Έντυπη Έκδοση

Το ημερολόγιο ΕΝΟΣ ανέργου

Η «Ε» δίνει βήμα στους ανέργους. Για να εκφραστούν, να περιγράψουν τα βιώματά τους, να παρέμβουν και να επιβάλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Σε αυτή τη σελίδα πρωταγωνιστούν οι πολίτες και οι ιστορίες τους, πέρα και πάνω από οικονομικούς «δείκτες» και στατιστικά.

Μήνυμα από την Αυστραλία

Ψάχνω για δουλειά. Μεγάλωσα στην Ελλάδα, μα ζω στο εξωτερικό. Διαφορετική κουλτούρα, ελάχιστοι «φίλοι».

Η ανεργία πλήττει και το εξωτερικό. Συγκεκριμένα και την Αυστραλία. Οχι όμως τόσο άσχημα όπως στην Ελλάδα.

Το έτερον ήμισυ έχει σταθερή, καλή δουλειά. Δυστυχώς αυτό το γεγονός δεν μειώνει τις ανασφάλειες και τις φοβίες μου για το μέλλον και τη σχέση μας.

Οταν έφυγα από την Ελλάδα έκοψα σταδιακά κάθε επαφή. Καλώς ή κακώς. Σαν μια συμφωνία με το διάολο...

Είμαι άνεργος, μα όχι στην Ελλάδα. Το πήρα το ρίσκο και ορκίστηκα ότι θα υποστώ τις συνέπειες. Ακόμα κι αν καταλήξω να κοιμάμαι σε κάποιο παγκάκι της Αυστραλίας. Ή μήπως θα ήταν καλύτερα ένα παγκάκι της Ελλάδας;

Ωρες σαν κι αυτή που γράφω αυτό το κείμενο, νιώθω φοβερή μοναξιά, η πληκτρολόγηση στα ελληνικά μού προσφέρει μια προσωρινή ηρεμία και γαλήνη, σαν να νιώθω ότι ανήκω κάπου...

Είμαι ένας κάτοικος αυτού του πλανήτη. Τα κάθε είδους σύνορα είναι ανθρώπινα...

Μετανάστης

Είμαι απεργοσπάστρια

ΝΑ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΘΩ. Είμαι νέα, ωραία, μορφωμένη, με πτυχία και ξένες γλώσσες. Είμαι εκπαιδευτικός, παιδαγωγός και έχω βλέψεις και στόχους υψηλούς. Εχω φιλοδοξίες και θα τις πραγματοποιήσω με κάθε κόστος. Η θέση της διευθύντριας, ας πούμε, θα μου ταίριαζε καλύτερα από το ρόλο μιας ταπεινής δασκαλίτσας.

Ελα όμως που αυτός ο σύλλογος διδασκόντων με χαρακτηρίζει απεργοσπάστρια, επειδή θα είμαι η μόνη που θα πάω για δουλειά την ημέρα που οι δάσκαλοι θα απεργούν ενάντια στην αξιολόγηση. Απεργούν ενάντια σ' αυτό το δίκαιο και αξιοκρατικό μέτρο. Δεν πάμε καλά!

Γιατί απεργείτε, αγαπητοί συνάδελφοι; Αν και δεν σας θεωρώ συναδέλφους γιατί, είπαμε, μπροστά μου δεν πιάνετε μία. Γιατί με χαρακτηρίζετε απεργοσπάστρια; Επειδή δεν στηρίζω το σύλλογο; Ε, και; Σιγά τα ωά. Τι είναι πια αυτός ο σύλλογος διδασκόντων;

Ξέρω, ξέρω, είναι το μόνο ισχυρό όπλο των εκπαιδευτικών, και μέσα από τον δήθεν εκβιασμό των διευθυντών για τη συγκρότηση ομάδων αξιολόγησης, παρά την αντίθετη απόφαση του συλλόγου, σκοπός του υπουργείου είναι η αποδυνάμωση των συλλόγων. Μπούρδες.

Εγώ ξέρω ότι με την αξιολόγηση -ευτυχώς που κάποιος επιτέλους τη σκέφτηκε- οι ανίκανοι θα πάρουν πόδι. Θα μείνουν μόνο οι εκλεκτοί, οι ικανοί, αυτοί που έχουν έναν παραφουσκωμένο υπηρεσιακό φάκελο και όχι μόνο ένα πτυχίο -οι καημένοι. Αυτούς, λοιπόν, εγώ δεν θέλω να τους στηρίξω. Θέλω να ξεκουμπιστούν. Να μας αδειάσουν τη γωνιά. Να μείνει η αφρόκρεμα.

Λυπάμαι που θα σας το πω, αλλά ανάμεσα στους ικανότερους είμαι κι εγώ φυσικά. Αν κάποιος από σας ανήκει επίσης στην ομάδα αυτή, τότε δεν θα απολυθεί. Οι υπόλοιποι στα σπίτια σας. Κάτι άλλο θα βρείτε να κάνετε. Σε τάξη όμως θα είστε ακατάλληλοι να βρίσκεστε. Ποιος θα το αποφασίσει; Μα, φυσικά η αξιολόγηση! Δεν θα είναι αντικειμενική; Ναι, καλά, αυτό σας συμφέρει, φοβάστε, τρέμετε γιατί οι γνώσεις σας είναι ανεπαρκείς. Ηρθε η ώρα σας, ανθρωπάκια!

Ο φόβος σας, λοιπόν, σας κάνει να συσπειρώνεστε στο σύλλογο, να αποφασίζετε λουκέτο, να ενημερώνεστε από τους συνδικαλιστές σας και να διεκδικείτε, λέτε, το δικαίωμα στην εργασία και να παλεύετε ενάντια στις απολύσεις σας.

Εγώ θα πάω για δουλειά είτε σας αρέσει είτε όχι. Με λέτε απεργοσπάστρια; Αδιαφορώ. Δεν σας έχω ανάγκη. Ούτε το σύλλογο έχω ανάγκη. Δεν πρόκειται να χρειαστώ ποτέ τη βοήθειά σας και τη στήριξή σας. Γιατί; Μα γιατί είμαι ικανή, με πολλά προσόντα, με πτυχία και γιατί θα περάσω στην αξιολόγηση. Τόσο απλά. Διακρίνω μια ζήλια;

Κάντε εσείς την απεργία σας και καλή σας επιτυχία!

Αγγελική

Θέλω να σε φτύσω κατάμουτρα

ΘΕΛΩ να σε φτύσω κατάμουτρα, απατεώνα.

Παίζεις με το φόβο μου και ξέρεις πως σ' αυτό το παιχνίδι είσαι εσύ κερδισμένος. Ξέρεις πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Πέρασα από την ανεργία πολύ καιρό και ξέρεις πως δεν μπορώ να σηκώσω κεφάλι ό,τι και να κάνεις.

Πιάστηκα από τη δουλειά που μου πρόσφερες σαν να ήταν για μένα σανίδα σωτηρίας. Εσκυψα το κεφάλι και είπα ναι σε όλα.

Ανασφάλιστη, με ελάχιστα λεφτά, δέκα ώρες δουλειά, άθλιες συνθήκες. Σε όλα είπα ναι.

Κακή συμπεριφορά, αγένεια, αυταρχισμός. Σε όλα είπα δεν πειράζει.

Εχω τα ελάχιστα λεφτά που μου δίνεις όποτε και όταν θέλεις. Τα 'χω ανάγκη κι εσύ το ξέρεις και το εκμεταλλεύεσαι.

Αλλά σου το λέω και βάλ' το καλά στο μυαλό σου, πως κάποια στιγμή από εμένα θα τη βρεις.

Δεν το χωράει ο νους σου γιατί έχεις μάθει να κάνεις τα δικά σου και να μην έχεις καμία συνέπεια.

Ποτέ κανένας δεν με έχει τόσο πολύ υποτιμήσει όσο εσύ.

