Έντυπη Έκδοση

«Προτιμάμε την... αυτοαπέλαση, στην Αθήνα δεν μπορείς να σταθείς πουθενά»

Στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» πριν από μερικές μέρες οι αστυνομικοί ήταν αμήχανοι. Για πρώτη φορά, αντί να επιτηρούν απελάσεις, διεκπεραίωναν τις διαδικασίες της οικειοθελούς επιστροφής μεταναστών στην πατρίδα τους. Εντεκα Μαροκινοί δέχονταν χωρίς δυσφορία και φόβο τους ελέγχους, αδημονώντας να επιβιβαστούν στο αεροσκάφος που θα τους μετέφερε στην Καζαμπλάνκα.

Οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Μένει ανοιχτός μόνο ο δρόμος της επιστροφής Οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Μένει ανοιχτός μόνο ο δρόμος της επιστροφής Μόνη αποσκευή τους, η οδυνηρή εμπειρία και το «κέρδος» σε μια σακούλα σούπερ μάρκετ για τον καθένα. Ενα ζευγάρι σαγιονάρες, δύο σοκολάτες για τα παιδιά, μία πετσέτα. Επέστρεφαν με άδεια χέρια, με τη διάψευση της προσμονής. Με τα ρούχα που φορούσαν όταν ήλθαν στην Ελλάδα. Χωρίς ένα κέρμα στις τσέπες, κρατώντας σφιχτά το εισιτήριο και την κάρτα επιβίβασης, κατευθύνονταν προς την έξοδο.

Με τα ταξιδιωτικά έγγραφα που είχε εκδώσει η πρεσβεία τους στην Αθήνα, έλεγαν στους αστυνομικούς στον έλεγχο των διαβατηρίων: «Είναι καλύτερα να φύγουμε μόνοι μας παρά να μας απελάσετε».

Ενας που «πρόλαβε» την πτήση της προηγούμενης Κυριακής είχε ταξιδιωτικά έγγραφα και εισιτήριο, αλλά τον συνέλαβαν και συνοδεύτηκε από αστυνομικούς μέχρι το αεροδρόμιο ύστερα από παρέμβαση της μαροκινής πρεσβείας, μας λέει ο Ζούρι Αμπντεραχίμ, αντιπρόεδρος της κοινότητάς τους.

Φεύγουν και οι αναφορές τους είναι μειωτικές για τη χώρα μας. Ο 20χρονος Μοχάμετ αγκαλιάζει τη μητέρα και την αδελφή του, που εξηγεί τους λόγους: «Εδώ μεγάλωσε, είναι ράφτης, δεν ξέρει καλά αραβικά. Αποφάσισε να φύγει για πάντα. Δεν θέλει ν' ακούσει λέξη για την Ελλάδα. Του φέρονται άσχημα, τον κυνηγάει η Αστυνομία, είναι μελαχρινός». «Κι εγώ θα φύγω», υπόσχεται η 22χρονη Σάλμα, που δουλεύει ταμίας σε βενζινάδικο. «Εδώ μεγάλωσα, αλλά παραμένω πολίτης δεύτερης κατηγορίας»... Η μητέρα δακρύζει: «Η ζωή μας, η δουλειά, όλα πια είναι δύσκολα. Στο Μαρόκο θα ζήσουμε καλύτερα».

«Δεν υπάρχει ελπίδα»

Ο 23χρονος Μοχάμετ Ζαχίρ επιστρέφει και αυτός γιατί στην Ελλάδα διαπίστωσε πως δεν έχει καμία ελπίδα να ζήσει νόμιμα. «Αρχικά, μου έδωσαν ένα χαρτί που ισχύει για ένα μήνα. Αν σε πιάσουν μετά τη λήξη του, σε κρατούν για 4 μέρες και την επόμενη φορά για τρεις μήνες. Εμεινα ήδη αρκετά στα κρατητήρια. Εξάλλου, δεν είχα σκοπό να παραμείνω. Ηθελα να φτάσω στη Γαλλία. Εκεί ζουν οι γονείς μου».

Στο Μαρόκο, όπου τον περιμένουν η γυναίκα και η κόρη του, εργαζόταν σε πολυκατάστημα. Τι βρήκε εδώ; «Η μόνη προσφερόμενη δουλειά είναι να πουλάς "μαύρο" με 7-8 ευρώ ένα κομμάτι. Στην Ομόνοια, το Σύνταγμα, την Κυψέλη, τη Βικτώρια, παντού. Δεν είμαι κλέφτης, δεν θέλω να μπλεχτώ σε εγκληματικές πράξεις».

Ο Μοχάμετ έμεινε δύο μήνες, ξόδεψε 3.500 ευρώ και επιστρέφει με τα ίδια ρούχα που έφυγε από το Μαρόκο πριν από τρεις μήνες. Ούτε με μία φανέλα παραπάνω. Η περιπέτειά του μέχρι να φτάσει είναι η γνωστή σε όλους: έμεινε 20 μέρες στην Τουρκία και μία εβδομάδα στα κρατητήρια της Σάμου. Υστερα πήγε στην Κρήτη για δύο μήνες και από εκεί ήλθε στην Αθήνα για να βγάλει το εισιτήριο της επιστροφής.

