Έντυπη Έκδοση

ΑΣΧΟΛ ΜΙΟΥΖΙΚ ΧΟΛ...

Πόσοι αλήθεια συνάδελφοι νιώθουμε πια αποστροφή κάθε φορά που καταφθάνουν στα e-mails μας βαρυφορτωμένες ρηχά λόγια οι ανακοινώσεις των συνδικαλιστικών μας παρατάξεων...

Ανίκανες μήνες τώρα να συνθέσουν Προεδρείο στην Ενωση, ερίζουν κι όλο ερίζουν για το φύλο των αγγέλων, σε μια γλώσσα που μόνον οι ίδιοι, οι από καιρό αποξηραμένοι συνδικαλιστές, κατανοούν, αλληλοκαταγγελλόμενοι διαρκώς με επιμονή για τα πάντα.

Εν τω μεταξύ ο κλάδος, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, ταλανίζεται όλο και περισσότερο, με την ΕΣΗΕΑ ακέφαλη να ψειρίζεται. Οχι, κύριοι συνάδελφοι! μη μας βομβαρδίζετε άλλο με e-mails· από καιρό, πολλοί από μας δεν σας διαβάζουμε -αυτά τα άψυχα, κρύα συντεχνιακά, μίζερα λόγια σας. Διαγράψτε μας απ' τα κατάστιχά σας. Εκτός. Εκτός κι αν βάλετε χέρι στα πέι ρολς, στα μυστικά κονδύλια, σε αυτούς που διασύρουν τον κλάδο μας εργαζόμενοι σε Γραφεία Τύπου τα ρεπορτάζ των οποίων καλύπτουν. Στα παπαγαλάκια των τραπεζών και των Δυνατών. Οταν επιτέλους υπερασπισθείτε τα «μπλοκάκια», ώστε να μπουν στα μισθολόγια, όταν πάψετε να προστατεύετε όσους κατακλύζουν τα κρατικά ΜΜΕ με αργομισθίες, όταν επιτέλους ντραπείτε με την κατακραυγή των πολιτών εναντίον μας, τότε ξαναγράψτε μας. Ως τότε, επιτέλους, σωπάστε...

Δηλαδή αρκούσε μια συνάντηση του κ. Χρυσοχοΐδη με κάποιους προεστούς των αντιεξουσιαστών; αρκούσε «να χαϊδέψει τα αυτιά» των ευήκοων συντρόφων με δυο καλές κι ευπροσήγορες κουβέντες ο κ. Υπουργός για να αρθούν οι παρεξηγήσεις ετών; Δεν θέλω να το πιστέψω! (από τη χαρά μου)...

Δηλαδή τώρα θα πάψουμε να παίζουμε occasione data «κλέφτες κι αστυνόμοι» και θα παίζουμε «προστάτες των κουκουλοφόρων και διά βίου κωλόμπατσοι»; Μπερδεύομαι...

Δηλαδή έως τώρα ο κυρ Χρυσοχοΐδης δεν ήξερε ότι φασίστες, χρυσαυγίτες, ρατσιστές και πάσης φύσεως λεχρίτες συνεργάζονται με την αστυνομία και σπάνε κεφάλια διαδηλωτών; ότι συλλαμβάνουν κατά τεκμήριον αθώους κι ότι άμα λάχει κάνουν τουλούμι στο ξύλο όποιον αναρχικόν ή άλλον πολίτη έχει δέσει στραβά τα γορδόνια του;

Ούτε οι αναρχικοί ου μην κι αντιεξουσιαστές ήξεραν έως τώρα ότι μπατσόνια και πρακτόρια το παίζουν μπάχαλοι στις διαδηλώσεις και τις εξαερώνουν μέσα στο δακρυγόνο, τις φωτιές και τους βανδαλισμούς;

Τι λες βρε παιδί μου;! ανυποψίαστοι οι συνήθεις ύποπτοι κι αθώες περιστερές τα κοράκια της καταστολής; Αρκεί δηλαδή να 'χει «αντιεξουσιαστές φίλους» ένας υπουργός κι όλα τα προβλήματα της Δανιμαρκίας μπορούν να λυθούν ως διά μαγείας του μάγου Μέρλιν. Απορώ πώς ο κ. Καραμανλής, όστις εδήλωνε κι ολίγον «αριστερός», δεν τα έλυσε!

