Έντυπη Έκδοση

ΜΕΤΑ ΒΑΪΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΔΩΝ ΕΓΙΝΕ ΔΕΚΤΗ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Σύνταγμα, όπως Θερμοπύλες

Οι αρχαίοι πρόγονοί τους δεν «πρόλαβαν» να 'ρθουν και να συνδράμουν στη μάχη του Μαραθώνα. Οι απόγονοί τους όμως ήταν συνεπείς στη μάχη για το Μεσοπρόθεσμο.

Στα 225 χιλιόμετρα της πεζοπορίας τους προς την Αθήνα, οι Σπαρτιάτες πολίτες γίνονταν παντού δεκτοί με επευφημίες και δώρα, ακόμα και με κλαδιά ελιάς. Το σύνθημα που φώναζαν: «Τι κι αν κάναμε χιλιόμετρα πολλά, τι κι αν πήρανε τα πόδια μας φωτιά, ένα θέλουμε να πούμε, πως μαζί όλοι μπορούμε, μπρος αδέρφια να γίνουμε γροθιά», αντηχούσε σε κάθε τους σταθμό αλλά κυρίως στο Σύνταγμα.

«Γεια σας. Από Σπάρτη; Μπράβο, συγχαρητήρια», τους έλεγαν πολίτες χθες στο Χαϊδάρι. Αλλού, όπως στον κόμβο της Στέρνας όπου διανυκτέρευσαν μέσα σε υπνόσακους, τους υποδέχονταν οι αγανακτισμένοι από το Αργος «με χειροκροτήματα, φαγητά, αγκαλιές, φιλιά, χάδια. Με συμπαράσταση και μια ανοιχτή αγκαλιά». Αλλού τους έφερναν μπουκαλάκια με νερό, αλλού φάρμακα και, όπως λένε, ο Δήμος Μεγαρέων τους υποδέχτηκε με ένα κλαδί ελιάς.

Από την κίνηση πολιτών «Σπίθα» πάντως, όπως υποστηρίζουν, τους τηλεφωνούσαν και τους έλεγαν να έρθουν στην Αθήνα ντυμένοι ως αρχαίοι Σπαρτιάτες πολεμιστές. Οι ηλικίες των πεζοπόρων Σπαρτιατών ήταν από έξι ετών μέχρι 60.

Η Αρπαγή

Γέννημα-θρέμμα Σπαρτιάτης, ο Πάνος Παπαδολιάς, 44, λέει πως «όσοι τελικά βγαίνουν μπροστά, αυτομάτως γίνονται ένα εργαλείο έκφρασης για πάρα πολύ κόσμο». Η ιδέα για την πορεία στο Σύνταγμα λέει πως γεννήθηκε ανήμερα της γιορτής του Αγ. Πνεύματος, στην πλατεία της Σπάρτης, εκεί όπου υπάρχει το αντίγραφο του ψηφιδωτού της «Αρπαγής της Ευρώπης».

«Ηταν το στοιχείο-κλειδί. Είδαμε τον ταύρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος να αρπάζει στην κυριολεξία την Ελλάδα και την Ευρώπη μέσα από τα χέρια μας. Η στιγμή εκείνη μας πυροδότησε». Κλείνοντας είπε πως «για κάποιους όλο αυτό που γίνεται υποκρύπτει ένα βίτσιο, ένα πάθος, ένα συμβολισμό. Μια διάθεση να λειτουργήσουν έξω από τα συνηθισμένα. Να πουν κάτι ουσιαστικό, με έναν τρόπο εναλλακτικό αλλά παρ' όλα αυτά δυνατό».

Σε κάθε δύσκολο βήμα προς την Αθήνα, είχαν πλάι τους την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης -παράρτημα Λακωνίας, που όταν δεν συνοδεύει Σπαρτιάτες, ασχολείται -εθελοντικά- με φυσικές καταστροφές, πυρκαγιές, πλημμύρες, διαχείριση κρίσεων και πρώτες βοήθειες. Ο Γιώργος Βασίλαρος, 44 ετών, υπεύθυνος της Ομάδας και άνεργος, λέει πως «εθελοντής σημαίνει άνθρωπος και θα είμαστε δίπλα τους μέχρι τέλους».

Εφοδιασμένοι με εξωτερικό απινιδωτή, μπουκάλες οξυγόνου, γάζες, αλοιφές (πολλά τους τα έδινε κόσμος από περιοχές που πέρναγαν), φάρμακα κ.λπ., τα μόνα περιστατικά που αντιμετώπισαν ήταν φουσκάλες, πρησμένα πόδια, μυϊκούς πόνους και κράμπες. Αυτό που τους χαροποίησε περισσότερο ήταν οι εργάτες στην Πετρογκάζ, όπως και ένστολοι από στρατόπεδα, που παράτησαν τα πόστα τους και βγήκαν έξω να τους χειροκροτήσουν.

Μια παρέα

Ο Μένης, 44 ετών, πήρε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από Αθήνα για πάει στη Σπάρτη και να περπατήσει από εκεί μαζί τους. Τα 225 χλμ. του βάρυναν τα πέλματα και απώλεσε ένα νύχι. «Στην πορεία γίναμε μια παρέα. Είναι άνθρωποι ρομαντικοί, με ιδανικά, που νιώθουν προσβεβλημένοι και μειωμένοι έναντι των προσδοκιών τους. Τους έχουν δολοφονήσει το όνειρο. Ολοι μαζί όμως μπορούμε».

Ο Βασίλης Ρουμπάκος, 34 ετών, περπάτησε τα 225 χλμ. με τον εξάχρονο γιο του Δημήτρη. Σε κάθε στάση έβαζε πάγο στα πόδια του για να ανακουφιστεί από την κούραση. «Τι θα μου πει το παιδί μου όταν μεγαλώσει;» ρώταγε δείχνοντας το γιο του. «Εγώ λέω στον πατέρα μου έλα στις πλατείες, αλλά αυτός δεν έρχεται. Πατέρα, τα γάμ... του λέω. Τους ψήφιζες τόσα χρόνια και δεν σε ενδιαφέρει τώρα τίποτα. Ο γιος μου δεν θα μπορέσει ποτέ να μου το πει και είμαι περήφανος γι' αυτό». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Οικονομική κρίση
Απεργίες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Μνημόνιο