Έντυπη Έκδοση

Ο «Ομπάμα», μια κριτική και μια απάντηση

Από τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο πήραμε την παρακάτω επιστολή, απάντηση στην κριτική του Γιώργου Ε. Παπαδάκη για τον δίσκο «Με τον Ομπάμα... Αντάμα»

«Κύριε Διευθυντά,

Με την παρούσα θα ήθελα να απαντήσω στον κύριο Γιώργο Ε. Παπαδάκη σχετικά με δημοσίευμά του στην "Ελευθεροτυπία" στη στήλη «Τέχνες» στις 2/9/2009 με τίτλο "Με τον Ομπάμα... δράμα".

Δεν με ενόχλησε η αρνητική κριτική του κυρίου Παπαδάκη για τον δίσκο "Με τον Ομπάμα... Αντάμα". Η κριτική στην κάθε μορφής τέχνη είναι λειτούργημα. Είναι απαραίτητη και εποικοδομητική, είτε είναι θετική είτε αρνητική και πάει τα πράγματα λίγο παραπέρα. Χρειάζεται όμως να τηρούνται ορισμένοι κανόνες δεοντολογίας, να υπάρχει σεβασμός και να αποφεύγονται εμπαθείς προσωπικές επιθέσεις και χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Είναι η πρώτη φορά στην καριέρα μου όπου υποχρεώνομαι να απαντήσω σε κριτική δίσκου μου, παρ' όλο που δεν ήταν πάντοτε θετικές αλλά ήταν όμως μέσα σε κόσμια πλαίσια. Θα ήθελα να απαντήσω σε συγκεκριμένα σημεία του άρθρου. Θεωρώ ότι δεν είναι "έπαρση" όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος το να θέλει ένας δημιουργός να δώσει απάντηση στα σύγχρονα μουσικά πράγματα, αλλά έντιμη καλλιτεχνική υποχρέωση, έστω και αν δεν συμφωνεί ο αρθρογράφος με το αποτέλεσμα. Οσον αφορά στα προσωπικά μου μουσικά "σακιά" που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν ανάχωμα στην πλημμυρίδα των λούμπεν τραγουδιών, δεν είναι γεμάτα "άμμο", ούτε μουσικά σκουπίδια, αλλά με σπουδαία τραγούδια μεγάλων στιχουργών και ακούμπησαν τόσο στα χείλη των μεγαλύτερων Ελλήνων τραγουδιστών όσο και στα χείλη και στις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ακούγονται δε κάθε βράδυ σε χώρους όπου μπορεί ακόμη να ευδοκιμεί και να επιβιώνει το καλό λαϊκό τραγούδι.

Για την παρατήρησή του, ότι επαναλαμβάνω συνεχώς τον εαυτό μου, τον πληροφορώ ότι είμαι υπερήφανος γι' αυτό. Διότι προσπαθώ να υπερασπίζομαι αυτό που υπηρετώ όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας μου αν και θα μου ήταν πολύ εύκολο να μετακυλήσω σε εύκολους, ευτελείς αλλά εμπορικούς δρόμους.

Αυτές οι επιλογές θα με ανήγαγαν εύκολα σε πρωταγωνιστή της σημερινής άθλιας μουσικής πραγματικότητας όπου πάρα πολλοί την ανέχονται και τη χαϊδεύουν (όπως ο κύριος Παπαδάκης) για να κρατούν τις ισορροπίες και τις σχέσεις με τους σημερινούς πρωταγωνιστές της και για να διατηρούν εναγωνίως μια δήθεν αναγνωρισιμότητα, η οποία είναι ένα από τα βασικά καταφύγια των ατάλαντων. Για τον προσβλητικό του χαρακτηρισμό "εξοφλημένοι καρχαρίες" οι οποίοι δεν δίνουν ευκαιρίες στους νέους, θα ήθελα να επισημάνω ότι εάν υπήρξα "καρχαρίας", το γνωρίζουν πολύ καλά οι εταιρείες δίσκων που συνεργάστηκα, οι επιχειρηματίες των μουσικών χώρων που εργάστηκα και οι συνεργάτες μου. Το αν δεν έχω δώσει χώρο στους νέους αυτό είναι πραγματικά αστείο, το οποίο εκτός από πρόδηλο δόλο, δείχνει και την πλήρη άγνοιά του για τη μουσική μου πορεία και τον αριθμό των νέων τραγουδιστών και στιχουργών που ανέδειξα και συνεχώς αναδεικνύω. Οπως επίσης πρέπει να γνωρίζει την αποστροφή μου και τη μη συμμετοχή μου σε κέντρα διαπλοκής και εκμετάλλευσης προς ίδιον συμφέρον.

Για τη "γεροντική μου άνοια" που αναφέρει ο κύριος Παπαδάκης (αν και είμαστε αναλόγου ηλικίας) αφορά τον ίδιο, διότι τον εμποδίζει να θυμηθεί ποιος είμαι και τι έχω δημιουργήσει στον μουσικό χώρο. Αντίθετα όμως η δική μου άνοια δεν με εμποδίζει να θυμηθώ τις μεγάλες του, αλλά εντελώς αποτυχημένες του προσπάθειες να καθιερωθεί ως μουσικός, συνθέτης και ενορχηστρωτής.

Αλλωστε, ο συγκεκριμένος κύριος πάντοτε έκανε εμπαθείς κριτικές εναντίον μου (φαίνεται ότι έχει κάποιο πρόβλημα μαζί μου), ακόμη και σε εκδόσεις δίσκων μου με τεράστια επιτυχία όπως το "Μη μιλάς, μη γελάς", "Ψίθυροι καρδιάς", "Μη μου λες αντίο" κ.ά. Μάλλον ο εν λόγω αρθρογράφος έχει κάνει μια διαστροφική επιλογή για πρότυπό του που παραπέμπει στον Γκέμπελς που πίστευε ότι "ρίχνοντας λάσπη σε έναν άσπρο τοίχο, όσο και να τον πλύνεις στο τέλος κάτι θα μείνει". Δυστυχώς όμως για αυτόν, η σοβαρότητα της εφημερίδας όπου εργάζεται και το επίπεδο των αναγνωστών της "δεν τσιμπάει και δεν κολυμπά σε δημοσιογραφικά λασπόνερα" που γράφονται για λόγους εντυπωσιασμού με κίνητρο "ας βρίσουμε μήπως κάποιος μας προσέξει".

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Χρ. Νικολόπουλος, μουσικοσυνθέτης»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική