Έντυπη Έκδοση

Οι «ελληνόψυχοι» και οι ναπάλμ

Οι θαυμαστές της την παρουσίασαν σαν το καθοριστικό βήμα για την οριστική «υπέρβαση» του εμφύλιου διχασμού στο επίπεδο της έβδομης τέχνης.

Κάποιοι άλλοι, λιγότερο ενθουσιώδεις, της αναγνώρισαν μια «ανθρωπιστική» προσέγγιση. Ομως η «Ψυχή βαθιά» δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη απλώς αποτυπώνει στο πανί την εικόνα του Εμφυλίου που υπάρχει σήμερα στο μυαλό του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». Μια εκδοχή δηλαδή εθνικόφρονος κι αντικομμουνιστικής προπαγάνδας (με τους όρους του 2009 κι όχι του 1950), εξίσου ανιστόρητης με τα παλιότερα πονήματα του είδους.

**Πόσο «ανθρωποκεντρική» μπορεί να είναι π.χ. μια ταινία που ξεκινά απαριθμώντας σαν θύματα των πολέμων του 1912-1940 μονάχα τις απώλειες του τακτικού ελληνικού στρατού, αποσιωπώντας δηλαδή όχι μόνο τους πεσόντες των «αλλοφύλων» αλλά και τις εκατόμβες των «ομογενών» αμάχων; Μπορεί αυτό ν' ανταποκρίνεται στη στρατοκρατική λογική των εκδόσεων του ΓΕΣ, σαφώς όμως εξιδανικεύει τα «εθνικώς ορθά» σφαγεία σε βάρος κάθε έννοιας «ανθρωπισμού».

**Πόσο πολιτικά ουδέτερη είναι μια ταινία που, στην ίδια εισαγωγή, διαγράφει μονοκοντυλιά τους νεκρούς του 1941-44; Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για το «δεύτερο αντάρτικο» (ή τον «τρίτο γύρο»), «ξεχνώντας» όσα προηγήθηκαν μέσα στην ίδια δεκαετία; Η σιωπή αυτή συνιστά από μόνη της πολιτική θέση, αφού κάθε αναφορά στην Κατοχή και την Αντίσταση θα αμφισβητούσε το σχήμα «ξενοκίνητη Αριστερά» - «πατριώτες Δεξιοί», δηλαδή τη σπονδυλική στήλη (αν όχι και το μοναδικό λόγο γυρίσματος) της ταινίας.

Γιατί αν κάτι επιχειρεί να μας πει ο Βούλγαρης, είναι ακριβώς αυτό: ότι, παρά την αμερικανική πατρωνία, η εθνικόφρων ηγεσία του 1949 όχι μόνο ήθελε να σταματήσει την αδελφοκτονία αλλά και πρόβαλε αντίσταση στις πιέσεις των ΗΠΑ για εξολόθρευση των ανταρτών. Ηδη από την πρώτη σκηνή του έργου, ο πρωθυπουργός ανακοινώνει στο βασιλιά ότι «πρόθεση» της Δεξιάς είναι η συνεννόηση με την Αριστερά για ειρήνευση. Ως αυθεντικός εκπρόσωπος του ξένου παράγοντα, ο Παύλος του απαντά πως δεν θα το επιτρέψουν οι Αμερικανοί. Το αποκορύφωμα όμως αποτελεί η «προσπάθεια» του αρχηγού του κυβερνητικού στρατού ν' αποτρέψει τη χρήση των εμπρηστικών βομβών ναπάλμ που του προσφέρει -και τελικά του επιβάλλει- ο ιμπεριαλιστής στρατηγός Βαν Φλιτ. Βέβαια, αυτή η εκδοχή των γεγονότων έχει σχέση κυρίως με τις επισκέψεις του Κώστα Καραμανλή στον Αϊ-Στράτη και καθόλου με την ιστορική πραγματικότητα του 1949. Απαντώντας στις σχετικές επικρίσεις, ο σκηνοθέτης επικαλέστηκε ως πηγή του «τα έγγραφα του ΓΕΣ» (FLASH 1.11.09).

Αναφέρεται προφανώς στη 16τομη συλλογή «Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου» που εξέδωσε το 1998 η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.

Μόνο που, αν κάτι τεκμηριώνουν αυτά τα ντοκουμέντα, είναι ακριβώς η πλαστογραφία που διαπράχθηκε από τον Βούλγαρη για τον εξωραϊσμό της ηγεσίας του Εθνικού Στρατού!