Για να δούμε τι άλλο θα δούμε...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

5 σχόλια

1 Ο/Η Μιχάλης έγραψε: (πριν 9 έτη)
Γεια σου Στάθη.
Δεν θα κάνω σχόλειο στο κείμενο..
θέλω μόνο να σου ευχηθώ να είσαι πάντα καλά.
Κάθε μέρα διαβάζω το ναυτίλο και τα σκίτσα σου..
Το χειμώνα όμως κλείνει το μαγαζί που πουλάει τις εφημερίδες εδώ...
Όποτε μπορώ θα διαβάζω απο ΄δώ,αλλά δεν ειναι το ιδιο...
2 Ο/Η Δημήτρης έγραψε: (πριν 9 έτη)
Θά σού γραφα για την ΕΣΗΕΑ και τους "συναδέλφους" μας συνδικαλιστές, για τα email τους, για την ανεργία μου εδώ και πέντε χρόνια, μετά το κλείσιμο της εφημερίδας που εργαζόμουν, για, για, για..., αλλά είδα το σχόλιο του Μιχάλη κι αίφνης άλλαξε ο εντός μου κόσμος.
Έφερε δυο βόλτες ο θυμός μέσα μου, ήπιε κι έναν βαρύ γλυκό με το πρόσωπο στραμμένο σ' έναν λυτρωτικό σορόκο κι αυτό ήταν.
Τελικά αξίζει να είναι κανείς δημοσιογράφος, αλλά ρε Μιχάλη εσύ στην απομόνωσή σου κι εγώ στην ανεργία μου δεν μπορούμε να επι-κοινωνήσουμε ρε γαμώτο.
3 Ο/Η LENA έγραψε: (πριν 9 έτη)
Αγαπητέ Στάθη,
Τώρα που απηύδισες κι εσύ με το συνδικαλισμό, το παίζεις "κίνημα της παραλίας".
Στις εθνικές εκλογές, κριτίκαρες τους απέχοντες και τους έβαζες όλους μαζί στο ίδιο τσουβάλι...
4 Ο/Η Παναγιωτης έγραψε: (πριν 9 έτη)
Aν και απευθήνεσε σε τυφλους και κουφους συνεχησε να τα λες.
5 Ο/Η Γιώργος Ν. Μανέτας έγραψε: (πριν 9 έτη)
Δύο λόγια για τον Ν. Καββαδία. Σας ευχαριστώ.

Νίκος Καββαδίας

Λίγο πριν συμπληρωθούν εκατό χρόνια από τη γέννηση
του Νίκου Καββαδία, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσδώσω
σκέψεις συνακόλουθες των συναισθημάτων μου, ως ελάχιστο
φόρο τιμής στον άνθρωπο και το έργο του.
Στον άνθρωπο, που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της ύπαρξής του,
στις καρδιές όλων μας. Ο ποιητής, σε πείσμα της τελειότητας,
κατάφερε να τιθασέψει τα συναισθήματά του και να αποδώσει εικόνες
και σχήματα, στο άξιο επαινετικής κρίσης έργο του. Ένα έργο
προσωπικής μαρτυρίας και βίωσης, που αναδεικνύει την ανθρώπινη
συμπεριφορά και την κάθε στιγμή της τραγικότητάς της.
Ο ίδιος, δεν προσπάθησε να δραματοποιήσει τη ζωή του ναυτικού.
Η ίδια η ζωή του ναυτικού, είναι υποταγμένη στη μοίρα του,
στ’ αδιέξοδά του, στις λιγοστές του συμπάθειες…

Κατά μία έννοια, κρυπτογραφεί σε χρόνια δύσκολα
και μάχεται την αταξία. Προσεγγίζει τις όποιες ιδιαιτερότητες, αδυναμίες ή προτερήματα, καταγράφοντας τα σπουδαιότερα.
Υπαινίσσεται και κινείται σε κατεύθυνση ανάδειξης
των προβλημάτων, εγείροντας τις συνειδήσεις.

Ανεξάρτητα της οποιασδήποτε θεώρησης ή διαπίστωσης,
κατάφερε να ανατρέψει τις μέχρι τότε γνωστές ποιητικές φόρμες,
μεταβάλλοντας μία παλαιά συλλογιστική, σε σύγχρονη και διαχρονική. Αυτό δεν του συγχωρέθηκε. Στην Ελλάδα, υπήρξαν φωνές
που βιάστηκαν να μιλήσουν, να κατηγορήσουν…
Τον είπαν αιρετικό και φέροντα τη στοιχειωμένη γραφή.
Λίγοι κατάλαβαν, τι ήθελε να πει ο ποιητής, ο κοσμοπολίτης,
με τις αριστερές φιλελεύθερες ιδέες, με τα αξεπέραστα όρια.
Βέβαια, δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ στον πολιτικό Καββαδία
ή στους προσφερόμενους της συγκριτικής ποίησης.

Θα παραμερίσω και θα αρκεστώ μόνο στα επωφελή:

Ο λόγος, που μνημονεύω την ιδιαιτερότητα της προσφοράς του,
είναι γιατί του οφείλουμε, εμείς οι ναυτικοί, οι πληγωμένοι
από τα θραύσματα της θηλιάς των στίχων του, που από την πρώιμη εφαρμογή της εξελικτικής λεκτικής του εμφάνισης, βγήκαμε ευνοημένοι. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι ποιητές κι αν έρθουν, το κραδασμικό ποιητικό του ανάκρουσμα, θα είναι πάντα άξιο της παίδευσης και έμπνευσής του, απόρροια της ψυχικής και πνευματικής καλλιέργειας του ποιητή, που δημιουργικά μεταβίβασε και εξάντλησε ό,τι πραγματεύτηκε. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, τον τάξαμε ‘Μόνο Πρώτο’

Κλείνοντας με τις ελάχιστες αυτές σκέψεις, και με τους αρμούς της δικής μου ψυχής, λιτούς από θλίψη, θα ήθελα, να αναφερθώ στον επικήδειο λόγο, που βρήκα στο βιβλίο «Ο Ναυτικός Και Το Πρόβλημα Της Μοναξιάς Στην Ποίηση Του Νίκου Καββαδία»
του Γιώργου Δεληγιάννη - (1946-1992).
Γράφει ο ίδιος: Θα τελειώσω με δυο λόγια αγάπης, που ειπώθηκαν τη μέρα εκείνη του Φλεβάρη στα 1975, πάνω στο μνήμα του ποιητή, όχι από ένα ομότεχνό του – και τον συνόδευαν πολλοί, όπως ο Τσίρκας, ο Τάσσος, ο Μόραλης, ο Παναγιωτόπουλος, ο Μπόστ, κ.ά. – μα από έναν συνάδελφό του, τον ναυτεργάτη Χρήστο Παντελίδη.

«Αγαπημένε μας σύντροφε ποιητή, ο χτεσινός άνεμος, έφερε σε μας
τους ναυτεργάτες, το πιο θλιβερό ραπόρτο. Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσωμένο καταμεσίς του ωκεανού, ζωσμένο πούσι. Στα ποστάλια τέλειωσαν τα μαρκονίσματα. Οι ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές, βάφουν τις άγκυρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια…
…Ένας μαρκόνης ανήσυχος, χτες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου Μαραμπού, να μη γρυλίζουν πια…
…Αδελφέ μας ποιητή, ξεκουράσου στην τελευταία σου κουκέτα. Στην πιο μικρή καμπίνα που γνώρισε ποτέ ναυτικός. Εμείς θα πάμε για σκάντζα βάρδια. Ένα καράβι που πλέει αλάργα χαμένο στο πούσι, αν βρεις τη ρότα του, θα μας πάρει. Για καλό κατευόδιο εμείς οι ναυτεργάτες σύντροφοί σου, σου αφήνουμε λίγο νερό φιλτραρισμένο απ’ τα μάτια μας, θαλασσινό νερό. Είναι μαζεμένο απ’ της θάλασσας τον καθάριο βυθό…

Γιώργος Ν. Μανέτας
Ποιητής
Μέλος της Επιτροπής Κρίσης
Νέων Μελών της Εταιρίας
Ελλήνων Λογοτεχνών.
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 5

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος