Έντυπη Έκδοση

Πόλη ασορτί με την τσέπη

Ζέστη. Καλοκαιράκι σε άδεια πόλη. Ασορτί με την τσέπη. Μονολογείς πως δεν μπορεί... και άλλοι θα έχουν ξεμείνει στην τσιμεντένια Τερατούπολη.

Σαφώς σου έχουν λείψει οι δικοί σου, η εκδρομή, η θάλασσα, η ξαπλώστρα, η ηρεμία. Είσαι 40-50 χρόνων, αγωνιάς για το αύριο και σκέφτεσαι πως το πρώτο σου επαγγελματικό ξεκίνημα μοιάζει να έγινε χθες.

Κι εδώ μπαίνω εγώ - ενοχλητικά θα έλεγα. Νεότερος, φθηνότερος, και φυσικά πρόθυμος ν' αφήσω να μου ρουφήξουν το μεδούλι, να με κοροϊδέψουν, κάτι που εσύ φυσικά το 'χεις περάσει και ξέρεις. Και καταλήγω στο ερώτημα: Τι είναι χειρότερο; Να μη σε αφήνουν να συνεχίσεις την καριέρα που με τόσο κόπο έχτισες ή να μην μπορείς να ξεκινήσεις καν; Να μη σε πληρώνουν γιατί είσαι ακριβός, αφού έχεις χρόνια προϋπηρεσίας, ή να με δουλεύουν μπροστά στα μάτια μου με προγράμματα όπως τα Voucher 18-29 και αναδρομικές πληρωμές ή δοκιμαστικά στα οποία ποτέ δεν θα είχα πιθανότητες πρόσληψης; Δεν σου τα λέω γιατί θεωρώ πως είμαι χειρότερα, ούτε για να σε πείσω να ενδιαφερθείς. Εχω την αίσθηση όμως πως έχουμε κοινούς στόχους και πως όταν με βλέπεις, βλέπεις κάτι από εσένα όταν ξεκινούσες. Αλλωστε, τα όνειρα δεν έχουν ταυτότητα ή ηλικία...

Κι αφού σε κάποιο σημείο μοιάζουν και οι σκέψεις και τα όνειρά μας, μήπως μοιάζουμε περισσότερο από όσο θέλουμε να παραδεχθούμε κι εγώ κι εσύ; Μήπως ήρθε η ώρα ν' αρχίσει κάποιος διάλογος; Μήπως αρκετά μας κορόιδεψαν κι εμένα κι εσένα;

Τζούλης Μώγος, 27 χρ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Ανεργοι
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Κύριο θέμα
Το ημερολόγιο ενός ανέργου