε να διαβάζει τη σκέψη των ανθρώπων. Το ίδιο και ο Ντάνι Μπόιλ, αλλά με μία μικρή διαφορά: «μόνο για μία ώρα, αλλιώς θα τρελαινόμουν», λέει στην κάμερα ο σκηνοθέτης του «Slumdog millionaire».

«Αυτό με ενδιέφερε εξαρχής. Οσο διαφορετικοί και να είναι οι άνθρωποι, οι σκέψεις τους μπορεί να συμπίπτουν», λέει η Εϊμι Λάιν. «Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι, παρά την ανθρώπινη πολυπλοκότητα, στην ουσία μας είμαστε ίδιοι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαζόμαστε με τις "κανονικότητες". Οι διαφορές μας πρέπει να αγκαλιάζονται. Είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι είναι οι άνθρωποι, και όχι στο τι δεν είναι. Δεν νομίζω ότι χρειάζεσαι και τα δέκα δάχτυλα των χεριών ή των ποδιών για να θεωρείσαι ικανός. Ολοι έχουμε χαρίσματα».

Εχει κι ένα πρόσφατο παράδειγμα για να υποστηρίξει τα λεγόμενά της. Πριν από λίγες μέρες έκανε στη Νέα Υόρκη ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους με μειωμένη όραση, που παίρνουν μαθήματα φωτογραφίας. «Συνειδητοποίησα πολλά: οι άνθρωποι με κανονική όραση μπορεί να βλέπουν, αλλά δεν σημαίνει ότι κοιτάζουν. Ενώ αυτοί που χάνουν την όρασή τους, βλέπουν τον κόσμο από μία ενδιαφέρουσα προοπτική. Και να σου πω και το άλλο. Φοράω φακούς επαφής. Χωρίς αυτούς, είμαι σχεδόν... τυφλή», λέει γελώντας.

Ακούγοντάς την, αντιλαμβάνεσαι ότι αναγνωρίζει στη φωτογραφία μια ακτιβιστική αποστολή. «Προσπαθώ να μην είμαι αφελής, αλλά είναι ένα ένα ισχυρό μέσο επικοινωνίας. Μου αρέσει να φωτογραφίζω ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Μέσα από τις φωτογραφίες, μπορώ να τους δώσω "φωνή" ή να βοηθήσω να συγκεντρωθούν χρήματα για καλό σκοπό».

Εδώ και λίγο καιρό «τρέχει» και ένα άλλο πρότζεκτ. Το βιβλίο «Αθωότητα» με φωτογραφίες παιδιών από όλο τον κόσμο. «Τα παιδιά δεν φοβούνται το διαφορετικό. Δεν έχουν θρησκευτικές ή κοινωνικές προκαταλήψεις», λέει. Μήπως, όμως, έχουν οι Δυτικοί που πηγαίνουν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου; «Προσπαθώ να ξεχνάω αυτά που ξέρω. Είναι δύσκολο να μπεις στην κουλτούρα τους, αλλά ο μόνος τρόπος για να επωφεληθείς από τέτοιες εμπειρίες, είναι να προσπαθείς να γίνεις ένας από αυτούς», λέει.

Απ' όσο θυμάται τον εαυτό της, έβγαζε φωτογραφίες. Αυτές ήταν το εισιτήριό της για τη Σχολή Τεχνών της Νέας Υόρκης. Για σκηνοθέτης ξεκίνησε, επηρεασμένη από τον πατέρα της, Αντριαν Λάιν («Λολίτα»). «Πέρασα πολύ χρόνο σε πλατό», θυμάται για τα παιδικά της χρόνια. Στην πορεία όμως άλλαξε γνώμη. «Μου αρέσει το σινεμά. Είναι όμως μια μακροπρόθεσμη διαδικασία που απαιτεί τη συνεισφορά πολλών ανθρώπων και εγώ είμαι... ανυπόμονη. Οσο και να μου αρέσει να συνεργάζομαι, προτιμώ τη φωτογραφία, που είναι προσωπική υπόθεση». *

Ο κινηματογραφικός αγώνας των ανθρώπων με αναπηρία

«Η αναπηρία δεν είναι ανεξάρτητη από τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που απασχολούν τον πλανήτη, τα μεγάλα συμφέροντα, τις περιβαλλοντικές καταστροφές, τον πόλεμο, τις συνθήκες εργασίας. Ούτε από τις κυρίαρχες ιδεολογίες και τα κοινωνικά στερεότυπα, που περιθωριοποιούν κάθε άνθρωπο που διαφέρει απ' τους άλλους. Ο αγώνας των ανθρώπων με αναπηρία είναι πολυμέτωπος. Ο κινηματογράφος είναι ένα κομμάτι αυτού του αγώνα, όπως, ελπίζω, και το δικό μας φεστιβάλ».

Η σκηνοθέτις Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού είναι η δημιουργός του φεστιβάλ Η σκηνοθέτις Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού είναι η δημιουργός του φεστιβάλ Η Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού δίνει το στίγμα του φεστιβάλ, που συμπληρώνει 3 χρόνια. Είναι η γυναίκα που το σηκώνει στους ώμους της. Ταξιδεύει σε όλη τη χώρα, δουλεύει όλο τον χρόνο, συναντά ανθρώπους, στέλνει το μήνυμά του παντού. Φέτος οι βραβευμένες ταινίες θα προβληθούν σε 2000 σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού (με την υποστήριξη του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» και της UNESCO).

Τριάντα ταινίες θα προβληθούν φέτος. Εκτός από σκηνοθέτες των ταινιών, το «Emotion pictures» θα υποδεχτεί: την 5χρονη Υοο Ye Eun, η οποία, αν και έχει τύφλωση, παίζει στο πιάνο οποιαδήποτε μελωδία ακούσει (θα παίξει και ελληνικά κομμάτια), την 25χρονη Τζέσικα Κοξ, που κατάφερε να πιλοτάρει χωρίς χέρια και θα πετάξει πάνω από τον αττικό ουρανό, και τον Τόμας Γιανγκ, 25χρονο στρατιώτη, που γύρισε παράλυτος από τον πόλεμο στο Ιράκ. Αποτελεί σύμβολο του αντιπολεμικού κινήματος στην Αμερική.

**Πληροφορίες: www.ameamedia.gr/festival

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
ΑμεΑ
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)