Έντυπη Έκδοση

Το ημερολόγιο ΕΝΟΣ ανέργου

Η «Ε» δίνει βήμα στους ανέργους. Για να εκφραστούν, να περιγράψουν τα βιώματά τους, να παρέμβουν και να επιβάλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Σε αυτή τη σελίδα πρωταγωνιστούν οι πολίτες και οι ιστορίες τους, πέρα και πάνω από οικονομικούς «δείκτες» και στατιστικά.

Χάσμα γενεών

Δεν μας φτάνει εμάς που πήραμε πτυχίο στην ώρα μας (ανάθεμα την ώρα), που είμαστε (εννοείται) άνεργοι, που γυρίσαμε στα κατσικοχώρια μας (όλ' αυτά τα παραδοσιακά χωριά που δείχνει τόσο ωραιοποιημένα η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό» και παραμερίζει τα άλλα τόσα θετικά, όπως τις γιαγιάδες και τις θειάδες που παραμονεύουν ν' ακούσουν κάθε τι κουτσομπολιό και να το μεταδώσουν όπως μόνο αυτές ξέρουν), αλλά έχουμε και τη μουρμούρα των γονιών μας για κάθε τι άκυρο που μπορεί να κατεβάσει ο νους τους και μπορεί να σπάσει και τα πιο γερά νεύρα.

Απλώς αρχίζω να ζηλεύω τους αιώνιους φοιτητές (που μπορεί και κάποια στιγμή να τους κορόιδεψα) κι αρχίζω να πιστεύω ότι η απόσταση τελικά ενώνει τους ανθρώπους περισσότερο.

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς που έχουν έχουν γεννηθεί στη δεκαετία του '50, που μας καταλαβαίνουν παρ' όλα τα προβλήματα που έχουν και μας συμπαραστέκονται, και που βοήθησαν τη χώρα με τις ψήφους τους κι έχουμε δουλειές σήμερα, να μην καθόμαστε μέσα σαν τους άνεργους...

«μικρός βάτραχος», 22 χρ.

Ούτε εθελοντική εργασία!

Τελικά στα 42 μου, και μετά από 19,5 χρόνια με δική μου επιχείρηση (που πλέον φαλίρισε), με επαγγελματικό δάνειο που σύναψα 7 χρόνια νωρίτερα, με την απειλή κατάσχεσης του ακινήτου λόγω του απλήρωτου πλέον δανείου, με 12.000 ― «χρέη» στον ΟΑΕΕ αλλά με καθαρό το κούτελο στο ΙΚΑ (πλήρωνα το ΙΚΑ υπαλλήλων όσο άφηνα απλήρωτη τη δική μου ασφάλιση), με μέλη της οικογένειας που αποστασιοποιούνται πλέον από εσένα που «είσαι χρεωμένος ώς τα μπούνια», ανακάλυψα πως υπάρχει και κάτι χειρότερο από την ίδια την ανεργία:

Το να θέλεις να προσφέρεις εθελοντική εργασία και να μην μπορείς, επειδή δεν σου περισσεύουν τα χρήματα για τα εισιτήρια μετακίνησης, για έναν καφέ ή ένα 50ράκι για ένα μπουκάλι νερό.

Επειδή ντρέπεσαι να τα ζητήσεις από τη σύντροφο της ζωής σου, που ναι μεν έχει δουλειά, αλλά με τα χρήματα αυτά σου καλύπτει άλλες, βασικές σου, ανάγκες.

Δεν παραιτούμαι. Ακόμη...

Ψάχνω. Εστω κάτι κοντινό.

Και δεν τους χαρίζω (ξέρετε όλοι ποιοι είναι αυτοί) το δικαίωμά μου να προσφέρω...

Δήμος, 42 χρ., Αττική

Αντι-Eurovision

Οταν τη θέση της κατάθλιψης, την επομένη της απόλυσης (με παράνομο τρόπο, χωρίς καταβολή μισθών και αποζημίωσης), την παίρνει η διεκδίκηση και η αξιοπρέπεια. Δύο χρόνια αγώνα, και συνεχίζουμε μέχρι τη δικαίωση.