Σε οίκο μόδας εργαζόταν ο 37χρονος Ναάνα Αμπντέλ Χάντι μέχρι που έφυγε από το Μαρόκο στις 15 Φεβρουαρίου. Να πώς περιγράφει την κατάσταση που βιώνουν οι μετανάστες στην πρωτεύουσα: «Στην Αθήνα δεν μπορείς να σταθείς πουθενά αν ζεις παράνομα. Κινδυνεύεις να περάσεις τη ζωή σου στη φυλακή. Ενα μήνα έξω, τρεις μήνες μέσα. Ξόδεψα όλες μου τις οικονομίες για να έρθω, πάνω από 2.000 ευρώ. Φεύγω και δεν έχω ούτε ένα κέρμα επάνω μου. Στην Ιταλία έχω φίλους, αλλά δεν κατάφερα να φτάσω».

«Δεν μένω δευτερόλεπτο»

Και άλλοι, χωρίς ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, έζησαν την οδυνηρή εμπειρία βλέποντας την Ελλάδα ως ενδιάμεσο σταθμό, όπως ο 30χρονος Μοχάμετ Μπουταγέ. Δείχνει την κάρτα επιβίβασης, τη φωτογραφία της αρραβωνιαστικιάς του στο κινητό τηλέφωνο και εξηγεί γιατί έφτασε ώς εδώ. «Ο πατέρας μου έχει αντιπροσωπεία αυτοκινήτων. Δεν ήθελα να είμαι εξαρτημένος οικονομικά κι αποφάσισα να πάω στη Γαλλία, όπου ζουν οι θείοι για να δουλέψω. Από το Μαρόκο έφυγα στις 14 Ιουνίου, έμεινα 10 μέρες στη Σάμο κι ήρθα στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά.

Από την πρώτη μέρα κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να μείνω ούτε δευτερόλεπτο. Γιατί έζησα με τους συμπατριώτες μου στο Εφετείο. Δεν άντεχα να ζω μέσα στις ακαθαρσίες. Ξόδεψα 4.000 ευρώ, αλλά δεν μετανιώνω που επιστρέφω. Οσα είδα εδώ μ' έκαναν να μισήσω την Ευρώπη. Η Αθήνα είναι η μοναδική πόλη που σε κάνει να νιώθεις τόση ανασφάλεια. Καθόμουν σε εστιατόρια για φαγητό και με κοιτούσαν στραβά, είμαι μελαχρινός. Πρόσθεσε και το κυνηγητό της Αστυνομίας. Καλύτερα να φύγω. Θ' ανοίξω στην πατρίδα μου παραδοσιακό καφενείο. Νέοι είμαστε».

«Φύγε πριν σε διώξουν»

Ο 34χρονος Μοχάμετ Ναντίρ είναι τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. «Επρεπε να δω με τα μάτια μου την κατάσταση για να εκτιμήσω αυτά που είχα στο Μαρόκο», τα πρώτα του λόγια. Αυτός έφυγε από το Μαρόκο την 1η Νοεμβρίου. Μέσα σε 8 μήνες εργάστηκε μόνο 15 μέρες και για να τον φέρουν στην Ελλάδα πλήρωσε 2.000 ευρώ. Τώρα λέει: «Μόλις γυρίσω θα προσπαθήσω να πείσω άλλους να μην έλθουν. Ομως, αν δεν το ζήσεις, είναι δύσκολο να πιστέψεις το μέγεθος της ταλαιπωρίας». Κλείνει τον λόγο του, χαμογελώντας, με τη μαροκινή παροιμία «είναι καλύτερα να φεύγεις πριν σε διώξουν» και απορεί: «Πώς στην Ελλάδα, μέλος της Ε.Ε., οι μετανάστες δεν έχουν κανένα δικαίωμα;». Στην Κρήτη, παρατηρεί, «μόνο οι ντόπιοι έχουν δικαιώματα. Κανένας δεν σου δίνει σημασία όταν βρίσκεσαι σε ανάγκη».

«Ούτε ένα μεροκάματο»

Τελευταίος καταθέτει ο Καμάλ ελ Καουθαρί, 34 ετών και πατέρας δύο παιδιών: «Ταξιτζής είμαι, σκέφτηκα ότι στην Ευρώπη θα έβγαζα μεγαλύτερο μεροκάματο, θ' αγόραζα καινούργιο ταξί. Στις 11 Ιουνίου πήγα στην Κωνσταντινούπολη, από εκεί στη Σάμο και μετά από μία εβδομάδα στην Αθήνα. Βρήκα ένα φθηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια, 5-6 ευρώ τη βραδιά, για να κοιμάμαι σ' ένα βρώμικο στρώμα με άλλους 5 στο ίδιο δωμάτιο. Δεν κατάφερα να κάνω ούτε ένα μεροκάματο. Κατάλαβα πως δεν υπάρχει μέλλον, ούτε ελπίδα νομιμοποίησης, γι' αυτό ούτε λόγος να ταλαιπωρούμαι. Στην Κωνσταντινούπολη μου φέρθηκαν καλύτερα. Αν το ήξερα δεν θα ερχόμουν».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Μετανάστες και πρόσφυγες