Η επίπληξη της τελευταίας απ' τον Βαν Φλιτ, που παρακολουθούμε στην ταινία, περιγράφεται όντως στην έκθεση που υπέβαλε στις 3.12.1948 ο Α' υπαρχηγός ΓΕΣ, αντιστράτηγος Στυλιανός Κιτριλάκης, για τις «επιχειρήσεις κατά των συμμοριτών κατά το έτος 1948» (τ. 10ος, σ. 437-71). Μόνο που, στο ίδιο έγγραφο, καταγράφεται εκτενώς όχι η αντίσταση των εθνικοφρόνων στρατηγών στη χρήση των ναπάλμ, αλλά τα παράπονά τους επειδή οι Αμερικανοί δεν τους είχαν εφοδιάσει ακόμη -και δη «επαρκώς»- με το τρομερό αυτό όπλο.

Οι επιτιθέμενες κυβερνητικές δυνάμεις, διαβάζουμε, «εστερούντο Αεροπορίας βομβαρδισμού, τόσον αναγκαίας διά την καταστροφήν των ισχυρών οργανώσεων των κομμουνιστών και εξουδετέρωσιν των αμυνομένων.

Οταν αι ουσιώδεις αυταί ελλείψεις ετέθησαν υπ' όψιν των Αμερικανών, έσπευσαν ούτοι να μας πληροφορήσουν υπό έχεμύθειαν, ότι πάντα ταύτα θα αναπληρωθώσι διά της "εμπρηστικής βόμβας" η οποία ρίπτεται από αεροπλάνου και άμα τη εκρήξει της επί του εδάφους, αναπτύσσει τοσαύτην θερμοκρασίαν, ώστε κατακαίει τα πάντα επί εκτάσεως ορθογωνίου μήκους 180 μ. και πλάτους 40 μ. περίπου. Οιοσδήποτε ζων οργανισμός και παν μηχάνημα ευρισκόμενον εντός τού ως άνω ορθογωνίου θα απηνθρακούτο και θα ευρίσκωμεν τους συμμορίτας απηνθρακωμένους εις την στάσιν, ην ούτοι θα είχον κατά την έκρηξιν.

Μία τοιαύτη βόμβα βεβαίως, εξετιμήθη παρά πάντων ως πλέον η ικανή να αντικαταστήση οιονδήποτε άλλο Πόλεμικόν μηχάνημα και εφαίνετο πλέον αποτελεσματική από τα μέχρι τούδε γνωστά μηχανήματα πυρός. Υπό τοιαύτας συνθήκας εγένετο δεκτόν ότι αι δύο Μεραρχίαι πράγματι θα κατώρθουν να φθάσουν εις τον σκοπόν των εντός ελαχίστου σχετικώς χρόνου και δη ακωλύτως.

Ελέχθη επί πλέον, ότι αι ως άνω βόμβαι θα έφθανον εις την Ελλάδα εις επαρκή αριθμόν και λίαν εγκαίρως, ώστε να εθισθή η Αεροπορία μας εις την εκτόξευσίν των.

Ατυχώς, διά λόγους αγνώστους, αι ως άνω "εμπρηστικαί βόμβάι" δεν έφθασαν. Αντί τούτων, την παραμονήν της καθωρισμένης ημέρας εξορμήσεως των Μεραρχιών, μας παρεδόθησαν βόμβαι αίτινες επληρούντο με ειδικόν τι μίγμα πετρελαίου και καυστικών τινών άλλων ουσιών, τα δε επιτευχθέντα αποτελέσματα εκ της εκρήξεως τούτων, ήσαν αντίκρυς αντίθετα των αναμενομένων. Δεν εκαίετο καν, ούτε το ξηρόν χόρτον επί του εδάφους. Παρετηρείτο την στιγμήν της εκρήξεως κάποια λάμψις και ουδέν τούτου πλέον.

Ούτω οι δύο Μεραρχίαι, αίτινες είχον την ανωτέρω αποστολήν, εστερήθησαν κατά την εξόρμησίν των των αναγκαίων μέσων» (σ. 441).

Στην ίδια έκθεση παρατίθεται και υπόμνημα της κυβέρνησης προς τον Αμερικανό υπουργό Στρατιωτικών Τζορτζ Μάρσαλ (8.7.48). «Εκ των μέχρι τούδε από διετίας διεξαγομένων επιχειρήσεων κατά των συμμοριτών», διαβάζουμε εκεί, «κατεδείχθη η ανάγκη εφοδιασμού του Στρατού διά των κάτωθι συμπληρωματικών μέσων:

1. διά βομβαρδιστικής Αεροπορίας, ήτις ελλείπει καθ' ολοκληρίαν.

2. δι' ειδικών καυστικών βομβών με αποτελέσματα δραστικά.

3. διά φλογοβόλων. [...]

6. δι' αερίων άτινα χρησιμοποιούνται συνήθως υπό των αστυνομικών εναντίον ληστών οχυρωμένων εις κλειστούς χώρους και χρησιμοποιουμένων προς αποφυγήν μεγάλων απωλειών εις έμψυχον υλικόν. [...]

Τέλος να εκχωρηθή παν έτερον μέσον όπερ δύναται να συμβάλη δραστικώς εις την εξόντωσιν των συμμοριτών και όπερ μέσον είναι άγνωστον ημίν και χρησιμοποιούμενον υπό του Αμερικανικού στρατού» (όπ.π., σ. 450).

Παρόμοιο αίτημα, για την «ανάγκην συμπληρώσεως» του κυβερνητικού οπλοστασίου από τις ΗΠΑ «διά των απαιτουμένων ισχυρωτέρων και καταλληλοτέρων μέσων», περιέχεται και σε έκθεση του Κιτριλάκη προς τον αρχηγό ΓΕΣ, αμέσως μετά την κατσάδα του Βαν Φλιτ (27.7.48). Ως τέτοια μέσα, «απολύτως αναγκαία και εις πρώτην σειράν επείγοντος», αναφέρονται κατά σειράν: «βομβαρδιστική αεροπορία, εμπρηστικαί βόμβαι, όπλα βαρέα ευθυτενούς τροχιάς κατά πολυβολείων» (όπ.π., σ. 463).

Τελικά οι ναπάλμ χρησιμοποιήθηκαν μαζικά κατά την τελική εξόρμηση του Εθνικού Στρατού στον Γράμμο και το Βίτσι.

Σύμφωνα με λεπτομερή έκθεση του αρχηγού Αεροπορίας, πτέραρχου Εμμανουήλ Κελαϊδή (10.9.49), που επίσης δημοσιεύεται στα «Αρχεία» της ΔΙΣ (τ. 15ος, σ. 122-71), μεταξύ 15 Ιουλίου και 27 Αυγούστου 1949 ρίχτηκαν συνολικά 341 τέτοιες εμπρηστικές βόμβες.

Εννοείται πως ο πτέραρχος δεν εκφράζει την παραμικρή δυσφορία για τη χρήση τους «εις μεγάλην πυκνότητα κατά την τελευταίαν φάσιν της εφόδου» (σ. 167). Παραθέτει, αντίθετα, την -θετική- εκτίμηση του Β' Σ.Σ. ότι «αι εμπρηστικαί βόμβαι κατετρόμαξαν τους συμμορίτας και υπεχρέωσαν τούτους να εγκαταλείψουν τα πολυβολεία τους», με αποτέλεσμα το από αέρος μακέλεμά τους (σ. 150).

Με ενθουσιασμό περιγράφουν, τέλος, στις δικές τους εκθέσεις τα αποτελέσματα των ναπάλμ ο στρατηγοί Θρασύβουλος Τσακαλώτος (4.8.49) και Θεμιστοκλής Κετσέας (2.9.49): «Αι εμπρηστικαί βόμβαι εξουδετέρωναν εις ακτίνα αρκετών μέτρων τους συμμορίτας λόγω υψηλής θερμότητος και τρία πολυβολεία επί 25 εν όλω εκάησαν. Επίσης αι βόμβαι αύται επέφερον σχετικήν ασφυξίαν, αναγκάζουσαι τον προσβαλλόμενον να φεύγη εκ της θέσεώς του» (όπ.π., σ. 466 & 462).

Πόλεμο διεξήγαγαν οι άνθρωποι και, πολύ λογικά, πρώτη τους μέριμνα ήταν η εξόντωση του αντιπάλου. Εξήντα έτη μετά, οι πολιτικοί τους επίγονοι τους μεταμόρφωσαν όμως σε πρώιμους «αντιιμπεριαλιστές» του «μεσαίου χώρου»... *

IOSPRESS

**Ανάστατοι είναι για ακόμα μια φορά οι κάτοικοι τεσσάρων κοινοτήτων του νομού Φλώρινας έπειτα από έγγραφο του υπουργείου Εθνικής Αμυνας (ΓΕΣ, Ταμείο Εθνικής Αμυνας, Φ.913.3/50/1/3416, 1.9.2009), το οποίο ανακοινώνει αιφνιδιαστικά «την αναγκαστική απαλλοτρίωση κτημάτων διαφόρων ιδιοκτησιών στις κοινότητες Μελίτη, Κέλλη, Λόφοι, Βεύη νομού Φλώρινας για κάλυψη στρατιωτικών αναγκών».

Το έγγραφο, το οποίο υπογράφει ο απελθών υφυπουργός Εθνικής Αμυνας Ιωάννης Πλακιωτάκης, εξαιρεί από την απαλλοτρίωση όσα ακίνητα «φέρονται» ότι ανήκουν στο Δημόσιο ή είναι «σε διάθεση εποικισμού».

**Η αναγκαστική αυτή απαλλοτρίωση αφορά το περιβόητο «πεδίο βολής» που ταλαιπωρεί τους κατοίκους της περιοχής από το 1961 και ιδίως τα τελευταία χρόνια, από το 1997, που άρχισαν να γίνονται βολές με άρματα και μεγάλα πυροβόλα («Ενα πεδίο βολής φτηνό», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 4.11.04).

Το σύνολο των κατοίκων, οι εκπρόσωποί τους στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και οι τοπικοί βουλευτές που επανεκλέχτηκαν (Λιάνης και Κωνσταντινίδης) έχουν ταχθεί υπέρ της κατάργησης του πεδίου, το οποίο λειτουργεί δίπλα στα χωριά, μέσα σε καλλιεργούμενες εκτάσεις.

**Πριν από ένα χρόνο είχε συκοφαντηθεί ολόκληρη η περιοχή από μερίδα του Τύπου και των καναλιών, με αφορμή τις κινητοποιήσεις των κατοίκων που ζητούσαν να παύσουν οι ίδιοι και τα χωράφια τους να αποτελούν

«στόχο» σε στρατιωτικές ασκήσεις.

Είχαν τότε λάβει τη διαβεβαίωση ότι το πεδίο θα μεταφερθεί σε άλλο καταλληλότερο χώρο.

Και τώρα μαθαίνουν ότι όχι μόνο δεν προτίθεται το υπουργείο Αμυνας να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά τους παίρνουν

και τα χωράφια τους.

Το ερώτημα των κατοίκων είναι αν ο νέος υπουργός Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ενήμερος για την απόφαση του προκατόχου του ή οι υπηρεσίες λειτούργησαν με τη φόρα της περασμένης «διακυβέρνησης».

**Από τα πολλά (ποικίλου περιεχομένου και ενδιαφέροντος) τηλεφωνήματα που δέχεται ο «Ιός», ιδιαίτερη μνεία

αξίζει αυτό της Πέμπτης 29/10.

Ο ανώνυμος που μας τηλεφώνησε δήλωσε ότι «ανήκει στη Χρυσή Αυγή», αποδεικνύοντας τον ισχυρισμό του με κάποια στοιχεία (όπως η παρουσία μας στη δίκη του «Περίανδρου»). Μεταξύ άλλων, μας δήλωσε πως η οργάνωσή του έχει όπλα, «ξέρουν καλό σημάδι» και απείλησε πως «θα μας σκοτώσουν όλους». Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που δεχόμαστε από τηλεφώνου τις ύβρεις ή τις απειλές κάποιων «ελληνόψυχων». Η ρητή όμως παραδοχή

του εν λόγω κατά δήλωσή του χρυσαυγίτη περί οπλοκατοχής (και πρόθεσης οπλοχρησίας) θα άξιζε ίσως παραπέρα διερεύνηση.

**«Παροξυσμός βίας σε ΑΕΙ», μας πληροφορούσε η «Καθημερινή» (4.11.09) για τα επεισόδια των προηγούμενων

ημερών στην ΑΣΟΕΕ. Μάταια ωστόσο ο αναγνώστης θα ψάξει στο πρωτοσέλιδο της σοβαρής εφημερίδας για την ταυτότητα των δραστών. Αυτή τη φορά, βλέπεις, δεν τα 'σπασαν τίποτα «κουκουλοφόροι» αντιεξουσιαστές,

αλλά οργανωμένες ομάδες κρούσης της «φιλελεύθερης» νεοδημοκρατικής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με ρόπαλα, σιδερολοστούς

και (δυο τουλάχιστον) στιλέτα...

«Τα έργα που εξυπηρετούν

σκοπούς Εθνικής Αμυνας

απαλλάσσονται από την υποχρέωση

εκπόνησης μελετών

περιβαλλοντικών επιπτώσεων»

Υπουργείο Εθνικής Αμυνας

(Απόφαση για την αναγκαστική απαλλοτρίωση

στο πεδίο βολής Λόφων-Βεύης, 1.9.2009)

Και κλάμα η Κυρία!

Με το παράπονο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους οι δημοσιογράφοι και οι σχολιαστές των 8 αναφέρονται στη συνέχιση της απεργίας στο λιμάνι.

Μάλιστα το βράδυ που ανακοινώθηκε παράταση της απεργίας (3.11.2009) άστραψε και βρόντηξε ο συνήθως ήρεμος κ. Χατζηνικολάου και μάλιστα διέκρινε «παιχνίδια πολιτικά της Αριστεράς» εις βάρος της νέας κυβέρνησης. Μ' ένα σμπάρο, δηλαδή, δυο τρυγόνια! Μόνο που τη σύμβαση εκχώρησης τη συνέταξε η άλλη κυβέρνηση, η «παλιά», κι ας κάνουν όλοι τώρα τους Κινέζους. Και καλά τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στα εφοπλιστικά τζάκια, τα οποία και «κανόνισαν» σε μεγάλο βαθμό τη συμφωνία. Οι άλλοι, όμως, για ποιο λόγο βροντοφωνάζουν για τον δήθεν διασυρμό της χώρας, όταν μάλιστα σε άλλα ζητήματα αμφίβολης σημασίας, τύπου «το μέλλον μιας βραχονησίδας», πετάνε τη σκούφια τους για... αντίσταση;

Οι βραδινοί τηλεπαρουσιαστές δεν τολμούν να αναφέρουν τρεις κακές λέξεις, τρεις απλές αλήθειες στο κοινό τους.

1. Η Cosco Pacific LtD δεν είναι κρατική εταιρεία αλλά offshore εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, με το κύριο μέρος των μετόχων άγνωστης προέλευσης και εθνικότητας. Ας μην εκπλαγεί κανένας αν στους μετόχους της εταιρείας στο μέλλον εμφανιστούν και ονόματα ελληνικών οικογενειών.

2. Η Ε.Ε. έχει ήδη εντοπίσει τις παράνομες -σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο- διατάξεις της σύμβασης που σκανδαλωδώς ευνοούν την εταιρεία των Βερμούδων. Μόνο το γεγονός ότι οι εταιρείες που συμμετείχαν στο διαγωνισμό φαίνεται να συνεργάζονται (μετοχικά), είναι λόγος απόλυτης ακυρότητας.

3. Τέλος, και σημαντικό «σημειολογικά» στοιχείο που συστηματικά αποσιωπάται, είναι το γεγονός ότι ο ισχυρός κρατικός αξιωματούχος, φίλος του τέως πρωθυπουργού και πολλών Ελλήνων εφοπλιστών και υπεύθυνος στον τομέα «πειθαρχίας» της Κίνας, δρ Γουέι Τζιαφού, από τον Ιούλιο του 2008 δεν είναι πλέον πρόεδρος της εταιρείας ( Ιός, 1.11.09). Ακόμα κι αν επισκεφτεί λοιπόν την κ. Κατσέλη ο «επίτιμος» πρόεδρος, είναι απλώς θέμα εντυπώσεων. Αν δεν τα πούνε όμως αυτά οι παρουσιαστές, που δεν σηκώνουν κατά τα άλλα μύγα στο σπαθί τους, πώς θα δικαιολογηθούν μεθαύριο στους Ελληνες πολίτες, όταν και αν αποκαλυφθεί ότι ο Πειραιάς είναι ένα πολύ μεγάλο Βατοπέδι, με άγνωστες ακόμα συνέπειες για το ελληνικό Δημόσιο και το «περήφανο ελληνικό πνεύμα»;

Μπορεί να «κλαίνε» τα τηλεοπτικά δελτία για τα χριστουγεννιάτικα κινέζικα λαμπιόνια που παραμένουν στις αποβάθρες του Πειραιά λόγω της απεργίας, όμως θα κλάψουνε μανούλες στην κυριολεξία αν βάλει τελικά αυτή η θυγατρική ανώνυμη ΣΕΠ Α.Ε. το πόδι της στον ΟΛΠ.

Και για να σοβαρευτούμε. Ο ΟΛΠ, που «βγάζει» το χρόνο πάνω από 110 εκατ. ευρώ, στην ουσία εκχωρήθηκε για 22,5 εκατ. ευρώ. Εκτός από την εγγύηση των 50 εκατ. του διαγωνισμού, τα μόνα ζεστά χρήματα μέχρι στιγμής είναι τα 22,5 εκατομμύρια, και δεν πείθει κανέναν, ειδικά ο κ. Βουλγαράκης, που επανέλαβε στο Thema FM (4/11/2009) τα περί 4,4 δισ., όταν το ποσό αυτό το έχει διαψεύσει ακόμα και η ίδια η Cosco Pacific. Αν αυτό

δεν είναι λοιπόν σκάνδαλο, τότε οι λέξεις πράγματι έχουν χάσει τη σημασία τους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ιός Σαββάτου