Έντυπη Έκδοση

Ο Χριστόδουλος, ο μοναχός και η σκύλα του

Ο 38χρονος συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης έφυγε από τη γενέτειρά του, τη Χίο, μόνο για να σπουδάσει μαθηματικά.

Εκτοτε παραμένει στο νησί του, ασχολούμενος συστηματικά με την αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου. Εξ ου για τον σκοπό αυτό ίδρυσε, το 1997, το Κέντρο Χιακών Μελετών.

Ομως, σε λιγότερο από έναν χρόνο, από τον Μάιο του 2008 ώς τον Μάρτιο του 2009, που εξέδωσε δύο πεζογραφήματα από την «Εστία», απόδειξε ότι πέραν των ερευνητικών του ενδιαφερόντων έχει και φλέβα αφηγηματογράφου. Το πρώτο του βιβλίο, το μυθιστόρημα «Ανάμισης ντενεκές», βρέθηκε στις βραχείες λίστες του περιοδικού «Διαβάζω» για το βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα.

Αλλά και το δεύτερο λογοτεχνικό του «χτύπημα», τη νουβέλα «Η δεξιά τσέπη του ράσου», η κριτική την υποδέχθηκε θετικά, επισημαίνοντας τον «ανάγλυφα σμιλεμένο» ήρωά του, τον μοναχό Βικέντιο. Εκάρη μοναχός σε πολύ μικρή ηλικία, άντεξε να συνυπάρξει μ' έναν ματαιόδοξο και αυταρχικό ηγούμενο, κι όταν πέθαναν όλοι οι υπόλοιποι μοναχοί, ήταν ο μοναδικός ρασοφόρος που απέμεινε στο μοναστήρι, που παραπέμπει στο παπαδιαμαντικό «Στο Χριστό στο Κάστρο».

Η νουβέλα κινητοποιείται μυθοπλαστικά από ένα εύρημα: τη μέρα της είδησης του θανάτου του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, πεθαίνει και η σκύλα του Βικέντιου, η Σίσσυ, που αφήνει πίσω της τρία κουταβάκια. Από αυτά θα επιβιώσει το ένα, με το οποίο θα μοιράσει τη μοναξιά των ατελείωτων μοναστηριακών του ωρών ο καλός και αγαθός μοναχός.

«Ηθελα να δείξω πώς βιώνει ένας άνθρωπος το προσωπικό του πένθος μέσα από το συλλογικό, την προσωπική του ελπίδα μέσα από τη συλλογική», εξηγεί ο Γιάννης Μακριδάκης. Κι όταν τον ρωτάμε αν είναι επηρεασμένος από την ηθογραφία του Παπαδιαμάντη ή του Κονδυλάκη, απαντά: «Είμαι επηρεασμένος από τους απλούς ανθρώπους, γι' αυτό γράφω αυθόρμητα. Η λογοτεχνία δεν είναι μόνο αυτή που είναι γραμμένη, είναι και η άλλη που μιλιέται από ανθρώπους που δεν θα γράψουν ποτέ βιβλία».

Γιατί επέλεξε να ασχοληθεί μ' ένα θρησκευτικό θέμα; «Ολο το βιβλίο είναι ένα σχόλιο περί θρησκείας, περί της συμπεριφοράς των λειτουργών της πίστης και περί της αγνότητας που υπάρχει στην ιερατική βάση, η οποία δεν έχει παραδοθεί στη ματαιοδοξία όπως οι ιεράρχες», απαντά. Ωστόσο, δεν κρύβει ότι η σχέση του με τη θρησκεία είναι «μηδενική». «Δεν μπαίνω σε εκκλησίες», λέει κατηγορηματικά. «Δεν μπλέκομαι με λειτουργούς του Θεού. Είμαι ενάντια στην τεκνοποίηση, ωστόσο θαυμάζω την ανθώπινη φύση και την ίδια στιγμή τη φοβάμαι, γιατί γίνεται ανίατη ασθένεια, όταν παραδιδόμαστε στην αλαζονεία».

Στο πρώτο του βιβλίο, το «Ανάμισης ντενεκές», επικεντρώνεται σ' έναν Χιώτη μετανάστη στη Αμερική, ο οποίος θα επιστρέψει στο νησί του, όπου θα διαπράξει έναν φόνο. Μετά το έγκλημα, θα αναζητήσει καταφύγιο σε μια σπηλιά, όπου θα ζήσει, μέχρι να συλληφθεί το 1915 από τους χωροφύλακες του Ελευθερίου Βενιζέλου. «Είναι η ζωή πριν από έναν αιώνα στο νησί μου και πώς ένα γεγονός σαν κι αυτό, όταν θρυλοποιείται και μυθοποιείται, περνάει από γενιά σε γενιά», λέει ο Γιάννης Μακριδάκης.

Από τις εκδόσεις του τριμηνιαίου περιοδικού «Πελινναίο», που διευθύνει ο συγγραφέας, κυκλοφορούν τα βιβλία του: «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941-1946» (2006) και «10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912-1940» (ιστορικό αφήγημα, 2008). *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Τελευταίες ειδήσεις στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός
Bodil Hedlund & Mikael Kihlman
Οι Γυναίκες της Καλάμα
«Η γυναίκα και ο λύκος»
Απλά μαθήματα γλωσσολογίας
Φεστιβάλ βιβλίου και μουσικής στο Φλοίσβο