Έντυπη Έκδοση

Το ημερολόγιο ενός ανέργου

Η «Ε» δίνει βήμα στους ανέργους. Για να εκφραστούν, να περιγράψουν τα βιώματά τους, να παρέμβουν και να επιβάλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Σε αυτή τη σελίδα πρωταγωνιστούν οι πολίτες και οι ιστορίες τους, πέρα και πάνω από οικονομικούς «δείκτες» και στατιστικά.

Φεύγω

Αυτή τη στιγμή κάθομαι στο γραφείο μου, μπροστά από τις κορνίζες με τα πτυχία και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ «χαμένα χρόνια, χαμένα όνειρα, χαμένες ελπίδες».

Μέσα σε 13 μήνες ανεργίας, τόσο γράφει το κοντέρ σήμερα, Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013, έχω βιώσει όλα τα δύσκολα συναισθήματα (λύπη, άγχος, απόγνωση, απελπισία, παραίτηση, και κάποια ακόμα, που δεν θέλω να γράψω, γιατί μάλλον δεν είμαι και πολύ περήφανος που τα αισθάνθηκα...), έχω ανακαλύψει ότι φιλία δεν υπάρχει και συνειδητοποίησα ότι αυτή η χώρα δεν με θέλει. Δεν είμαι άχρηστος, αλλά μετά τόσα χρόνια δουλειάς και σπουδών, η χώρα μου με έκανε να αισθάνομαι άχρηστος. Η χώρα μου, για την οποία πήγα στρατιώτης στον Εβρο, στην οποία πληρώνω ανελλιπώς τους φόρους μου και πάντα την τίμησα και την τιμώ, δεν με θέλει! Οι πολιτικοί μας θα προτιμούσαν αύριο να πέθαινα, έτσι θα είχαν ένα πρόβλημα λιγότερο για να τα κάνουν χάλια... Και να φανταστείτε ότι τα έκανα όλα σωστά, by the book, που λένε...

Το αποφάσισα, φεύγω! Δεν θα κοιτάξω πίσω ούτε λεπτό, κι ας μην έχω τίποτα σίγουρο και χειροπιαστό εκεί που πάω, θα ψάξω την ελπίδα εκεί, εδώ δεν υπάρχει τίποτα... Τι καλά που δεν έχω παιδιά, λέω, πώς θα έφευγα αν είχα; Εγώ ήθελα όμως να κάνω παιδιά, πολλά, αλλά η χώρα μου τα φορολογεί κι εγώ είμαι άνεργος, ευτυχώς λοιπόν που βοηθώ στην υπογεννητικότητα της όμορφης χώρας μας, γιατί αλλιώς ούτε να το σκέφτομαι δεν θα ήθελα...

Ρε Ελλάδα, εδώ θέλω να μείνω, να προκόψω και να προχωρήσω τη ζωή μου, να κάνω οικογένεια και να προσφέρω στο διπλανό μου, να βοηθήσω στο μέτρο που μπορώ να ξαναγίνεις μεγάλη, φωτεινή και δυνατή, να ονειρευτώ πάλι στις παραλίες σου, να αγναντέψω το γαλάζιο σου από ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο, να σε καμαρώσω για τα παιδιά σου που μπορούν τα πάντα, να βάλω και τη δικιά μου υπογραφή στο συμβόλαιό σου με τον Θεό, που από μικρός μου έλεγαν ότι είναι Ελληνας - γιατί με διώχνεις;

Κ. Βαλσαμάκης , 35 χρ., Αττική

 

Ο ένας πιο άνεργος από τον άλλο

Εχεις ακούσει που λένε «τη γλίτωσε για ένα εκατοστό»; Εγώ είμαι αυτός. Η σφαίρα που έφαγα πέρασε τόσο ξυστά από τη σπονδυλική μου στήλη, από πίσω αριστερά έως το λαιμό πάνω δεξιά. Το μαγαζί, κοσμηματοπωλείο, το έκλεισα, τι ήθελες να κάνω; Επειδή αντιστάθηκα, γλίτωσα το 1/3 του εμπορεύματος και, πρόσεξε, σου μίλησα ήδη για τρία πράγματα: αριστερά, δεξιά και αντίσταση. Σκέφτομαι ότι η χώρα μου ξέρει καλά και τις τρεις έννοιες.

Γύρω μου, οι φίλοι, ο ένας πιο άνεργος από τον άλλο - ωραίο γλωσσικό αστείο, αλλά δεν μου φτάνει. Ελάχιστους απ' αυτούς είδα να διαμαρτύρονται, κι ακόμα κι εγώ, με το φρέντο μου, κατέβηκα σε 5-6 διαδηλώσεις. Μαθαίνω για ζευγάρια που ο άνεργος άντρας αρχίζει να ρετάρει, όλη μέρα στον υπολογιστή να πατάει apelpisia στο password του Facebook. Εγώ όμως δεν το ανέχομαι αυτό, με γλίτωσαν οι γιατροί του Κρατικού Νικαίας, αυτοί που περισσεύουν ντε, με αγκάλιασαν φίλοι και συγγενείς που πρόσφεραν αγάπη ανθρώπινη, όχι μόνο-για-Ελληνες, και μου 'δωσαν την ευκαιρία να παλέψω. Σου το 'πα; Δεν το ανέχομαι εγώ αυτό το ημερολόγιο του ανέργου να υπάρχει.

Δεν πήγα ποτέ στον ΟΑΕΔ, έτρεξα κι έμαθα ό,τι μπορούσα για τη μελισσοκομία σε ένα σεμινάριο έξι μηνών. Μη φανταστείς ότι τα είχα έτοιμα, πάλι οι άνθρωποι με βοήθησαν, αλλά δεν φοβήθηκα να λερωθώ και λίγο, να ιδρώσω σαν καλοκαιρινός εραστής, να ταξιδέψω χαράματα με 18 μελίσσια σ' ένα Opel Corsa, να βρίσω τον καιρό και τη σοδειά από τις μέλισσες. Χα, οι μέλισσες, φίλε, όταν η βασίλισσα δεν τους κάνει, την αλλάζουν, διαμαρτύρονται που δεν πάει καλά το μελίσσι και τη θανατώνουν, το 'πιασες; Και αν η επόμενη κάνει τα ίδια; Δρόμο κι αυτή...

Τα λεφτά που βγάζω δεν φτάνουν για τίποτα. Κοιτάζω τα πτυχία μου και νιώθω ακόμα περήφανος - λίγο μαλάκας, αλλά περήφανος. Περιμένω παιδί σε λίγους μήνες, παρατηρώ και συμμετέχω στη ζωή, με λένε Αρη, δεν είμαι πολύ καλά και δεν ανέχομαι να υπάρχει αυτό το ημερολόγιο.

Αρης Γαβριελάτος, 35 χρ.

Εργαζόμενη άνεργη

Και ναι, έχω υπάρξει άνεργη για πολλούς μήνες και προσπαθούσα με δουλειές του ποδαριού να συντηρηθώ. Λίγο το ενοίκιο, λίγο το θράσος μου να θέλω να γευματίζω κάθε μέρα, λίγο οι λογαριασμοί, έφτασα σε τραγικό σημείο (κατάσχεση του αυτοκινήτου μου), χωρίς ρεύμα για πέντε μήνες (μπάνιο με κρύο νερό και «μαγείρεμα» σε γκαζάκι), κλονισμός της υγείας μου (κυρίως λόγω της ανύπαρκτης διατροφής), πώληση όλων των χρυσών κοσμημάτων μου για μισό κομμάτι ψωμί (η κακή διατροφή που λέγαμε).

Σήμερα σας γράφω ούσα εργαζόμενη με τον παχυλότατο μισθό των 586 ευρω (μικτά) για 8ωρο σπαστό, σε μια εταιρεία που απέχει από το σπίτι μου μιάμιση ώρα (πολλαπλασιάστε το επί τέσσερα). Με πτυχίο ΤΕΙ και τρεις ξένες γλώσσες στην τσέπη. Και βεβαίως σε τηλεφωνικό κέντρο δουλεύω, και λέω δόξα τω Θεώ. Κατάφερα να μειώσω τα ενοίκια που χρωστάω, να πληρώσω κάποιους λογαριασμούς ΔΕΚΟ και να καταφέρω επιτέλους να κοιμηθώ κάποια βράδια χωρίς να κλαίω.

Αναρωτιέμαι, όμως, όταν έχω στα χέρια μου το μισθό μου, κι αφού αφαιρέσω τις υποχρεώσεις και τα αναγκαία έξοδα μετακίνησης μού μένουν τριάντα με πενήντα ευρώ για διατροφή και για να «ζήσω», ΠΩΣ θα ζήσω;

Πώς να ονειρευτώ; Πώς να πάψω απλά να υπάρχω; Ποιος θα μου επιστρέψει το γέλιο μου; Ποιος θα αφαιρέσει το μαύρο από πάνω μου;

Εργαζόμενη άνεργη, 32 χρ.

Είμαι «ωφελούμενη»

Είμαι άνεργη κοντά στα δύο χρόνια και έχω περάσει όλ' αυτά τα απαίσια συναισθήματα που συνοδεύουν την κατάθλιψη αυτής της κατάστασης. Από τον Ιούνη έχω μάθει πως είμαι «ωφελούμενη», όπως αποκαλούμαι επίσημα στο πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για ανέργους έως 29 ετών.

Δεν πήγα στο νησί μου να δουλέψω για τη σεζόν επειδή επέλεξα να μείνω στην Αθήνα, να γυρίσω τα ΚΕΚ, να βρω μια καλή εργασία που μου δίνει την ευκαιρία το πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι πως αυτός ο σκοπός επετεύχθη. Βρήκα καλή δουλίτσα, αλλά ακόμα και ως εργαζόμενη θα αντιμετωπίζω πρόβλημα βιοπορισμού, αφού ο ΟΑΕΔ θα με πληρώσει, για τους πέντε μήνες εργασίας που μου προσφέρει, μετά το τέλος του προγράμματος. Σκέφτηκα πως δεν γλιτώνω ακόμα από τα σερβιτοριλίκια, αλλά τι να κάνω, ας είναι.

Ομως, και δουλειά που κατάφερα να βρω σαν σερβιτόρα δεν μπορούν να με κρατήσουν ανασφάλιστη! Και ερωτώ τώρα εγώ, πώς θα επιβιώσω, κύριοι, 5 μήνες, που δεν μου επιτρέπετε να εργαστώ, έστω σε ημιαπασχόληση; Η αδερφή μου και ο πατέρας μου άνεργοι, η μάνα μου μετανάστρια στη Γερμανία εδώ κι ένα χρόνο.

Εστειλα e-mail με την παραπάνω ερώτηση στους υπεύθυνους του προγράμματος και φυσικά δεν έχω λάβει καμία απάντηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μειώνονται τα ποσοστά των ανέργων και τίποτ' άλλο. Είμαι τόσο θυμωμένη, αλλά παρ' όλα αυτά, κάθομαι στ' αβγά μου όπως και πολλοί από εμάς, και απλά απορώ πώς τα ανεχόμαστε όλα αυτά.

Καλή τύχη σε όλους μας.

Ολγα Οικονομίδη, 29 χρ., Αττική

Σύντομο ανέκδοτο

Είμαι κι εγώ άνεργος εδώ και σχεδόν δύο χρόνια (για κάποιο λόγο, αυτό το 2011 σηματοδότησε την αρχή του εργασιακού τέλους για πολλούς συμπατριώτες μας), χωρίς χρήματα, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (το... health voucher είναι ένα σύντομο ανέκδοτο για λίγους), ζώντας μια καθημερινότητα που εύχεσαι να ξυπνήσεις ένα πρωί και να είναι όλα ένας κακός εφιάλτης...

Αλλά δεν είναι, όπως δεν είναι για μένα εδώ και 672 μέρες, που δεν υπάρχει κανένα σημάδι στον ορίζοντα, που όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί τίθενται σε ανεργία ή σε... «κινητικότητα», αλλά και όσοι δουλεύουν, ανησυχούν αν θα είναι οι επόμενοι «τυχεροί» που θα διαβούν το κατώφλι του ΟΑΕΔ και συζητούν μόνο πώς θα πληρώσουν τους απανωτούς (εγ)κεφαλικούς φόρους.

Οι εγχώριοι κυβερνώντες πανηγυρίζουν για το success story, αλλά οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τις 1,4 εκατ. ψυχές και τέτοια ανεργία ήταν φαινόμενο μόνο σε κατεστραμμένες χώρες και για όσο διάστημα εφαρμόστηκαν θεωρίες... οικονομικής ανασυγκρότησης από τους «φιλεύσπλαχνους» διεθνείς δανειστές.

Κατά περίεργο τρόπο, φέτος το καλοκαιράκι, «...δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!», όπως λέει κι ο ποιητής, συζητάμε αν και κατά πόσον είναι σωστή η απεργία των εκπαιδευτικών, των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, στην ΕΡΤ, στη ΛΑΡΚΟ, δηλαδή αν πρέπει να πάμε κι άλλο κάτω, αντί να πάρουμε ανάσες προς τα πάνω...

Σ' αυτή την περίοδο όποιος πετιέται στο δρόμο ψάχνει στους κάδους για κάτι φαγώσιμο (όχι απλά ληγμένο, αλλά σαπισμένο), μια «τύχη» που την απέφυγα επί του παρόντος επειδή γύρισα για ένα πιάτο φαΐ και μια στέγη στο πατρικό...

Αυτή είναι μια περίοδος «αναστολής ονείρων», όπως είπε κάποιος, για όλους, και ειδικά για τους νέους με όνειρα και διάθεση να δημιουργήσουν. Δεν ξέρω πού θα πάει, αλλά η τριετής εμπειρία έδειξε πως έχει κι άλλο δρόμο προς το βυθό.

Για όσους δεν έφυγαν και για όσους δοκιμάζονται -όπως κι εγώ- να τους αφιερώσω ένα παλιό τραγούδι των Κατσιμιχαίων που έλεγε: «Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς, υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή, όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ, και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή...».

Ανεργος μηνών 22

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Ανεργοι