Έντυπη Έκδοση

Παιχνίδι με τη λογοτεχνία

Φίλιππος Φιλίππου

Ο άντρας που αγαπούσαν οι γυναίκες

μυθιστόρημα

εκδόσεις Πατάκη

Το 1999 εκδόθηκε το τέταρτο αστυνομικό βιβλίο μου, το Αντίο Θεσσαλονίκη, με κεντρικό ήρωα τον δημοσιογράφο Τηλέμαχο Λεοντάρη, ο οποίος εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1988 στο μυθιστόρημα Το χαμόγελο της Τζοκόντας. Εφέτος, με την ευκαιρία των 30 χρόνων από τον θάνατο του Γιάννη Μαρή, του εισηγητή του αστυνομικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα, κι ενώ ο Λεοντάρης έδρασε σε μερικά δημοσιευμένα διηγήματα, σκέφτηκα να τον εμφανίσω σε μυθιστόρημα. Είναι το Ο άντρας που αγαπούσαν οι γυναίκες, μια παράξενη ιστορία ερώτων και φόνων, στην οποία ο Λεοντάρης είναι βαθιά χωμένος, όχι ως δράστης βέβαια, μα ως ερευνητής και άθελά του ως συνεργός στα εγκλήματα. Η ιδέα είναι δανεισμένη από τον Μαρή και το αισθηματικό του βιβλίο Μωρό μου... -ένας σαρανταπεντάρης ερωτεύεται μια δεκαοχτάχρονη-, αλλά και από τη Λολίτα του Βλαντίμιρ Ναμπόκοβ. Στο δικό μου μυθιστόρημα ο σαραντάρης Λεοντάρης ερωτεύεται μεν μια νεαρή με τα μισά του χρόνια -ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο της Αθήνας-, αλλά την ίδια εποχή έχει μια περιπέτεια με μιαν άλλη γυναίκα, μεγαλύτερή του, επιτυχημένη συγγραφέα αισθηματικών μυθιστορημάτων. Πρόκειται για μπλέξιμο από το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει. Ωστόσο, ο άντρας που αγαπούσαν οι γυναίκες του τίτλου δεν είναι ο Λεοντάρης· είναι ένας πρώην φίλος του, μελισσοκόμος το επάγγελμα, ο οποίος έλκει γυναίκες κάθε ηλικίας προκαλώντας θύματα. Ο Λεοντάρης, θύμα κι αυτός του Δον Ζουάν μαζί με άλλους άντρες, μα και γυναίκες, έχει κάθε λόγο να θέλει να τιμωρηθεί. Διότι, στις ερωτικές σχέσεις υπάρχουν καλοί και κακοί. Το κουβάρι προς την τιμωρία και την κάθαρση αρχίζει να ξετυλίγεται με τον φόνο μιας νεαρής γυναίκας, ακολουθούν κι άλλοι φόνοι, οπότε το τοπίο ξεκαθαρίζει, τα ποικίλα ειδύλλια διαλύονται και η τάξη αποκαθίσταται. Πρόκειται για ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα από αυτά που εκδίδονται σωρηδόν; Οχι, καθόλου. Εδώ δεν υπάρχουν αστυνομικοί ούτε για δείγμα, η λύση των μυστηρίων δεν είναι ουσιώδης: τα εγκλήματα αποτελούν το πρόσχημα για να μιλήσω για τη σημερινή ελληνική κοινωνία. Η πρωτοτυπία του βιβλίου έγκειται στο ότι ενίοτε η αφήγηση παίρνει δοκιμιακό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, υπάρχουν κεφάλαια που πραγματεύονται την Ιστορία και το έγκλημα, τις γυναίκες και το έγκλημα, τις θεωρίες του Δαρβίνου, τη Φιλική Εταιρεία, την Εταιρεία Συγγραφέων, την πλήξη διά μέσου των αιώνων, τις θεραπευτικές ιδιότητες του μελιού. Για τη γραφή του χρησιμοποίησα πλήθος βιβλίων γνωστών συγγραφέων, από τον Πεντζίκη, τον Ελιοτ, τον Εμπειρίκο, τον Καββαδία, ώς τον Επίκουρο, τον Μακρυγιάννη, τον Σοπενάουερ, τον Ντοστογιέφσκι, ενώ στο τέλος παρατίθεται η σχετική βιβλιογραφία. Μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει και παιχνίδι με τη λογοτεχνία, καθώς οι βασικοί τέσσερις ήρωες/ηρωίδες προσπαθούν να γράψουν ένα μυθιστόρημα για τον λόρδο Βύρωνα κλέβοντας ασύστολα ο ένας τις ιδέες του άλλου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Στη στήλη
Τυπωθήτω