Έντυπη Έκδοση
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
Μια παράπλευρη απώλεια
«Η διάλυση της «ζούγκλας» του Καλέ δεν ήταν παρά μία κίνηση εντυπωσιασμού για τα ΜΜΕ, για να μπορούν να λένε "κοιτάξτε!
Το κράτος κάτι κάνει". Στο βάθος, το μόνο που έκανε η κυβέρνηση ήταν μια τρύπα στο νερό».
Ομως η «ζούγκλα» έχει και «θηρία». Και αυτά τα «θηρία» -δηλαδή οι πρόσφυγες- δεν εξαφανίζονται διά μαγείας. Απλώς θα διασκορπιστούν και θα σταθμεύσουν κάπου αλλού.
Σε αυτό το συμπέρασμα συγκλίνουν πολλές προσωπικότητες της αντιπολίτευσης, όπως ο πρώην υπουργός Πολιτισμού Ζακ Λανγκ ή ο πρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς Ζαν Λικ Μελανσόν, καθώς και πολλές οργανώσεις αρωγής προς τους πρόσφυγες.
Η κυβέρνηση Σαρκοζί έχει και σε αυτό την απάντηση: «Ξεκινήσαμε με τη ζούγκλα του Καλέ, θα διαλύσουμε και άλλες», δήλωσε με στόμφο ο υπουργός Μετανάστευσης Ερίκ Μπεσόν. Για του λόγου το αληθές, αμέσως μετά το Καλέ, η γαλλική αστυνομία διέλυσε έναν πρόχειρο καταυλισμό προσφύγων στο τρίτο διαμέρισμα του Παρισιού. Εκεί είχαν σταθμεύσει τους τελευταίους τρεις μήνες περίπου 300 πρόσφυγες, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είχαν υποβάλει αίτηση για χορήγηση ασύλου.
Η άλλη όχθη
Οσο κι αν η γαλλική κυβέρνηση συγχαίρει τον εαυτό της ή αν στην άλλη όχθη της Μάγχης, ο υπουργός Εσωτερικών του Μπράουν, Αλαν Τζόνσον, ευχαριστεί τους φίλους Γάλλους που καθάρισαν κάποιους πρόσφυγες, το πρόβλημα δεν λύνεται με επιχειρήσεις-σκούπα.
«Οι πρόσφυγες πάντα επιστρέφουν», υπενθυμίζει στη «Le Monde» η Σιλβί Κοπιάν από την «Salam», μια οργάνωση που προσφέρει βοήθεια στους μετανάστες. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν φεύγουν από το Αφγανιστάν ή αλλού για να έρθουν στο Καλέ επειδή είναι καλύτερο το κλίμα».
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, το πρόβλημα ξεπερνά τα σύνορα της Γαλλίας ή της Βρετανίας. «Το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν καταυλισμοί κατά μήκος των ακτών της Νορμανδίας είναι ένα σύμπτωμα για την αποτυχία της ευρύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στους πρόσφυγες», σχολιάζει η βρετανική «Guardian». «Δυστυχώς, το ρεύμα στην Ευρώπη κυλά προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τον Μπερλουσκόνι να στέλνει τους πρόσφυγες πίσω στη Βόρεια Αφρική. Είναι πια καιρός να κερδίσει ξανά η Ευρώπη την παλιά καλή της φήμη ως απάγκιο των διωγμένων».
Το ερώτημα είναι, η Ευρώπη θέλει κάτι τέτοιο;