Τον Δεκέμβριο του 2011 δηλώσαμε στον ιδιοκτήτη των Metropolis Ανδρέα Κουρή ότι στο δρόμο και στα δικαστήρια θα μας βρίσκει συνέχεια μπροστά του. Ανυποχώρητοι και αποφασισμένοι εξακολουθούμε να τηρούμε αυτήν την υπόσχεση, διεκδικώντας τους μισθούς και τις αποζημιώσεις μας μέχρι και σήμερα. Ετσι, δύο χρόνια και πλέον μετά, την Τρίτη 11 Μαρτίου 2014, πιστοί στο ραντεβού μας, πραγματοποιήσαμε ακόμη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το σκυλομάγαζο που ο Ανδρέας Κουρής, ιδιοκτήτης του MAD TV, διοργάνωσε για δεύτερη χρονιά τον ελληνικό τελικό της Eurovision. Μια διοργάνωση που παραχωρήθηκε και φέτος απ' ευθείας και με αδιαφανείς διαδικασίες από τη Δημόσια Τηλεόραση στον Ανδρέα Κουρή.

Οι συγκεντρωμένοι απολυμένοι των Metropolis, με τη στήριξη πρωτοβάθμιων σωματείων, συνελεύσεων γειτονιάς και συλλογικοτήτων, παραμείναμε στο χώρο της φιέστας για περίπου δύο ώρες και παρά το τσουχτερό κρύο. Για ακόμα μια φορά, δυσανάλογα και υπερβολικά μεγάλος αριθμός αστυνομικών δυνάμεων των ΜΑΤ, ως προς το χαρακτήρα της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, κλήθηκε να «προστατεύσει» τον Ανδρέα Κουρή, γεννώντας και πάλι την απορία ποιοι φυλάνε ποιον και από ποιους. Διότι καταντάει γελοίο, αντιφατικό και συνάμα εξοργιστικό να προστατεύεται ένας επώνυμος μεγαλοεπιχειρηματίας που παραβιάζει τον ακρογωνιαίο λίθο της μισθωτής εργασίας, στον οποίο προβλέπεται ακόμη η... καταβολή δεδουλευμένων.

Παύλος Μακρής

Εκπαίδευα τον αντικαταστάτη μου

29 ΧΡΟΝΩΝ, τελείωσα και το μεταπτυχιακό, πρόλαβα και δούλεψα κι ενάμιση χρόνο πάνω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει. Εξ μήνες πρακτική και μετά ένας χρόνος με κανονική πρόσληψη στην εταιρεία. Μέχρι τη μέρα που αποφάσισαν προφανώς πως δεν μπορούν να πληρώνουν κανονικό μισθό και ξαναπήραν άτομο για πρακτική, που με αντικατέστησε. Νόμιζα στην αρχή πως θα έχω βοηθό και επιτέλους θα σταματήσω να δουλεύω δεκάωρο. Σιγά σιγά, καθώς εκπαίδευα τον αντικαταστάτη μου, κατάλαβα πως απλώς ετοιμάζονται να με απολαύσουν.

Ετσι ακριβώς έγινε. Με απέλυσαν, με ευχαρίστησαν και με αποζημίωσαν.

Μετά ήταν αδύνατον να συνεχίσω να έχω σπίτι νοικιασμένο και να αντιμετωπίζω τα έξοδα.

Στους δικούς μου που ζουν στην επαρχία δεν μπορώ να ζητήσω βοήθεια. Φτάνει τόσα χρόνια που με σπούδασαν, με τρομερές θυσίες. Να επιστρέψω πίσω στη γενέτειρά μου, ούτε που το σκέφτομαι. Δουλειά αποκλείεται να βρω, όχι μόνο στο αντικείμενό μου, αλλά και καμία άλλη σε μια επαρχιακή μικρή πόλη στην Ηπειρο, που τσακίστηκε κι αυτή από την κρίση.