Ποτέ κανένας δεν μου έχει φερθεί με τέτοιον τρόπο.

Θ' αλλάξουν τα πράγματα κάποια στιγμή, δεν θα 'χω ανάγκη τα ψίχουλα που με πληρώνεις και τότε θα καταλάβεις.

Βρήκατε εσύ και οι όμοιοί σου γήπεδο και παίζετε μπάλα με τις ζωές των ανέργων, κερδίζετε εκμεταλλευόμενοι τη δυσμενή θέση μας και την ανάγκη μας για δουλειά και νομίζεις πως έτσι θα μείνει αυτό. Εσείς να συνεχίζετε να μας εκμεταλλεύεστε κι εμείς να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα.

Να δούμε λοιπόν στο τέλος ποιος θα γελάσει περισσότερο, παλιολαμόγιο...

Μάγδα

Ανεργη σε άρνηση

ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ έμπαινα στο Internet στις γνωστές ιστοσελίδες εργασίας μήπως και πετύχω καμιά καλή αγγελία και έστελνα το βιογραφικό μου μη έχοντας και πολλές ελπίδες, έτσι, για να κάνω αυτό που πρέπει.

Σήμερα για πρώτη φορά πληκτρολόγησα τη λέξη ταμπού για μένα... ανεργία... και με έβγαλε σε ένα πλήθος ιστοσελίδων.

Εγώ είμαι αυτό που θα ονόμαζε κάποιος άνεργη σε άρνηση.

Δουλεύω από τα 24 ξεκινώντας με ελάχιστα προσόντα, και στη συνέχεια, με κόπο, θυσίες και συνέπεια, αποκτώντας όλο και περισσότερα.

Μέχρι τα 37 δεν έμεινα ποτέ άνεργη. Πάντα κάτι έβρισκα και κάποιες φορές τύχαινε να είναι και ιδιαίτερα καλό. Πριν από 4 χρόνια έμεινα χωρίς δουλειά. Στην αρχή δεν το πήρα κατάκαρδα. Παντρεύτηκα κιόλας, ασχολήθηκα με το σπίτι μου, πέρασε λίγο ο χρόνος μ' αυτές τις ασχολίες, βρήκα και κάποια άλλα ενδιαφέροντα. Σιγά σιγά άρχισε κάτι να με τρώει. Και όσο αυτό με έτρωγε τόσο τρωγόμουν κι εγώ με τους άλλους. Ολοι μου έφταιγαν, αισθανόμουν άχρηστη, είχα ζαλίσει το σύζυγό μου και την οικογένειά μου.

Και φυσικά τριγύρω μου σαν τα κοράκια οι γνωστοί καλοθελητές, μια θεία που πήρε εντελώς τυχαία να μάθει νέα μου και αν βρήκα δουλειά, κάποιος θείος να πετάει σπόντες του τύπου «ξέρεις, όποιος θέλει πραγματικά να δουλέψει βρίσκει δουλειά, να, η ξαδέλφη σου πώς βρήκε;». Τι ν' απαντήσεις πια; Δεν αντιμετωπίζουμε προς το παρόν πρόβλημα επιβίωσης εγώ και ο σύζυγός μου, που είναι μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, δεν χρωστάμε πουθενά, αλλά δεν αρκεί. Κάνεις τον απολογισμό σου: Πού θα 'πρεπε να βρίσκομαι τώρα στα 40 μου; Και κάπως έτσι ήρθε πρόσφατα η πρώτη κρίση πανικού.

Διαβάζοντας όλες αυτές τις ιστορίες, δοσμένες με χιούμορ και αξιοπρέπεια, αισθάνθηκα ότι δεν είμαι μόνη σ' αυτή τη φάση σύγχυσης και απελπισίας που περνάω.

Ναι, με λένε... και είμαι άνεργη.

Ανεργη σε άρνηση, 41 χρ., Αττική

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Το ημερολόγιο ενός ανέργου
Ανεργοι