Έντυπη Έκδοση

West side HIStory

Ταλέντο, φήμη, βίτσια. Υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που συνδέουν τους μεγάλους, σκοτεινούς καταραμένους της ροκ των περασμένων δεκαετιών με τον σύγχρονο καταραμένο της ποπ, Μάικλ Τζάκσον.

Αλλά σχεδόν εξ ορισμού η εύπεπτη και ευφορική ποπ και η μυθολογία του underground, της διανόησης, της κοινωνικοπολιτικής διαμαρτυρίας και των οριακών καταστάσεων, όπως την εκπροσώπησαν η Τζόπλιν, ο Μόρισον, ο Χέντριξ μοιάζουν να ανήκουν σε εντελώς διαφορετικό σύμπαν. Ο «Τζάκο», εξ αρχής καταραμένος και τραγικός, είναι μια εντελώς μοναχική περίπτωση, ακόμη και μετά θάνατον.

Τα δικά του ναρκωτικά δεν ανήκαν στον ψευδαισθησιακό κόσμο του sex, drugs and rock'n'roll. Ηταν ένας συνδυασμός από ισχυρότατα παυσίπονα και αντικαταθλιπτικά, στα οποία είχε εθιστεί έπειτα από επεμβάσεις στις οποίες υποβαλλόταν προκειμένου να εξαλείψει στην αρχή οτιδήποτε θύμιζε τη φυλετική του προέλευση και μετά την ανθρώπινή του καταγωγή. Η λαμπέρη εικόνα του ειδώλου του «Thriller» αποδείχτηκε μια συντομότατη παγκόσμια ψευδαίσθηση: Ούτε καν τότε έκρυβε επαρκώς το άρρωστο ον που άλλοτε θα ενέπνεε τον Οσκαρ Γουάιλντ ή τον Μπαλζάκ.

Κατ' εξοχήν σύμβολο της κιτς δεκαετίας του '80, είχε φυσικά μουσικό ταλέντο. Οχι αυτό που θα συγκέντρωνε στους στίχους του τις αγωνίες και τις ελπίδες της προηγούμενης γενιάς. Αλλά αυτό που προοιωνιζόταν τον κόσμο της επόμενης, με τις light επιδείξεις φιλανθρωπίας και οικολογικής ευαισθησίας, την υστερική συγκέντρωση χρήματος, την ικανοποίηση κάθε υπερκαταναλωτικής παρόρμησης, την εμμονή με την εμφάνιση, τον τρόμο του κενού, με αλεξίπτωτο τα Prozac.

Οταν χόρευε, ξεπερνούσε πάντως τα ανθρώπινα μέτρα. Και η χροιά του παρέμενε εφηβική, όσο η εμφάνισή του εξελισσόταν άφυλη και ηλικιακά απροσδιόριστη. Στην περίπτωσή του, η χορευτική φιγούρα της επίδειξης της ηβικής του χώρας δεν διέγειρε τον αισθησιασμό. Θύμιζε ανήλικο που με αθωότητα διερευνά το σώμα του.

Δεν ήταν αθώος όπως απέδειξε η, σημαδεμένη από τις θολές περιπτώσεις παιδοφιλίας, προϊστορία του. Ούτε ακριβώς ένοχος. Φορέας μιας αφάνταστης υπερβολής, ξεπέρναγε μονίμως το μέτρο σε πωλήσεις, χρήμα, βίτσια, επεμβάσεις, σαν να ήταν όχι ο βασιλιάς της ποπ, αλλά το σύμβολο του εκτροχιασμού της Δύσης. Από ένα παιχνίδι της τύχης, την περίοδο που αυτή τιμωρείται για τις υπερβολές της, ο Τζάκο πλήρωσε θανάσιμα και τις δικές του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Προσωπική ματιά