Μένω σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους, προσπαθώντας να μην ενοχλώ και ψάχνοντας συνεχώς να βρω μια δουλειά. Περπατάω όλη μέρα στην πόλη για να μην μπλέκομαι στα πόδια τους τρώγοντας σάντουιτς, ψάχνω για αγγελίες, και σπαταλάω τα τελευταία μου λεφτά στα Ιντερνετ καφέ, όπως ακριβώς αυτή τη στιγμή που σας γράφω.

Προσπαθώ να βρω θέση σε κάποιο πρόγραμμα, αλλά και τότε αναρωτιέμαι αν θα μου φτάνουν τα λεφτά να πληρώνω σπίτι, λογαριασμούς, μετακινήσεις και να ζω. Και δεν ξέρω πότε θα πάρω τα λεφτά αυτά.

Αισθάνομαι κουρασμένη και απογοητευμένη.

Ολα μου τα υπάρχοντα σε μια βαλίτσα, ξένα κρεβάτια, ελάχιστα χρήματα μου μένουν πριν τα μαζέψω όλα, κλείσω όλα μου τα όνειρα σ' ένα κουτί και μαζί μ' αυτό τσακισμένη επιστρέψω στο πατρικό μου.

Λουίζα

Καταναλωνόμαστε σ' αυτά που χάσαμε

ΤΕΛΙΚΑ τι μας κάνει να περνάμε δύσκολα, η κρίση ή μήπως η συμπεριφορά μας μέσα σ' αυτήν;

ΟΚ, εντάξει, ήρθε κρίση στα οικονομικά του πλανήτη, πρώτα όμως είχε έρθει στα ηθικά! Τι μας τρομάζει λοιπόν πιο πολύ, το ότι σταματήσαμε να συμπεριφερόμαστε με έναν Χ τρόπο ή το ότι τσινάμε σ' αυτό; Και αν ισχύει το δεύτερο, μήπως κάποιες φορές τσινάμε για λάθος πράγματα;

Με την κρίση κόπηκαν μισθοί, κατ' επέκτασιν μειώθηκαν τα αγαθά, ΟΚ! Η συμπεριφορά μας μήπως είναι πιο τρομακτική κι από την κρίση;

Τσακωνόμαστε πλέον για το τίποτα, με την οικογένειά μας μπορεί να έχουν δημιουργηθεί θέματα αρνητικά κ.τ.λ.

Στο δρόμο είμαστε αλλού για αλλού, οδηγώντας το ίδιο. Καταναλωνόμαστε σ' αυτά που χάσαμε και δεν κοιτάμε τον εαυτό μας, ο κάθε ένας να του δώσει αυτό που χρειάζεται. Δεν μιλάω εκ του ασφαλούς! Πιθανόν τα ίδια λάθη που αναφέρω να τα κάνω κι εγώ, αλλά κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν αυτή είναι η ουσία.

Πολλοί μπορεί να κακοπερνούν οικονομικά, με όλη τη σημασία τις λέξης. Πάνω απ' όλα όμως είμαστε άνθρωποι. Τουλάχιστον ας βοηθήσουμε τον εαυτό μας και το συνάνθρωπό μας. Πολλοί λένε με νόημα ότι ένας πύργος πέφτει από μέσα πρώτα και μετά απ' έξω, ας μην το επιβεβαιώσουμε λοιπόν.

Καλή συνέχεια και εις το επανιδείν.

Π.Μ, 27 χρ., Αττική

Ο βόμβος του καυστήρα

Επιστρέφοντας χθες βράδυ, αφουγκράστηκα το γνώριμο ήχο που κάνει ο καυστήρας του καλοριφέρ στο υπόγειο της πολυκατοικίας.

Κάποτε αυτός ο θόρυβος λειτουργούσε καθησυχαστικά. Σκεφτόσουν πως θα μπεις στο σπίτι και όλα θα είναι ασφαλή και ζεστά.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα 'φτανε η στιγμή που θα άκουγα το βόμβο του καυστήρα και θα με καταλάμβανε πανικός.

Να δούμε τι άλλο έχουν να δουν τα μάτια μας, εδώ που μπλέξαμε.

Νώντας Λ.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Ανεργοι