Έντυπη Έκδοση

Για ένα φιλί στον Μπάτη

Τι ιδέα και αυτή. Για ποιο λόγο να με κουβαλήσεις στο Φάληρο, προσκαλώντας με να φιληθώ με τον ή την αγαπημένη μου, σε ορισμένες ημέρες και ώρες; Και αν είμαι ανοργασμικός που μένει στο θεαθήναι, πάει καλά, ειδεμή γιατί να το κάνω;

Εργο της Cristina Lei Rodriguez από την έκθεση της επιμελήτριας Νάντιας Αργυροπούλου «Hotel Paradies» Εργο της Cristina Lei Rodriguez από την έκθεση της επιμελήτριας Νάντιας Αργυροπούλου «Hotel Paradies» Μου δημιούργησες τις συνθήκες γι' αυτό το φιλί, με έβαλες στο παραμύθι να με συνεπάρεις, με βοήθησες να ονειρευτώ με την τέχνη; Αυτό δεν είναι heaven, αλλά μια live ταλαιπωρία στην παραλία, όπου ψάχνεις μια συστάδα ομπρελών που δεν ανοίγουν, μια παρέα βάρκες ομοιόμορφα βαμμένες που δεν κινούνται, δύο γιγαντοοθόνες που δεν παίζουν (είπα να καθυστερήσω το κείμενο αυτό περιμένοντας μήπως τα πράγματα λειτουργούσαν στο μεταξύ, αλλά ματαίως), κάνεις και ένα περίπατο μιας στάσης με το τραμ, όπου κατεβαίνοντας παίρνεις πιστοποιητικό ότι συμμετείχες (πού, σε τι). Μπαίνεις ακόμη σε ένα τόπο-γραφείο συνάντησης τύπου internet cafe και έμμεσα προσπαθείς να καταλάβεις γιατί ο καλός καλλιτέχνης Ζάφος Ξαγοράρης που βρίσκεται εκεί, έχει ουσιαστικό λόγο που να αιτιολογεί την παρουσία του και τελικά φτάνεις σε μια εγκατάσταση που έχει ενδιαφέρον, ένα χρηστικό γλυπτό ντουζιέρα, λεκάνη καμπινέ, στην παραλία. Τέλος, παρακολουθείς ένα πυροτέχνημα που σκάει στον ουρανό. Τα υπόλοιπα, όπως οι ομάδες εικαστικών του δήμου και οι παρεμβάσεις τους, θα είχαν, ίσως, ενδιαφέρον αν οι καλλιτέχνες που ανέλαβαν το εγχείρημα του εξωτερικού χώρου, δούλευαν με τους ενήλικους και τα παιδιά που παρακολουθούν τα μαθήματα των εικαστικών εργαστηρίων.

Αλήθεια, ποιος ο λόγος της εμπλοκής του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη διεθνή ανά διετία έκθεση, τι προσέφερε, εκτός από την «γκλαμουριά» του ονόματός του στο μεγάλο κοινό;

Οι εκθέσεις των επιμελητών; Η Crus Martinez, διαβάζουμε, επιχειρεί να κάνει κατανοητό τον παράδεισο ως ένα χώρο ανάπτυξης απλών υποθέσεων, η Diana Baldon προσεγγίζει τον παράδεισο μέσω του καθαρτηρίου και η Cay Sophie Rabinowitz προσεγγίζει το ζήτημα της εξαίσιας απομόνωσης της Αθήνας. Οι δύο πρώτες επιμελήτριες μοιάζει να άφησαν όλη την ευθύνη στους καλλιτέχνες και τα έργα. Καλά ή αδύναμα, στήθηκαν τυχαία, με τρόπο ώστε να μην καταλαβαίνεις ότι οργανώνουν το σώμα μιας έκθεσης. Αντίθετα η Rabinowitz φαίνεται ότι εργάστηκε περισσότερο, διεκδικώντας τη διαδρομή των έργων με κεντρικό άξονα τα σχέδια του Ettore Sottsass.

Εχοντας ξεπεράσει, στον τόπο τούτο, τα χρόνια της αθωότητας, μια έκθεση δεν βασίζεται ούτε στα κορυφαία ούτε στα μέτρια έργα των καλλιτεχνών αλλά στο αίτημα της οργάνωσης μιας διαδρομής που έχει συνοχή και δημιουργεί ξαφνιάσματα. Κατά τη γνώμη μου, ο ειρμός του επιμελητή απουσιάζει, ίσως και ο ίδιος ο επιμελητής, ως προς την εισαγωγή από την αλλοδαπή.

Αντίθετα, οι δύο Ελληνες επιμελητές, η Νάντια Αργυροπούλου και ο Χριστόφορος Μαρίνος, είναι παρόντες και έχουν δουλέψει τις δικές τους εκθέσεις με συνέπεια, πράγμα που φαίνεται. Επιπλέον, οι εκθέσεις τους διαθέτουν και πολύ καλύτερα έργα, ίσως γιατί απευθύνθηκαν σε καλλιτέχνες που δεν ξεπακετάρισαν απλά ένα έργο από το εργαστήριό τους, για να αποσταλεί σε μια περιφερειακή έκθεση αλλά επέλεξαν ή δημιούργησαν μέσα από συζήτηση και συνεργασία.

Κυρίως, η έκθεση της Νάντιας Αργυροπούλου «Hotel Paradies», μια αλληγορία πάνω στον θάνατο και τη μετά θάνατο ζωή, τον αποκρυφισμό και τη γοητεία της μαγγανείας και της ευκολίας, αν θέλετε, ενός τέτοιου εγχειρήματος, με την εξαιρετική επιλογή των έργων, το διάβασμα των λαϊκών εξορκισμών και της βαθύτερης ανάγκης μιας αναγέννησης, παραμένουν μια διαδρομή στην τέχνη της ζωής. Οι επιλογές των έργων, η διαδρομή και η διαδικασία προσέγγισής τους παραμένει το μεγάλο ατού της έκθεσης, μαζί με έξοχες συνομιλίες, όπως εκείνες των έργων της Χριστιάνας Σούλου και του Γιαννούλη Χαλεπά, του Καρούκ και της Ζωής Γαϊτανίδου, του Διονύση Καββαλιεράτου, τα εορτολόγια των νεκρών και η σκηνοθετημένη αφέλεια του νεκροταφείου. Κορυφαίο έργο της έκθεσης της Αργυροπούλου, το Σαπρόφυτα 01, μια έκδοση όπου συγκεντρώνεται ολόκληρη η νεοελληνική παραφιλολογία περί βρικολάκων και άλλων τεράτων.

Εξαιρετική, επίσης, η συνομιλία των έργων του Λέοντα Φραντζή και του Αγγελου Παπαδημητρίου στην έκθεση του Χριστόφορου Μαρίνου «Πόσοι άγγελοι μπορούν να χορέψουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας;» όπου ο παράδεισος ως ήρεμη καθημερινότητα αλλά και ως μοναξιά που γονιμοποιεί, οργανώνεται σε μια διαδρομή θέασης με απρόβλεπτες συνέπειες.

ΥΓ. Αν παρά ταύτα ανήκετε στους, μετά Ολυμπιακούς, θαυμαστές του Δημήτρη Παπαϊωάννου και επιμένετε για τη βόλτα στην παραλία, κάντε το μετά τις 10 το βράδυ όταν μπορείτε να ακούσετε, πιθανώς, μουσική και, τέλος, να γευτείτε μπίρα και καλαμαράκια, στα παραθαλάσσια μεζεδοπωλεία. *

Εδώ κι εκεί

ΚΗΡΥΧΤΗΚΕ πρόσφατα από το ΥΠΠΟ διατηρητέο, ύστερα από αίτημα όσων επιθυμούν να σέβεται και η πολιτεία την ιστορική μνήμη των Ελλήνων, το κτίριο της οδού Ζαλοκώστα 7, χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του 1930 αλλά και τόπος οδύνης στην περίοδο της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου.

ΔΕΝ προφτάσαμε να πούμε μπράβο στον υπουργό Πολιτισμού (η ηγεσία παίρνει τον έπαινο αλλά και τη χλεύη) και με εντολή του Αντώνη Σαμαρά, το ζήτημα επανεξετάζεται από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, θα παραστεί ξανά να υποστηρίξει την υπόθεση η Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς, ώστε το κτίριο της οδού Ζαλοκώστα να μην έχει την τύχη του άλλου ιστορικού κτιρίου της οδού Μέρλιν που κατεδαφίστηκε για να γίνει πολυκατάστημα.

ΕΜΕΙΣ αναρωτιόμαστε πόσο σοβαρή μπορεί να είναι η κάθε εφήμερη εξουσία, όταν χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αλλά και παρακάμπτει τη συλλογική μνήμη και την ιστορικότητα κάποιων κτιρίων που δεν είναι και τόσο πολλά στην Αθήνα του Παρθενώνα αλλά και των συμφερόντων.

ΜΝΗΜΕΙΟ για τους εθνικούς ευεργέτες στήθηκε ως δείγμα μπροστά από τη ΔΕΘ και προτείνεται περαιτέρω, από τον γλύπτη Γιώργο Τσακίρη. Είναι πυραμιδοειδής κατασκευή στην κορυφή της οποίας φυτρώνει ένα κυπαρίσσι. Το έργο θα αποδοθεί στη συνέχεια στη φύση. Στο μεταξύ, ο γλύπτης ζητεί τη συμμετοχή των πολιτών, με αποστολή από μέρους τους μικρής ποσότητας χώματος, στη διεύθυνση Τσακάλωφ 18 στις Συκιές Θεσσαλονίκης και στο Αχλαδοχώρι Γιαννιτσών.

ΣΤΟ παλιό φρούριο της Κέρκυρας εκθέτουν οι Δήμητρα Σιατερλή και Pino Pantolfini, στο πλαίσιο του εορτασμού της φιλίας ανάμεσα στους Ελληνες και τους Ιταλούς. Το καλύτερο. Ιταλοελληνικό ζευγάρι της ζωής αλλά και της τέχνης συνεκθέτει για τη γιορτή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά