Έντυπη Έκδοση

Με τον Ομπάμα... δράμα

Σε ήχο ελληνικό

**ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ,  ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ:

ΜΕ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΑΝΤΑΜΑ

Παραγωγή: Sony

Τους χρειάστηκαν τρεις δεκαετίες για να ξανασυναντηθούν στην αγορά των δίσκων οι δύο τραγουδοποιοί, που -νεαροί και ενθουσιώδεις τότε- παρουσίασαν ορισμένες «επιτυχίες». Με κάποια δόση έπαρσης, κατά την αντίληψή μου, ο μεν Χρήστος Νικολόπουλος, μεταξύ άλλων, δήλωσε πως συναντήθηκαν προκειμένου «να δώσουμε μια απάντηση στα σύγχρονα μουσικά πράγματα. [...] Είμαστε απογοητευμένοι από το σημερινό μουσικό τοπίο. Δεν υπάρχει πια ήθος στο τραγούδι». Με την ίδια... αυτοκρατορική ιδέα, της δύναμης που ξυπνά για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ο κ. Ρασούλης συμπληρώνει: «Κοντά στην πρώτη συνεργασία μας με τον Χρήστο, το 1981, η κοινωνία ανέβαινε, λάμπανε οι ορίζοντες...» (Σημ. ο καθείς που έχει μνήμη γνωρίζει τι έλαμπε το '81) «...τώρα η κοινωνία κατεβαίνει. Ομως το λαϊκό τραγούδι έπρεπε να απαντήσει σ' όλα αυτά [...] Πήρα την απόφαση να απευθυνθώ στον Χρήστο που είναι και ώριμος και ικανός...».

Το... ενδιαφέρον είναι πως αν και ο δίσκος θέλει να είναι αστείος, όλα τα παραπάνω λέγονται στα σοβαρά. Κι ακόμα: «Το cd αυτό είναι το πρώτο μιας τριλογίας [...] Δεν επαίρομαι, θεωρώ τα τραγούδια τούτα σαν τα σακιά που βάζουν στις όχθες του ποταμού, όταν αυτός ξεχειλίζει και απειλεί την πόλη».

Ωραία η παρομοίωση αλλά κάπως επικίνδυνη καθώς έχει δύο αναγνώσεις: η μία αφορά τη δράση των σακιών που στοιβάζονται στα ποτάμια, κι η άλλη το περιεχόμενό τους.

Οι δημιουργοί πάντως θεωρούν δεδομένο πως ο ποταμός ξεχειλίζει και θα μας πνίξει, δηλαδή πως το ελληνικό τραγούδι πάει για φούντο, πράγμα που, δυστυχώς γι' αυτούς, δεν είναι έτσι. Παρά τις δυσκολίες που περνά, δεν του λείπουν άξιοι και ταλαντούχοι νέοι που αν τους δοθεί η ευκαιρία (αν τους αφήσουν οι εξοφλημένοι καρχαρίες) θα δώσουν πνοή ζωής στον χώρο αυτό. Το ότι δεν το βλέπουν αυτό οι δύο τραγουδοποιοί και φέρνουν τον κατακλυσμό, είναι απορίας άξιον. Ας σκεφτούν πως αυτό μπορεί να φανεί και σαν γεροντική γκρίνια, κρίση συντηρητισμού που, αν κοιτάξουμε λιγάκι την Ιστορία, την πέρασαν όλοι σχεδόν οι επιφανείς του τραγουδιού όταν βρέθηκαν εκτός εποχής. Αφήνουμε που το να φέρνουν τον κατακλυσμό προκειμένου να... επέμβουν μετά και να μας σώσουν (όπως ισχυρίζονται), μοιάζει και με κουτοπονηριά για αφελείς πελάτες.

Δεν γνωρίζω ποιοι θα γελάσουν με τα «αστεία» του κ. Ρασούλη που και ύστερα από τόσα χρόνια δεν έχουν, κατά τη γνώμη μου, βελτιωθεί. Η ίδια άγρα εντυπωσιασμού διά πομφολύγων, ευφυολογήματα γυμνασιακού τύπου, μετρίου επιπέδου μεταπρατική διαχείριση της λόγιας και της αγοραίας παροιμιολογίας. Ιδού για παράδειγμα ένα «αστείο» του: «Καλύτερα με μαύρο στον Οίκο το Λευκό/ παρά παντού μαυρίλα με βλάκα και λευκό». Ο κ. Ρασούλης περιμένει να γελάσουμε με τη ρατσιστική αυτή (δεν βαριέσαι, ας είναι και μαύρος) αποστροφή.

Εκτιμώ την προσφορά του Χρήστου Νικολόπουλου στο λαϊκό τραγούδι και πιο πολύ εκτιμώ τον ίδιο. Διατυπώνω, όμως, άλλη μία φορά, τη γνώμη πως, γνωρίζοντας τις ικανότητές του, άλλα θα περίμενε κανείς ύστερα από τόση εμπειρία και γνώση. Οχι τα ίδια και τα ίδια στερεότυπα, όχι για πολλοστή φορά επανάληψη του εαυτού του. Δύσκολα δέχεται κανείς ότι ένας τέτοιος τεχνίτης, μετά σαράντα χρόνια, δεν έχει «ανακαλύψει» κάτι και δεν θέλει να προχωρήσει την τέχνη του λίγο παραπέρα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική