Έντυπη Έκδοση

Εφιαλτική η προοπτική να γίνουμε όλοι ίδιοι

Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος τη «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου. Βλέπει σ' αυτήν, την καταγραφή, για πρώτη φορά στο θέατρο, της γέννησης ενός έθνους

Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί τη «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου, που ανεβάζει το ΚΘΒΕ από τις 27 Οκτωβρίου στο Βασιλικό Θέατρο. Υπογράφει επίσης τη διασκευή του έργου, τους φωτισμούς και τη χορογραφία.

Σκηνή από την παράσταση στην οποία ο Δήμος Αβδελιώδης υπογράφει, εκτός από τη σκηνοθεσία, τη διασκευή, τους φωτισμούς και τη χορογραφία Σκηνή από την παράσταση στην οποία ο Δήμος Αβδελιώδης υπογράφει, εκτός από τη σκηνοθεσία, τη διασκευή, τους φωτισμούς και τη χορογραφία Η παράσταση δεν έχει ηχηρά τηλεοπτικά ονόματα για πρωταγωνιστές. «Δεν υπάρχει λόγος να φέρεις ηθοποιούς εκτός ΚΘΒΕ. Υπάρχει ένα δυναμικό με το οποίο μπορείς κάλλιστα να δουλέψεις», λέει ο σκηνοθέτης.

Εντοπίζει στο έργο στοιχεία από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, τα οποία συνδυάζει στην παράσταση με την παράδοση του θεάτρου σκιών.

Δεξί του χέρι, για ακόμη μία φορά στα τελευταία 10 χρόνια, η σκηνοθέτις Ισαβέλλα Μπαρτζοπούλου, που εισάγει τους ηθοποιούς στους σωματικούς κώδικες του θεάτρου σκιών.

«Ο Δήμος Αβδελιώδης με τη "Βαβυλωνία" συνεχίζει την έρευνά του πάνω σ' έναν κώδικα υποκριτικής που αντλεί από την παράδοση του θεάτρου σκιών. Το κείμενο προσφέρεται γι' αυτό, καθώς εμπεριέχει κίνηση, εκφορά λόγου και μουσική στίξη που ξεκινά από το θέατρο σκιών και φτάνει ώς το θέατρο "Καμπούκι" και "Νο", με ηθοποιούς - μουσικούς επί σκηνής», επισημαίνει η Ισ. Μπαρτζοπούλου.

Ο Δήμος Αβδελιώδης βλέπει μέσα στη «Βαβυλωνία» τη γέννηση ενός έθνους. «Είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται κάτι τέτοιο στο θέατρο, και παίρνει αξία ντοκουμέντου».

Ποια είναι η δική σας «Βαβυλωνία»;

«Το έργο παρουσιάζεται συνήθως σαν κωμωδία. Διαθέτει, όμως, δραματουργικά στοιχεία με αρχετυπικές βάσεις και ξεπερνά το πλαίσιο της κωμωδίας. Ο Βυζάντιος συλλαμβάνει τη συγκέντρωση αυτών των ανθρώπων ως την αφετηρία μιας καινούργιας κατάστασης που εγκαθιδρύεται. Η βύθιση της αρμάδας του Ιμπραήμ είναι μια αναγγελία ανάστασης, ανασύστασης, δημιουργίας ενός έθνους. Υπάρχει έκρηξη ενθουσιασμού, ανάγκη συσπείρωσης γύρω από ένα τραπέζι, που οδηγεί στη μέθη, την κατάργηση των ορίων της λογικής, κάτι που είναι υπέρβαση και γίνεται ύβρις. Ο καβγάς οδηγεί στην τιμωρία και τη φυλακή. Τη στιγμή που γεννιέται ένα έθνος, οι πολίτες του βρίσκονται στη φυλακή. Αλλά έρχονται η απελευθέρωση, η λύτρωση, η κάθαρση και μια νέα αρμονία. Αυτό το πλέγμα βρήκα στη ραχοκοκαλιά του έργου και το οδήγησα σε μια μορφή σατιρικού δράματος».

Αυτή η ελπίδα υπάρχει και σήμερα στον κόσμο;

«Οταν η ελπίδα γίνεται μανιέρα και τρόπος να απομακρύνεσαι από το επίκεντρο, είναι ανησυχητικό και εντελώς αντιδημιουργικό. Οταν, όμως, τροφοδοτείται με απαιτήσεις και αξιώσεις, εμπεριέχει όραμα. Ζούμε μια εποχή που δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τα πράγματα με την παλιά διδασκαλία. Η Ελλάδα είναι ένα μικρό μέρος του κόσμου με ένα βαθύ πολιτισμό. Είναι οι ιδέες, τις οποίες θεμελιώνει το πλατωνικό έργο, ότι δηλαδή η πολιτική δεν είναι μόνο ταξική και ανθρώπινη, αλλά πλανητική».

«Η τεχνολογία δίνει πλατιά γνώση αλλά καταργεί το βάθος της», πιστεύει ο Δήμος Αβδελιώδης «Η τεχνολογία δίνει πλατιά γνώση αλλά καταργεί το βάθος της», πιστεύει ο Δήμος Αβδελιώδης Και σ' αυτό το έργο κινείστε στο πλαίσιο της παράδοσης.

«Η παράδοση είναι η μνήμη όπου αποκρυσταλλώνεται η κληρονομιά μας, αυτό στο οποίο βασιζόμαστε για να δούμε τα πράγματα. Δεν μ' ενδιαφέρουν η γραφικότητα, ο φολκλορισμός, ο ναρκισσισμός. Η παράδοση είναι ένας θησαυρός, που αν δεν τον εκμεταλλευτούμε δεν πάμε μπροστά».

Κινδυνεύει από την τεχνολογία;

«Ειδικά σήμερα η τεχνολογία δίνει πλατιά γνώση, αλλά καταργεί το βάθος της γνώσης. Εχουμε την τεχνολογία για να βρούμε νερό, αλλά δεν κάνουμε τίποτα για να μη χάσουμε το νερό που έχουμε. Οσο περισσότερα μέσα διαθέτουμε τόσο πιο ακαλλιέργητοι κι αμόρφωτοι γινόμαστε. Ομως με την εμβάθυνση ακόμη και σε ένα μόνο έργο, μπορείς να μάθεις όλο το σύμπαν».

Τι διδάσκει η «Βαβυλωνία»;

«Τη διαφορετικότητα. Οτι η αρμονία συντίθεται από τα διαφορετικά πράγματα. Είναι εφιαλτική η προοπτική ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Την ομορφιά τη δίνει η αντίστιξη. Οι συμμετρικοί ήχοι δεν παράγουν αρμονία. Ο Βυζάντιος συνέλαβε το έργο σαν καλλιτέχνης, όχι σαν διανοούμενος. Χαίρεται να βλέπει αυτούς τους ανθρώπους να πάλλονται από ζωή, επειδή είναι διαφορετικοί. Αυτό δίνει την αλήθεια του έργου».

Υπάρχει περίπτωση να χαθεί αυτή η διαφορετικότητα;

«Ο φόβος σημαίνει άγνοια. Δεν θα χαθεί το ελληνικό στοιχείο. Ο μόνος εχθρός σήμερα, είναι το κέρδος. Οι άνθρωποι σήμερα είναι περισσότερο φοβισμένοι. Γι' αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους λαθρομετανάστες. Η ελληνική κοινωνία, ο κόσμος, είναι πιο ανεκτικός, αλλά υπάρχει άγνοια. Ο άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να απολαύσει τους αγαπημένους του, τους φίλους του, τη ζωή. Τα παιδιά έφτασαν να είναι χειραγωγήσιμα».

Προτιμάτε το θέατρο ή τον κινηματογράφο;

«Ο κινηματογράφος και το θέατρο επιτελούν τον ίδιο σκοπό. Την τέχνη. Ο τρόπος είναι διαφορετικός. Το θέατρο είναι μια τελετουργία που συμβαίνει συγχρονικά με το θεατή. Αυτό είναι αναντικατάστατο. Είναι η μαγεία της τελετουργίας. Ο κινηματογράφος είναι η επί μέρους σύνδεση τμημάτων σε ένα όλον».

Ποια είναι η δική σας άποψη για τα προβλήματα και το ρόλο των ΔΗΠΕΘΕ;

«Είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι αποκεντρώθηκε ο θεατρικός πολιτισμός. Είναι σημαντικό και για την εκπαίδευση των νέων. Αυτές οι εστίες πρέπει να διατηρηθούν. Αν δεν υπηρετούνται σωστά, δεν φταίει ο θεσμός. Φταίνε οι άνθρωποι που τοποθετούνται εκεί. Δεν πρέπει μόνο να διατηρηθούν τα ΔΗΠΕΘΕ, αλλά και να διευρυνθούν. Να συμπεριληφθούν και τα θεατρικά σχήματα των δήμων, όπου γίνεται μια σημαντική προσπάθεια από ανθρώπους με μεράκι».

info Μουσική-στίχοι: Βαγγέλης Γιαννάκης, σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Πασσαλή, μουσική διδασκαλία: Γιάννης Βενιζέλος και Αλέξανδρος Αβδελιώδης. Παίζουν οι Πάνος Αργυριάδης, Αννα Γιαγκιώζη, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Δημήτρης Διακοσάββας, Νίκος Καπέλιος, Λευτέρης Λιθάρης, Δημήτρης Μορφακίδης, Ιωάννα Μπακαλάκου, Πάολα Μυλωνά, Χρήστος Νταρακτσής, Δημήτρης Παπιόπουλος, Σάκης Πετκίδης, Νικολέτα Ρηγάκη, Εύη Σαρμή, Ευγενία Ταμπαροπούλου, Στέργιος Τζαφέρης, Αλέξανδρος Τσακίρης, Γιάννης Τσιακμάκης, Μανώλης Φουντούλης, Ευάγγελος Χαλκιαδάκης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο