Έντυπη Έκδοση

Κάρπαθος

Ιστορίες της άγονης γραμμής

Πανέμορφη, πεισματάρα, αγέρωχη, η βόρεια Κάρπαθος προσφέρει απλόχερα τις χάρες της, σε όποιον θελήσει να ξεφύγει από την τουριστική πεπατημένη και να εξερευνήσει τις άγνωστες στους πολλούς ομορφιές της. Από τη φημισμένη, παραδοσιακή και πανέμορφη Ολυμπο μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη στη σπηλιά της Βρουκούντας και τις αρχαιότητες της ακατοίκητης Σαρίας§Για τους Ολυμπίτες η Σαρία είναι ένας τόπος που στήριξε την επιβίωσή τους μέχρι πριν από μερικές από δεκαετίες, παρέχοντας γη για την άσκηση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας

Ο κόλπος του Τριστόμου, απάγκιο για τα πλοία που κινδυνεύουν από τη φουρτούνα Ο κόλπος του Τριστόμου, απάγκιο για τα πλοία που κινδυνεύουν από τη φουρτούνα Προορισμός και τόπος διαμονής το Διαφάνι, ένα χωριό στο βόρειο και απομονωμένο μέρος του νησιού, το οποίο... χωρίζει από τη νότια και πιο αναπτυγμένη τουριστικά Κάρπαθο ένας μνημειώδης κακοτράχαλος και γεμάτος στροφές χωματόδρομος. Δεν υπάρχει φαρμακείο, δεν υπάρχει τράπεζα και ΑΤΜ, λάβετε τα μέτρα σας, τόνιζαν οι οδηγίες.

Στο νησί οι κοινωνίες παραδοσιακά είναι μητριαρχικές Στο νησί οι κοινωνίες παραδοσιακά είναι μητριαρχικές Το Διαφάνι είναι το επίνειο της φημισμένης, πανέμορφης και παραδοσιακής Ολύμπου. Μαζί με την Αυλώνα, το σιτοβολώνα της Καρπάθου, τα τρία αυτά χωριά σχηματίζουν μία μικρή... «γαλατική» κοινότητα, οι γυναίκες της οποίας επιμένουν να ντύνονται στην καθημερινή ζωή με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, ενώ οι κάτοικοι γενικώς επιμένουν να κρατούν με ευλάβεια τα ήθη και έθιμά τους, τη μουσική και τις λυπητερές μαντινάδες τους, την ιδιαίτερη λαλιά τους, την περηφάνια τους, αλλά και την... ξεροκεφαλιά τους.

Η πανέμορφη Ολυμπος Η πανέμορφη Ολυμπος Αν οι δύσκολες συνθήκες επικοινωνίας της περιοχής με τον «έξω κόσμο» είχαν αποτέλεσμα να διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό η πολιτιστική της ταυτότητα, αντιστοίχως η γεωλογική και γεωγραφική απομόνωσή της είναι η αιτία της μεγάλης ποικιλίας σε ενδημικά και σπάνια είδη. Κι ενώ με την πρώτη ματιά η περιοχή της βόρειας Καρπάθου και της Σαρίας φαίνεται ξερή και άνυδρη, στην πραγματικότητα διαθέτει πλούσια βιοποικιλότητα και γι' αυτόν το λόγο έχει περιληφθεί στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών της Ευρωπαϊκής Ενωσης Natura 2000.

Μνημείο στην Ολυμπίτισσα γυναίκα στο Διαφάνι Μνημείο στην Ολυμπίτισσα γυναίκα στο Διαφάνι Η Κάρπαθος βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Αιγαίου, ανάμεσα στην Κρήτη και τη Ρόδο. Είναι ένα νησί με εκτεταμένους ορεινούς όγκους, με βαθιές χαράδρες, κοφτερές βραχώδεις κορυφές και ρέματα. Οι περισσότερες ακτές είναι απότομες κι ενίοτε απρόσιτες.

Λίγοι τουρίστες μπαίνουν στον κόπο να αναζητήσουν. Μόνο ντόπιοι και ομάδες ξένων τουριστών: Γάλλοι, Ολλανδοί, Γερμανοί... Οι Ελληνες, ως γνωστόν, δεν περπατούν.

Ραντεβού με τον άγιο

Οι πρώτες αναμνήσεις από την Κάρπαθο είναι ένας ελληνικός καφές στο καφενείο μπροστά στη θάλασσα με το που φτάσαμε με το καράβι και αμέσως μετά ένα ατελείωτο ανηφορικό μονοπάτι για τον Προφήτη Ηλία, που την ημέρα εκείνη είχε τη γιορτή του. Συνήθως ο Προφήτης Ηλίας είναι σε κάθε τόπο η πιο ψηλή κορφή. Τούτος εδώ ο άγιος βρίσκεται σε υψόμετρο 719 και δοκίμασε τις αντοχές μας για να τον φτάσουμε, αναψοκοκκινίζοντας κι αγκομαχώντας. Λίγο πριν ή λίγο μετά καταφτάνουν και καμιά εικοσαριά ντόπιοι κι ένα γαϊδουράκι με προμήθειες για το πανηγύρι. Μερικές ηλικιωμένες γυναίκες με τις παραδοσιακές τους φορεσιές φτάνουν στο ξωκλήσι με χαρακτηριστική άνεση.

Κατεβαίνοντας προς το ακρωτήρι της Βρουκούντας Κατεβαίνοντας προς το ακρωτήρι της Βρουκούντας Μαθημένες όλα αυτά τα χρόνια στα βουνά, δεν χρειάζονται τίποτε άλλο για εξοπλισμό από πλαστικές σαγιονάρες. Είναι γυναίκες του μόχθου ατρόμητες, που έχουν μεγαλώσει να βόσκουν τα πρόβατα στο βουνό, να σπέρνουν, να θερίζουν και να αλωνίζουν, κάποιες από αυτές να μένουν ανύπαντρες και να μεγαλώνουν τα παιδιά των αδερφών τους των «κανακάρηδων», αν τύχει και δεν γεννήθηκαν πρώτα παιδιά στην οικογένεια ώστε να δικαιούνται κλήρο.

Το εκκλησάκι είναι μια σταλιά και χωράει ίσα ίσα τον παπά και πέντ' έξι ανθρώπους. Η λειτουργία έχει ξεκινήσει και έξω ήδη ο άρτος περιμένει να κοπεί. Ο δυνατός αέρας της κορφής ψυχραίνει και σε μια στιγμή όλα βυθίζονται σε ένα λευκό σύννεφο. Σίγουρα θα είμαι κομπάρσος σε κάποια σουρεαλιστική ταινία... Μετά τη δοξολογία κατεβαίνουμε σ' ένα απάγκιο και οι γυναίκες ετοιμάζουν τα φαγητά, ενώ οι άντρες πιάνουν ψιλή κουβέντα και τραγουδούν τα τραγούδια της τάβλας.

Παλάτια, Σαρία: «πόζα» στα ρηχά Παλάτια, Σαρία: «πόζα» στα ρηχά Στην επιστροφή παίρνουμε το μονοπάτι προς την Ολυμπο και θαυμάζουμε από ψηλά τις πρώτες εικόνες της, στεφανωμένη ως συνήθως από ένα μικρό συννεφάκι πάνω από το βουνό.

Πίσω στο Διαφάνι, ένα γραφικό ψαροχώρι που άρχισε να έχει μόνιμους κατοίκους από τα μέσα του 19ου αιώνα, εξυπηρετώντας τις μεταφορές των γεωργών προς τη νήσο Σαρία. Σήμερα διαθέτει πλέον υποδομές φιλοξενίας -κυρίως ενοικιαζόμενα δωμάτια- και ένα παραλιακό μέτωπο με τέσσερις - πέντε ταβέρνες και καφετέριες. Καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι του τουριστικού ρεύματος προς την Κάρπαθο κατευθύνεται προς το νότιο κομμάτι, το Διαφάνι παραμένει ακόμη ένας τόπος αμόλυντος. Οι μόνιμοι κάτοικοι το χειμώνα δεν είναι πολλοί, αλλά το καλοκαίρι ο τόπος αυτός παίρνει ζωή, χάρη στους ξενιτεμένους που έρχονται να περάσουν το καλοκαίρι στο νησί. Στις δεκαετίες '60 και '70, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού αναγκάστηκε να μεταναστεύσει για να επιβιώσει, κυρίως στην Αμερική, αλλά και εντός της Ελλάδας, κυρίως στον Πειραιά και τη Ρόδο.

Θαλασσοκόρακες. Από τα προστατευόμενα είδη της Καρπάθου Θαλασσοκόρακες. Από τα προστατευόμενα είδη της Καρπάθου Δύο φορές την εβδομάδα έρχεται ο μανάβης από την Κρήτη ή από τη Ρόδο για να φέρει φρούτα και λαχανικά και οι κυράδες με τα λευκά φουστάνια (το καλοκαίρι φορούν μόνο την εσωτερική «πουκαμίσα») και τις ποδιές βγαίνουν για να ψωνίσουν, φέρνοντας την αναμπουμπούλα στον ήρεμο δρόμο μπροστά στην προκυμαία. Οταν πάλι έρχεται ο ταχυδρόμος, εγκαθίσταται στο καφενείο της κυρα-Αννίας και μοιράζει την αλληλογραφία.

Τα «Παλάτια» στη Σαρία. Τόπος γεμάτος αρχαιότητες και μνήμες Τα «Παλάτια» στη Σαρία. Τόπος γεμάτος αρχαιότητες και μνήμες Πιστεύω ότι το... χειρότερο για τους ντόπιους θα πρέπει να είναι όταν κάθε πρωί σκάνε μύτη τα τουριστικά σκάφη από το νότιο κομμάτι του νησιού.

Τότε, μερικές δεκάδες ροδαλοί τουρίστες ξεχύνονται στο μικρό χωριό, βγάζουν αδιάκριτα φωτογραφίες -ειδικά τις γυναίκες, που μερικές φορές δεν κρύβουν την ενόχλησή τους- και γενικώς χώνουν τη μύτη τους όπου βρουν, πριν ανηφορίσουν με τα λεωφορεία στην Ολυμπο για να εξερευνήσουν και τα δικά της σοκάκια.

Σαρία

Αποψη από το Διαφάνι. Αποψη από το Διαφάνι. Η δεύτερη μέρα μάς επιφυλάσσει επίσκεψη στο ακατοίκητο από χρόνια νησάκι της Σαρίας. Η Σαρία βρίσκεται στα βόρεια της Καρπάθου και τα δυο νησιά τα χωρίζει ένα στενό πέρασμα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί αυτό δημιουργήθηκε όταν ο Ποσειδώνας, ενώ πάλευε με τον Τιτάνα Εφιάλτη στις Τιτανομαχίες, απέκοψε ένα κομμάτι από την πλευρά της Καρπάθου κι έθαψε κάτω από αυτό τον αντίπαλό του.

Στο νησί υπάρχουν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα. Υπάρχουν ίχνη από την παρουσία ανθρώπου ήδη από τη νεολιθική εποχή και την πρώιμη εποχή του χαλκού, ενώ από τους ιστορικούς χρόνους έχουν βρεθεί λείψανα οχύρωσης στη δυτική πλαγιά του λόφου Καστέλο. Στη θέση Παλάτια βρέθηκαν παλαιοχριστιανικά και μεσαιωνικά κτίσματα, ενώ στο λόφο πάνω από τα Παλάτια βρίσκεται ένας ιδιόμορφος μεσαιωνικός οικισμός του 10ου αιώνα με παράξενα θολωτά κτίσματα, που πιθανολογείται πως ανήκαν σε αραβικό οικισμό ή σε ορμητήριο Σαρακηνών πειρατών.

Απότομα βράχια και σπηλιές, περιμετρικά του νησιού όπου επιβιώνουν οι Monachus monachus Απότομα βράχια και σπηλιές, περιμετρικά του νησιού όπου επιβιώνουν οι Monachus monachus Ωστόσο, για τους Ολυμπίτες η Σαρία είναι κάτι παραπάνω από ένα ακατοίκητο νησάκι με πολλές αρχαιότητες. Είναι ένας τόπος που στήριξε την επιβίωσή τους μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, παρέχοντας γη για την άσκηση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Και είναι ένας τόπος γεμάτος μνήμες από ασταμάτητα κουραστικά ταξίδια με τη βάρκα, με κάθε καιρό, κατά τα οποία άντρες και γυναίκες λαμνοκοπούσαν κόντρα στα στοιχεία της φύσης, προκειμένου να καλλιεργήσουν τη γη αυτή -την «Οξω (Γ)η»- και να μεταφέρουν τα αγαθά της στη «μεγάλη στεριά», την Κάρπαθο.

Σήμερα, μία φορά το χρόνο, η Σαρία βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, στη διάρκεια του μεγάλου πανηγυριού στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στις 26 και 27 Ιουλίου, που είναι ένα από τα γεγονότα της χρονιάς.

Στη Βρουκούντα

Στο ακρωτήρι της Βρουκούντας, το σκάφος σαν σε προσκύνημα στο βράχο του Αγίου Ιωάννη. Στο ακρωτήρι της Βρουκούντας, το σκάφος σαν σε προσκύνημα στο βράχο του Αγίου Ιωάννη. Το σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας μας είναι η Αυλώνα, το αγροτικό χωριό της εύφορης κοιλάδας της βόρειας Καρπάθου. Μια σταλιά κοιλάδα που οφείλει τη γονιμότητά της στην επιμονή των Ολυμπιτών, οι οποίοι με πεζούλες και πηγάδια κατόρθωσαν να θρέφουν και χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους τις δεκαετίες του '40 και του '50. Στο χωριό υπάρχουν μέχρι και σήμερα περίπου διακόσιες αγροικίες, η καθεμιά με το αλώνι της.

Από την Αυλώνα ξεκινάει και το μονοπάτι που οδηγεί στη Βρουκούντα, που ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Βρυκούς. Απ' αυτήν σώζεται μέρος του οχυρωματικού περιβόλου του 4ου αι. π.Χ. Εντυπωσιακοί είναι επίσης και οι τάφοι της ίδιας εποχής, λαξευμένοι σε τεράστιους βράχους. Στην άκρη του ακρωτηρίου της Βρουκούντας σήμερα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, λαξευμένη σε ένα μεγάλο φυσικό σπήλαιο. Ο Αϊ-Γιάννης έχει κι αυτός το μεγάλο πανηγύρι του, στις 29 Αυγούστου. Οι ντόπιοι ξεκινούν από την παραμονή, είτε με τα πόδια, από την Αυλώνα, είτε από το Διαφάνι, μέσω θαλάσσης, κουβαλώντας τις προμήθειες για το πανηγύρι. Το γλέντι διαρκεί μέχρι πρωίας, όταν οι συμμετέχοντες, αποκαμωμένοι πια, ξαπλώνουν σε αυτοσχέδιες κλίνες στις αρχαίες πέτρες, για να ξυπνήσουν το πρωί, να κάνουν τη λειτουργία και να συνεχίσουν το γλέντι μέχρι το απόγευμα που θα πάρουν το μακρύ δρόμο της επιστροφής.

Τάφοι του 4ου αι. π.Χ., λαξευμένοι στο βράχο Τάφοι του 4ου αι. π.Χ., λαξευμένοι στο βράχο Η εξόρμησή μας στη Βρουκούντα μάς επιφύλαξε την πιο ευχάριστη έκπληξη. Με ντάλα Ηλιο περπατήσαμε για αρκετή ώρα σε ένα σεληνιακό τοπίο με κόκκινο χώμα και αμέτρητους διάσπαρτους μικρούς βράχους που δυσκόλευαν το βάδισμα, για να φτάσουμε στον Πελεκητό αρό. Ο Πελεκητός αρός είναι μία περιοχή στο βραχώδες θαλάσσιο μέτωπο της οποίας υπάρχει μια τεχνητή... φυσική πισίνα.

Στους ελληνιστικούς χρόνους, την πελέκησαν οι κάτοικοι της περιοχής αυτής στα απότομα κοφτερά βράχια για να παίρνουν το μπάνιο τους οι κυράδες και τα παιδιά.

Τα «Σαρακήνικα» στη Σαρία. Ορμητήριο των Σαρακηνών πειρατών Τα «Σαρακήνικα» στη Σαρία. Ορμητήριο των Σαρακηνών πειρατών Το νερό της πισίνας ανανεώνεται με φυσικό τρόπο κάθε φορά που τα κύματα ξεπερνούν το συνηθισμένο τους ύψος.

Η θλίψη του Τριστόμου

Το Τρίστομο είναι ένας όρμος που αναφέρεται, λέει, σε όλους τους χάρτες της ναυσιπλοΐας.

Η παραλία της Βανάντας, στο δρόμο για την Ξυλόσκαλα Η παραλία της Βανάντας, στο δρόμο για την Ξυλόσκαλα Οταν σε πιάσει τρικυμία μεσοπέλαγα, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να κατευθυνθείς στο Τρίστομο, όπου επικρατεί πάντα νηνεμία.

Ξεκινήσαμε και πάλι από την Αυλώνα κι έπειτα από περίπου δύο ώρες είδαμε να ανοίγεται μπροστά μας ο εντυπωσιακός αυτός κόλπος, με τρία-τέσσερα σπίτια από τη μια πλευρά κι ένα κατάλευκο εκκλησάκι από την άλλη. Λέγεται Τρίστομο χάρη σε δύο νησίδες στο στόμιό του, που δημιουργούν έτσι τρεις λωρίδες διέλευσης.

Ο κόλπος είναι πανέμορφος, όταν ωστόσο φτάσαμε εκεί τα πράγματα ήταν κάθε άλλο παρά ειδυλλιακά. Στα βράχια και στην ακτή είναι συγκεντρωμένες απίστευτες ποσότητες σκουπιδιών κάθε είδους, καθώς, λόγω των ρευμάτων, ο κόλπος γίνεται αποδέκτης σκουπιδιών από όλη την ανατολική Μεσόγειο.

Σε κάποιους μακρινούς καιρούς πελέκησαν στα βράχια μια πισίνα για να παίρνουν το μπάνιο τους οι κυράδες Σε κάποιους μακρινούς καιρούς πελέκησαν στα βράχια μια πισίνα για να παίρνουν το μπάνιο τους οι κυράδες Αποκαρδιωνόμαστε γρήγορα, καθώς κάθε προσπάθεια για καθαρισμό του όρμου αυτού φαίνεται μάταιη. Ωστόσο, μαζέψαμε όσες περισσότερες σακούλες σκουπίδια ήταν δυνατόν.

Η καρδιά μου μαλάκωσε όταν συναντήσαμε τον κυρ Γιάννη, ο οποίος, παρέα με τη γυναίκα του περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Τρίστομο, φροντίζοντάς τα πρόβατα. Τρώμε μαζί καρπούζι και μας μιλά για τη μοναχική ζωή του. Φεύγοντας κατευθυνόμαστε για μια τελευταία βουτιά στη Σαρία, σε μια πανέμορφη μικρή παραλία που λέγεται Μαερία (Μαγερία).

η συνταγή

Κοπέλες ή Λαχανοπίτια

Οι πίτες με χορταρικά στην Κάρπαθο λέγονται «κοπέλες» στην περιοχή της Ολύμπου και «λαχανοπίτια» στο υπόλοιπο νησί.

Η κ. Περίδη μας εξηγεί ότι ανάλογα με την εποχή, η γέμιση μπορεί να έχει διάφορα χόρτα όπως βλίτα, κολοκυθάκια και τους ανθούς τους, κορφές από τις ντοματιές το καλοκαίρι, ή σπανάκι, πράσα, μεγάλες κολοκύθες το χειμώνα. Ολες τις εποχές βάζουν νερολάχανα, ξερά ή φρέσκα κρεμμύδια (κρομυόφυλλα στην Κάρπαθο) κι ένα καλό ματσάκι φρέσκο ή συντηρημένο μάραθο και άνηθο.

Υλικά (για 10 κομμάτια):

Για το φύλλο:

1 κιλό αλεύρι

1 κουτάλι σούπας μαγιά

1 κουταλάκι γλυκού αλάτι

1/4 του φλιτζανιού ελαιόλαδο

Για τη γέμιση:

1,5 κιλό συνολικά από τα χορταρικά της εποχής, 1 φλιτζάνι ρύζι γλασέ πλυμένο καλά,

1,5 φλιτζάνι ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

Ανακατεύουμε τα υλικά για το φύλλο και προσθέτουμε όσο νερό χρειάζεται για να γίνει μια μέτρια ζύμη. Ζυμώνουμε καλά και αφήνουμε τη ζύμη να ανεβεί 1,5 με 2 ώρες ανάλογα με τη θερμοκρασία του χώρου. Εν τω μεταξύ, πλένουμε καλά τα χορταρικά, τα κόβουμε σε κομματάκια του 1 πόντου, τα ανακατεύουμε και τα τοποθετούμε στο τρυπητό, όπου τα τρίβουμε και τα πιέζουμε να φύγει το νερό. Ζυμώνουμε πάλι την ανεβασμένη ζύμη, τη χωρίζουμε σε 10 κομμάτια και με τον πλάστη ανοίγουμε φύλλα πάχους 3 χιλιοστών. Βάζουμε τα στραγγισμένα χορταρικά σε μια λεκάνη, προσθέτουμε το ρύζι, αλάτι, πιπέρι και το ελαιόλαδο και τα ανακατεύουμε καλά. Μοιράζουμε τη γέμιση στα 10 φύλλα και μετά τα διπλώνουμε σαν φάκελα. Τοποθετούμε τα λαχανοπίτια σε ταψί και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180ο C, 15-20 λεπτά έως ότου ροδίσει το φύλλο. Συνοδεύονται απαραιτήτως από ένα κομμάτι «μανούλι», το παραδοσιακό καρπαθιώτικο τυρί.

από την κ. Σταματινή Περίδη - Αϊ Γιώργης του Λευκού, Κάρπαθος - Ν. Δωδεκανήσου

Ο οινοερευνητής Γιώργος Μακρής προτείνει:

Η Κάρπαθος έχει διατηρήσει κάποιες πανάρχαιες συνήθειες στην οινοπαραγωγή της και τα ιδιότυπα κρασιά της, όσο και αν απέχουν από τα σύγχρονα καταναλωτικά γούστα, μπορούν να προσφέρουν ξεχωριστές γευστικές εμπειρίες.

Το νησί δεν έχει υποστεί φυλλοξήρα και υπάρχουν κυρίως ποικιλίες της Δωδεκανήσου, αλλά και της Κρήτης και κάποιες των Κυκλάδων. Υπάρχουν και πολλές ποικιλίες σχεδόν άγνωστες, όπως οι λευκές στρογγυλάθηρο, καράτο, κολοκυθάτο, κώτικο, συρίγγι και οι ερυθρές μαυροκουμές και μαυρομαρόνι. Τα σταφύλια τοποθετούνται σε λιάστρες, τους κατα(β)όλους, ενίοτε στις άκρες τα λευκά και στη μέση σε σχήμα σταυρού τα ερυθρά, όπου λιάζονται έως και 10 ημέρες. Για περαιτέρω συμπύκνωση περίπου ο μισός μούστος βράζει σε καζάνια ώσπου να χάσει γύρω στο 30%. Σε πιθάρια, τα λεγόμενα πανωπίθια, το χαρμάνι άβραστου και βρασμένου μούστου ζυμώνει αυθόρμητα. Εκεί διατηρείται και το ερυθρό γλυκό κρασί που παράγεται. Συνηθίζεται η προσθήκη χαρουπιών και κυδωνιών (για να αυξηθούν οι ταννίνες) αλλά και φλοιών πεύκου (πετίλες), χωρίς αυτό να οδηγεί σε ρετσινωμένο κρασί. Στις 3 Νοεμβρίου, του Αϊ Γιώργη του Μεθυστή, δοκιμάζονται τα καινούργια κρασιά. Η μεγαλύτερη παραγωγή κρασιού είναι συγκεντρωμένη στα ορεινά χωριά και κυρίως στη Βωλάδα και στην Οθο. Υπάρχουν κάμποσοι παραγωγοί που εμφιαλώνουν ερασιτεχνικά σε μικρές ποσότητες. Ενας από αυτούς ο Μανόλης Κωστέτσος, που έχει την εγκατάστασή του στο μετόχι του Στε στην περιοχή της Οθου. Από μόλις 4 στρ. κάνει 600 με 800 λίτρα κρασιού το χρόνο και το μισό περίπου το βάζει σε φιάλες.

Οι θησαυροί της προστατευόμενης περιοχής

Η βόρεια Κάρπαθος, η Σαρία, καθώς και η θαλάσσια περιοχή πέριξ αυτών, ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων Περιοχών Natura 2000, χάρη στην ποικιλία των οικοτόπων που διαθέτουν και τα σπάνια είδη φυτών και ζώων που φιλοξενούν.

Στην προστατευόμενη περιοχή ευδοκιμούν ογδόντα επτά είδη σπάνιων και ενδημικών φυτών, το πιο σημαντικό εκ των οποίων είναι το Silene holzmani, το οποίο προστατεύεται από τη Συνθήκη της Βέρνης και την ελληνική νομοθεσία. Στην κατηγορία των ερπετών, ένα ξεχωριστό είδος είναι η κοχυλίνα, που απαντά μόνο στη βόρεια Κάρπαθο, στη Σαρία, στο Καστελόριζο και στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία. Ωστόσο, η Κάρπαθος έχει και το δικό της ενδημικό βάτραχο, Rana cerigensis, που ζει στις λιμνούλες των ρεμάτων. Η Σαρία έχει χαρακτηριστεί «Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά της Ευρώπης», καθώς φιλοξενεί αξιόλογο αριθμό σπάνιων αρπακτικών πουλιών, όπως ο σπιζαετός, η αετογερακίνα και ο μαυροπετρίτης. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι το νησιωτικό σύμπλεγμα της Καρπάθου, και ιδιαίτερα η βόρεια Κάρπαθος και η Σαρία θεωρούνται εξαιρετικής σημασίας για την προστασία της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus σε εθνικό επίπεδο.

Τέλος, χάρη στα λιβάδια ποσειδωνίας που υπάρχουν στο βυθό της βόρειας Καρπάθου και της Σαρίας, μεγάλος είναι και ο θαλάσσιος πλούτος. Στον κόλπο του Τριστόμου, στα βόρεια του νησιού, απαντά ο μεγαλύτερος πληθυσμός του δίθυρου οστράκου πίνα, που είναι και αυτό προστατευόμενο είδος υπό εξαφάνιση.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ταξίδι