Έντυπη Έκδοση

«Λέντζος», όπως λέμε «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»

Το απόλυτο στέκι του περίφημου «φραπέ» έκλεισε έναν κύκλο, ομόκεντρο με αυτόν της μεταπολίτευσης

Τίτλοι τέλους για τον «Λέντζο». Για μας τους Παγκρατιώτες, αλλά και τους πιστούς θαμώνες του από κάθε γειτονιά της Αθήνας, η είδηση ήταν λίγο ώς πολύ αναμενόμενη. Το μαγαζί, που το ξεκίνησε ως ζαχαροπλαστείο πολυτελείας ο Χρήστος Λέντζος απέναντι από το Αλσος, το 1965, για να το καθιερώσει στη συνέχεια σαν το απόλυτο στέκι του περίφημου «φραπέ», έκανε έναν κύκλο ανάλογο με αυτόν της μεταπολίτευσης. Εξεμέτρησε τα του βίου του, όπως οι γενιές του '70, όπως φθίνει και αλλοτριώνεται ο τόπος.

Ηταν θέμα χρόνου να κατεβάσει ρολά ο κύριος Χρήστος, έλεγαν τις τελευταίες ημέρες παλιότεροι Παγκρατιώτες, 50άρηδες και 60άρηδες τώρα, οι περισσότεροι από αυτούς «βολεμένοι» κάτοικοι των βορείων προαστίων. Στον «Λέντζο» μπορεί να κατέβαιναν μια στο τόσο, συνήθως κάθε φορά που ψήφιζαν στην περιοχή όσοι διατηρούσαν ακόμα τα εκλογικά τους δικαιώματα στην Α' Αθηνών. Και τα θηριώδη αυτοκίνητά τους γέμιζαν το «τριγωνάκι» μπροστά από το καφέ, που προσπαθούσε να συντηρηθεί με τους λιγοστούς παλιούς, τους μετανάστες της δεκαετίας του '90 και τους ελάχιστους ρομαντικούς.

Και εδώ... Πολυτεχνείο

Η ιστορία του «Λέντζου» θα μπορούσε να χωρέσει στο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» του Π. Μάρκαρη, καθώς από τις μυστικές συναντήσεις την περίοδο της χούντας (στο παταράκι του), τα πρώτα φλογισμένα χρόνια του '74 και μετά, την πρώτη Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ (επί της Υμηττού) στην Αθήνα και τους οργισμένους (τότε) ποπολάρους, σχεδόν όλα μεταλλάχθηκαν, αμβλύνθηκαν, ακολούθησαν τη φορά της γενιάς του Πολυτεχνείου...

Η περιοχή κράτησε (και κρατά) πολύ από το χρώμα της, την αίσθηση της γειτονιάς, όμως ο «Λέντζος» απέκτησε δεκάδες ανταγωνιστές, νεοτερικά στέκια που μάζεψαν την... πιτσιρικαρία, καθώς άλλαξαν και οι συνήθειες της νεολαίας. Η φθορά του «Λέντζου» και του περίφημου φραπέ του ήρθε ως συνέπεια της επικράτησης του εσπρέσο, των νέων ήχων και μουσικών, των ηθών και εθίμων που επικράτησαν σταδιακά στη νεολαία. Ο κύριος Χρήστος δεν προσαρμόστηκε, δεν ανακαίνισε το μαγαζί του, με αποτέλεσμα άλλα, πιο φωτεινά, με δυνατή μουσική, με ψηλόλιγνες κοπέλες για «κράχτη», με συστήματα μετάδοσης NOVA και ΟΤΕ TV να «τραβούν» όλο και περισσότερη πελατεία.

Η «μυστική» συνταγή

Για τον φραπέ του και τι δεν γράφτηκε: ότι βάζει αβγό, μπέικιν πάουντερ ή κρέμα γάλακτος, για να πετύχει το πλούσιο μείγμα. «Από το 1965 που άνοιξα μέχρι το 1971», έλεγε, «έφτιαχνα τον φραπέ στο σέικερ. Τότε ήταν που αγόρασα το, πιο δυνατό, μίξερ Μπράουν και τελειοποίησα τη συνταγή του καλού φραπέ. Το ίδιο μίξερ έχουν και άλλα μαγαζιά, αλλά τσιγκουνεύονται τη δόση. Στη χονδρική συσκευασία νεσκαφέ των 2,5 κιλών, που αγοράζουν όλες οι καφετέριες, η Εφορία υπολογίζει ότι αντιστοιχούν 1.000 δόσεις καφέ. Εγώ δεν βγάζω ούτε 400! Ετοιμάζω ένα γλυκό μείγμα και για τον μέτριο προσθέτω έξτρα καφέ από πάνω. Οι πελάτες ζητάνε τον έξτρα καφέ, γι' αυτό τους πιάνει καμιά φορά και το στομάχι τους».

Ο «φραπέ αλά "Λέντζος"» έγινε τραγούδι και η καφετέρια το σημείο συνάντησης, κατά τις δεκαετίες 1970-1990, όλης της Αθήνας. Από τα μέσα Φεβρουαρίου αποτελεί ανάμνηση... Το ιστορικό στέκι της (τότε) νεολαίας του Παγκρατίου, της θρυλικής ομάδας μπάσκετ της περιοχής την περίοδο 1985-1995, αλλά και μετά τα «πέτρινα χρόνια» της Γ' Εθνικής, κατέβασε ρολά.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Αθήνα
Ελεύθερο Ρεπορτάζ