Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
προσδοκίες & χίμαιρες...
Κωλοτούμπες (δηλαδή υποκλίσεις στους Δυνατούς) εν σχέσει με το έστω κι ασαφές προεκλογικό της πρόγραμμα άρχισε η νέα (παμπάλαιη) κυβέρνηση. Αντί να καταργήσει τα STAGE
καταργεί όσους εργάζονται σε αυτά. Αθλιότης.
Υπάρχει ένας κοινός τόπος
ένα κοινό πεδίο
το οποίον ορίζεται από τα 500, τα 600 και τα 700 ευρώ τον μήνα
ένα τρίγωνο του θανάτου, στο οποίον συναντώνται και πέφτουν μέσα μαζί οι νέοι και οι γέροντες της επικράτειας -τι ειρωνεία,
αλλά και τι τραγωδία!
Οι απόμαχοι της δουλειάς, η μεγάλη πλειοψηφία των χρυσοφόρων πληβείων, αντί να τιμάται με τους τρόπους που κάθε προχωρημένη κοινωνία φροντίζει τους σίνιορ, τους σεβαστούς, τους παλαίμαχους και τους βετεράνους, τιμωρείται και ατιμάζεται με συντάξεις αυτής της τάξης,
του τριγώνου των Βερμούδων, εκεί στο μαράζι, την ανέχεια και την αφάνεια που ορίζουν τα 500, τα 600 και τα 700 ευρώ.
Ταυτοχρόνως, στον ίδιον Καιάδα πρέφτει σαν βγαίνει στην αγορά εργασίας το πλείστον της νέας γενιάς. Επιστήμονες, επιχειρηματίες κι εργάτες
συγκλίνουν απ' την πρώτη νιότη τους με το εργασιακό τέλος που τους περιμένει -αυτά τα 500-700 ευρώ. Με αυτά τα ποσά ξεκινούν
και με αυτά συνήθως τελειώνουν.
Με ευθύς εξαρχής θανατωμένες προσδοκίες, παράνομα όνειρα κι ελπίδες που πληγώνουν. Κι αν στη διάρκεια της εργασιακής διαδρομής βγάλουν λίγα περισσότερα, 1.000 ευρώ ή 1.300 ή 1.800, τους την έχει στημένη η αναγκαστική υπερχρέωση, τα δάνεια για να πάρουν σπίτι, τα χρέη για να σπουδάσουν τα παιδιά κι έτσι
γίνονται, πάλι απ'την πρώτη αρχή τους, σκλάβοι. Δουλοπάροικοι στις Τράπεζες, πελάτες στα κόμματα, αιχμάλωτοι, ανδράποδα του συστήματος που θα τους στείλει στο τέλος τους
έχοντάς τους κλέψει στο μεταξύ την ψυχαγωγία, τη διασκέδαση, τη μόρφωση.
Κι αυτά για όσους δουλέψουν, τους βιοπαλαιστές!
Οι άνεργοι;
Τα στοιχεία είναι τραγικά. Εχουμε επιστρέψει σε καθεστώς δουλοκτησίας, με τους δουλοκτήτες (του κρατικού και του ιδιωτικού τομέα) να επιβάλλουν συνθήκες εργασίας για ραγιάδες: Περίπου 300.000 εργαζόμενοι δουλεύουν με μπλοκάκια, άλλοι τόσοι υφίστανται μερική απασχόληση, 80.000 είναι στα STAGE, 20.000 ενοικιάζονται σαν βασταγούρια σε διάφορα αφεντικά και περί τις 40.000 υπέστησαν μείωση μισθού -για φέτος, του χρόνου; Ενα σύνολο 900.000 έως 1.000.000 από τους εργαζόμενους στη χώρα βιώνει τη μαύρη κι άραχλη εργασία -αυτή που τα γκόλντεν μπόυς, γαλάζια και πράσινα, προσδιορίζουν με διάφορους ευφημισμούς, όπως «ευέλικτη εργασία», «απασχολήσιμοι» και άλλα κανιβαλιστικά...
.................................
Εκεί γύρω απ' τα 700 ευρώ περιστρέφεται ένα τεράστιο μέρος του εργατικού δυναμικού κι αργοπεθαίνει η μεγάλη πλειοψηφία των συνταξιούχων μας.
*****
Για την επιστροφή (όλων μας) σε αυτή τη φεουδαρχική τάξη πραγμάτων έχει μεγάλη ευθύνη η μεσαία τάξη -μεγαλοπιάστηκε με τις χίμαιρες του θατσερισμού, πίστεψε ότι η εργατική τάξη πέθανε και τώρα πεθαίνει η ίδια.
Αυτής ακριβώς της μεσαίας τάξης και των μικροαστών υπόσχονται την προστασία αυτοί που της ρουφούν το αίμα. «Στήριξη της μέσης οικογένειας»
υπόσχονται οι... Μεγάλες Οικογένειες.
Τι ειρωνικό! -αλλά και τι τραγικό! Υπόσχεται η Αγία Οικογένεια των Μητσοτάκηδων (ή των Καραμανλήδων) ή η Δυναστεία των Παπανδρέου ότι άλλο δεν έχουν στον νου τους πάρεξ την οικογένεια του... Μήτσου.
Κι αγκομαχάει ο Μήτσος μέσα στα χρέη, στα STAGE ο γιος του, άνεργη η κόρη του, ούτε για τα φάρμακά του ο παππούς -αυτός είναι ο αιώνας μας.
Ο αιώνας της Κούνεβα με τη φαρμακωμένη ζωή, η δικιά μας εσωτερική ξενιτειά κι ο κολασμένος χορός των πλουσίων γύρω μας.
Και πού στρέφεται αμέσως μετά την εκλογή της η νέα (παμπάλαιη) κυβέρνηση προς εξεύρεσιν πόρων;
Μήπως στις τράπεζες ή τους Δυνατούς;
Ελάτε, τώρα! μη γίνεστε τόσο σοσιαλιστές (δεν το αντέχει η οικονομία). Πάλι προς τους πληβείους
στρέφεται. Πάλι τα 700 και τα 800 και τα 1.000 Ευρώ θα αφαιμάξει -στον σωρό κι αυτούς που την υπερψήφισαν θα σφάξει...
9 σχόλια
Τα μεσημέρια του Αυγούστου μου έμαθαν ν’ αντιμετωπίζω τη ζωή και τις ανάγκες της με την αξιοπρέπεια που τ’ αρμυρίκια αντιστέκονται στα καπρίτσια της θάλασσας
Στην Πολιτεία, λοιπόν, που θα κάνει σημαία της τους απλούς ανθρώπους.
Στα Παιδιά,
που μοιράζουν ιταλικές λιχουδιές με τα μηχανάκια τους κι ύστερα ταξιδεύουν με τις κιθάρες τους μέχρι το τελικό Σι.
Στ' "ασυνόδευτα".
Στην απαντοχή τους
Κυρίως σ’ αυτή
mas paidia prasina kai mple. Oi alloi as
prosexan otan pshfizan alla kommata. H ellada
anhkei se pasokous kai neodhmakrates terma,,,,,,
Eite sas aresei h oxi to 80% tou laou
mas pshfizei,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Pshfiste kommata eksousias koroida ......To
kratos anhkei se mas pote ta to katalaBete
perithoreika atoma,,,,, Oi politikoi pou
pshfizoume einai kat´´ eikona kai omoiosh mas.
Pshfizoume seinhdhta kai oudeis mporei na
mas Ksegelasei. Gia auto kai Exoume thn
KUBERNHSH POU MAS AKSIZEI,,,,,,,,,,,,,,,,
kAI AUTO THA KANOUME TA EPOMENA 30
xRONIA KAi den dinoume dekara gia auta pou lene oi europaioi gia mas, eimaste periousios
laos Ellhnares NTABATZHDES TOU ARXAIOU
ELLHNIKOU POLITISMOU: OXI PAIZOUME::::
Ποιός με έκανε αργόσχολη;
Ποιός ζητιάνα στίς ουρές του ΟΑΕΔ;
Εγώ μόνο δουλειά ζήτησα.
Πολλά από αυτά που της καταμαρτυρούν είναι απολύτως σωστά, κάποια λάθος και σε ορισμένα "και λίγα λένε".
Η Δημόσια Διοίκηση έχει τα χάλια της. Το γεγονός όμως οτι οι περισσότεροι από όσους την κράζουν (και δικαίως την κράζουν) θα ήταν ευτυχείς αν έβρισκαν μια θέση εκεί, μήπως αποδεικνύει και κάτι άλλο;
Μήπως αποδεικνύει την πολύπλευρη και παταγώδη αποτυχία, στην Ελλάδα, του Ιδιωτικού Τομέα;
Η συζήτηση είναι μεγάλη, αλλά ας θυμηθούν κάποιοι το εξής: Σε παλιές ελληνικές ταινίες ένας υποψήφιος γαμπρός που τύγχανε δημόσιος υπάλληλος, ήταν εγγύηση για να αποκτήσει ξυνισμένη φάτσα η μέλλουσα πεθερά. Στις μέρες μας θα "έστεκε", άραγε, μια τέτοια σκηνή; Ακόμα και στα τέλη της δεκαετίας του '80 η "κακή" άποψη για το Δημόσιο, όσον αφορά την επαγγελματική σταδιοδρομία, ακόμα κυριαρχούσε. Σε γνωστή μου οικογένεια, την εποχή που η πασοκική κοματική ταυτότητα ήταν αρκετό (ή και αναγκαίο) "προσόν" για να βρεις μια "θεσούλα", γιοι αρνήθηκαν θέση στο Δημόσιο που τους είχε εξασφαλίσει ο πασοκτζής πατέρας τους με το αιτιολογικό: " Δημόσιο Υπάλληλο θες να με κάνεις ; !!! ".
Τώρα, χρόνια μετά, αφήνω εσάς να σκεφτείτε για το αν έχουν μετανιώσει για εκείνη τους την απόφαση.
Το γεγονός ότι η αλλαγή αυτής της αντίληψης έχει γίνει ενώ απο τα τέλη της δεκαετίας το '80 η χώρα κυβερνήθηκε από "νεοφιλελεύθερους", "εκσυγχρονιστές" και "μεταρρυθμιστές", που είχαν προμετωπίδα τους (υποτίθεται) την ενίσχυση του Ιδιωτικού Τομέα, αποδεικνύει κατά την γνώμη μου ότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μαζί με την διάλυση της Δημόσιας Διοίκησης και την ταυτόχρονη παταγώδη αποτυχία του Ιδιωτικού Τομέα, ανίκανου (μπροστά στα χάλια του Δημόσιου Τομέα) να διατηρήσει ή και να αυξήσει την υπεροχή που κάποτε είχε στα μάτια των νέων ανθρώπων, έχουμε ΚΥΡΙΩΣ βιώσει την ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ κατάρρευση της Πολιτικής.