Έντυπη Έκδοση

Νέα έργα σε μια παλιά διαδρομή

Η έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «Heart in Heart» και η έκπληξη που φτάνει από τον νέο δημιουργό Γιώργο Δρίβα

Ολόκληρος ο χώρος του Μουσείου στο Ωδείο Αθηνών, εσωτερικός και εξωτερικός, μια διαδρομή με νεοαποκτηθέντα έργα σε καλή σχέση με τα ήδη υπάρχοντα.

«Closed circuit» έργο του Γιώργου Δρίβα στην έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «Closed circuit» έργο του Γιώργου Δρίβα στην έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Αρκετά ηχητικά, με μεγαλύτερο ή μικρότερο ενδιαφέρον, αρκετά έργα από αδιάφορα έως πληκτικά στον κήπο και στον εξωτερικό χώρο, κάτω από τον τίτλο «Διευρυμένες Οικολογίες». Ωστόσο, υπάρχουν δύο καλές εκπλήξεις. Η διαδρομή στον εσωτερικό χώρο του Μουσείου και τα έργα του Γιώργου Δρίβα, που, προσωπικά, βλέπω για πρώτη φορά.

Η Αννα Καφέτση, ως επιμελήτρια της έκθεσης στο κλειστό κέλυφος, δανείζεται τον τίτλο της «Heart in Heart» από το ομώνυμο νεοαποκτηθέν έργο της Γιάελ Καναρέκ, το οποίο αποτελεί μια, ας την πούμε, αφετηρία της διαδρομής, όπου εμπλέκονται παλιά και καινούργια έργα σε δημιουργικό μεταξύ τους διάλογο. Το αίτημα που θέτει, ως επιμελήτρια της έκθεσης, είναι η πρόθεση να δημιουργήσει έναν αφηγηματικό τρόπο προσέγγισης για μια τοπογραφία στην οποία θα συγκλίνει το δημόσιο με το ιδιωτικό. Οργανώνει, λοιπόν, μια ενδιαφέρουσα διαδρομή με περισσότερες σιωπές από κραυγές και με έργα που διαθέτουν μυστικούς κώδικες στην ενδοεπικοινωνία τους και σ' αυτήν με τον θεατή.

Οι καλλιτέχνες Καρλ Αντρέ, Κουτλούκ Αταμάν, Μπιλ Βαϊόλα, Ναν Γκόλντιν, Ιλια Καμπάκοφ, Πέδρο Καμπρίτα Ράις, Γιάελ Καναρέκ, Νίκος Κεσσανλής, Κιμσούτζα, Γιώργος Λαζόγκας, Τζον Μπαλτεζάρι, Περ Μπάκλεϊ, Παντελής Ξαγοράρης, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Στιβ Ρόντεν, Λουκάς Σαμαράς, Σέλι Σίλβερ, Πίτερ Φίσλι, Ντέιβιντ Βάις, Γιώργος Χατζημιχάλης, Μόνα Χατούμ, Γκάρι Χιλ, Ρεμπέκα Χορν και Χρύσα.

«Heart in Heart», το έργο της Γιάελ Καναρέκ που έδωσε τον τίτλο στην έκθεση «Heart in Heart», το έργο της Γιάελ Καναρέκ που έδωσε τον τίτλο στην έκθεση Από τα γνωστά έργα, ο Γκάρι Χιλ εξακολουθεί να δημιουργεί έκπληξη. Από την άλλη, η Νίνα Παπακωνσταντίνου δίνει το στίγμα του καλλιτέχνη με το καθαρό μέλλον. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω, με αφορμή την έκθεση του ΕΜΣΤ, και το έργο του Λαζόγκα, την παρουσία του σε μια εξαιρετική ατομική στην γκαλερί Ζουμπουλάκη, μια πρόσφατη αναφορά του στην Ιστορία μέσω των παλίμψηστων. Είναι η ισχυρότερη από τις εκθέσεις του Λαζόγκα των τελευταίων χρόνων, όπως ανασύρει τις εμπειρίες και τα προσωπικά του ευρήματα του παρελθόντος σ' ένα απολύτως καινούργιο έργο, που αναφέρεται στα πρόσφατα γεγονότα της Γάζας και αντιστοιχεί σε κάθε Γάζα, ελληνική και διεθνή.

Και εδώ κλείνω την όποια αναφορά σε γνωστούς και γνωστότερους καλλιτέχνες για να περάσω στη δουλειά του άγνωστού μας νέου δημιουργού Γιώργου Δρίβα.

Συμβαίνει κάτι παράδοξο, να αναζητάμε παντού στις μεγάλες εκθέσεις και τις διοργανώσεις τύπου Μπιενάλε Βενετίας κάτι φρέσκο, και να βλέπουμε ότι η δυναμική και η ουσία που μετατρέπει το αντικείμενο σε έργο τέχνης βρίσκεται κυρίως στις δουλειές των ηλικιακά ωριμότερων. Εκεί όπου η έκπληξη έχει χαθεί προ πολλού, εκεί όπου διαπιστώνεις ότι όλα αυτά που έχεις δει και ξαναδεί εξακολουθούν να έχουν το φως. Παράδειγμα, δύο νέοι Εσθονοί στη Βενετία δεν αρκούν για να μπορείς να μιλάς για φρέσκια δουλειά. Από την άλλη, η παγιωμένη κρίση φτιάχνει διάττοντες, όπως τους νέους του σκανδιναβικού περιπτέρου με τη δουλειά «Οι συλλέκτες», που, είναι βέβαιο, σε λίγο θα τους έχουμε ξεχάσει, όπως και κάθε έξυπνη ιδέα δίχως αντίστοιχο οντολογικό βάρος.

Και ξαφνικά, στον τόπο μας, στο κέντρο της Αθήνας, βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που καμιά πολιτιστική κρίση δεν τον έχει αγγίξει, έναν σαραντάρη [γεν. 1969] που, αν επεξεργαζόταν ιδεούλες, θα τον είχαμε μάθει από το life and style που μας κατακλύζει και στον χώρο μας συνεχώς και που συχνά μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι επειδή δεν μας συγκινεί η περίπτωσή τους, όταν το σύνολο των έγχρωμων εντύπων καίγεται από θαυμασμό.

Η δουλειά του Γιώργου Δρίβα, που παρουσιάζεται με επιμέλεια του Σταμάτη Σχιζάκη, είναι ένα αφηγηματικό βίντεο από ασπρόμαυρες ψηφιακές φωτογραφίες με μια αισθητική που παραπέμπει στις μεγάλες στιγμές του κλασικού κινηματογράφου. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι βλέπει έναν Χίτσκοκ, μιας άλλης εποχής, που παρακολουθεί τον δολοφόνο με κρυμμένη τη μηχανή του. Οντως, ο Δρίβας μοιάζει να παρακολουθεί κρυμμένος τα παγωμένα δρώμενα στην αφήγηση μιας ιστορίας μοναξιάς, επιτήρησης και ματαίωσης. Ο Σωτήρης Μπαχτσετζής, ο οποίος γνωρίζει από το Βερολίνο τη δουλειά του Δρίβα, μας παραπέμπει στο κείμενό του σε μια αισθητική που ο Τόμας Γ. Λέβιν περιέγραψε ως «επανακαθορισμό της κατάστασης του συμβάντος» και αναφέρεται σε φιλμικούς χαρακτήρες του Δρίβα δίχως ταυτότητα, στους οποίους ο χρόνος και ο τόπος δεν αφήνει ίχνη.

Κρατήστε χρόνο για την επίσκεψη στην έκθεση του ΕΜΣΤ γιατί οι ταινίες του Δρίβα έχουν κάποια διάρκεια την οποία δεν γίνεται να παρακάμψουμε, ως συμβαίνει στη φλυαρία των βίντεο, χάριν της δυναμικής μιας πολύ ευφυούς και γοητευτικής εικόνας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά