Έντυπη Έκδοση

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Πριγκιπικό σύνδρομο και αρχηγική στάμπα...

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ Από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

«...Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι διαθέτει τέτοιο σχέδιο. Στην πραγματικότητα, όμως, διαθέτει ένα άρθροισμα από επιμέρους και συχνά αποκλίνουσες μεταξύ τους προτάσεις για διάφορα θέματα.

Δεν έχει προηγηθεί μια ουσιαστική εσωκομματική συζήτηση, ώστε να προκύψει μια σύνθεση ή τουλάχιστον ένας κοινός παρονομαστής. Πέρα από ένα πολύ γενικό πλαίσιο, θέση του κόμματος είναι αυτή που εκφράζει ο αρχηγός, συχνά εν αγνοία του εκλεγμένου Πολιτικού Συμβουλίου. Με τον αέρα να φουσκώνει τα πανιά και το "πράσινο καράβι" να είναι ένα βήμα από το λιμάνι της εξουσίας, όμως, κανένα στέλεχος δεν εκφράζει αντιρρήσεις.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, η πολιτική που θα εφαρμοστεί σε κάθε υπουργείο θα εξαρτηθεί πολύ περισσότερο από τις απόψεις και τις ικανότητες του υπουργού και των αντίστοιχων πρωθυπουργικών συμβούλων παρά από τις προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Ως εκ τούτου, η επιλογή των προσώπων αποκτάει κρίσιμη σημασία για την απόδοση της μελλοντικής κυβέρνησης.

Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στους κυβερνητικούς τομείς, για τους οποίους ο αυριανός πρωθυπουργός ούτε έχει πολλές γνώσεις, αλλά ούτε και έχει επιδείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σ' αυτή την κατηγορία ανήκει και ο ευρύτερος χώρος της οικονομίας. Αντιθέτως, στους κυβερνητικούς τομείς, για τους οποίους έχει διαμορφωμένες απόψεις και προσωπικό ενδιαφέρον (εξωτερική πολιτική, μειονότητες, μετανάστες, εκπαίδευση και περιβάλλον) οι υπουργοί θα πρέπει να είναι συντονισμένοι απόλυτα στο δικό του μήκος κύματος.

Σύμφωνα με συγκλίνουσες ενδείξεις και πληροφορίες, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα προχωρήσει σε μια πολιτικά λειτουργική ανανέωση, συνδυάζοντας την αξιοποίηση έντιμων και ικανών παλαιών στελεχών του Κινήματος με την προώθηση νέων στελεχών, που έχουν δώσει θετικά δείγματα γραφής. Ολα δείχνουν ότι η νέα κυβέρνηση θα είναι περισσότερο κυβέρνηση Παπανδρέου παρά κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, αναμένεται να διορίσει στα κυβερνητικά αξιώματα νέα πρόσωπα, τα οποία κατά κανόνα θα οφείλουν την ανέλιξή τους όχι σε μια ευδόκιμη κομματική θητεία, αλλά στη δική του εύνοια.

Η πρόθεσή του αυτή τροφοδοτείται και από τη μεταμοντέρνα απολίτικη ιδεολογική λαγνεία του για το "νέο", καθώς και από τη ροπή του προς την εντυπωσιοθηρία. Λόγω των ανωτέρω και βεβαίως λόγω του πριγκιπικού συνδρόμου του, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανήκει στην κατηγορία των πολιτικών αρχηγών που κυρίαρχο κριτήριο έχουν την τήρηση των ισορροπιών. Αντιθέτως, είναι ικανός για τις πιο ριζοσπαστικές κινήσεις, ανεξαρτήτως εάν αυτές είναι για το καλύτερο ή για το χειρότερο. Ποιος πολιτικός αρχηγός θα τοποθετούσε επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου μια νεαρή και άγνωστη συνδικαλίστρια, όπως είχε κάνει αυτός το 2004 με τη Μαρία Ματσούκα;

Η ρητορική του Γιώργου Παπανδρέου για "συμμετοχική δημοκρατία" και όλα τα συναφή είναι το ιδεολογικό κέλυφος ενός μάλλον μοναρχικού τρόπου άσκησης της εξουσίας. Απεχθάνεται να δεσμεύεται πολιτικά από συλλογικά όργανα και γι' αυτό δεν πρόκειται να υπάρξει πραγματική πολιτική λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου. Η τάση του είναι να μοιράζει ρόλους, αλλά όχι να μοιράζεται την εξουσία. Σε αντίθεση με τον Κώστα Καραμανλή, που άφησε σχεδόν ανεξέλεγκτους τους υπουργούς του, ο διάδοχός του κατά πάσα πιθανότητα θα πάει στο άλλο άκρο. Παράλληλα με τη θεσμική εξουσία του κάθε υπουργού θα υπάρχει και η άτυπη πλην ουσιαστική εξουσία των αντίστοιχων πρωθυπουργικών συμβούλων».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Κύριο θέμα
Νο problem...