Έντυπη Έκδοση

ΜΠΟΡΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΕΞΥΓΙΑΝΕΙ ΤΟ ΑΔΙΑΦΑΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΜΜΕ;

Συμμετοχική ή «μιντιακή» δημοκρατία;

Αν όντως ο νέος πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου «δεν χρωστάει σε κανέναν» και παραμένει πιστός στη διαφάνεια και το δίκαιο, όπως κατά κόρον υποστήριζε στις προεκλογικές του ομιλίες, τότε η πολιτική της κυβέρνησής του στο πεδίο της ενημέρωσης (και των «νταβατζήδων») αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Εως ότου ανακοινωθεί η ακριβής κατανομή ρόλων και προθέσεων των συναρμόδιων υπουργών Παύλου Γερουλάνου, Γιάννη Ραγκούση, Γιώργου Πεταλωτή και Δημήτρη Ρέππα, καλό θα είναι να ξέρουν τι τους περιμένει.

**Ο νόμος του κ. Ρουσόπουλου 3592/2007, που προέκυψε μετά την κωμωδία του «βασικού μετόχου», ευνόησε τη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων ΜΜΕ και τη διαμόρφωση μεγάλων ομίλων ταυτόχρονης κατοχής όλων των ειδών των Μέσων (τηλεοράσεων εθνικής και τοπικής εμβέλειας, θεματικών καναλιών, ραδιοσταθμών όλων των κατηγοριών, εφημερίδων -καθημερινών, εβδομαδιαίων, αθλητικών, πανελλαδικής ή τοπικής κυκλοφορίας- κάθε είδους περιοδικών, τυπογραφικών εργοστασίων, εταιρειών διαφήμισης, παραγωγής και δημοσίων σχέσεων, χαρτιού, μουσικής, σινεμά, θεαμάτων κ.λπ.). Παράλληλα, οι ίδιοι ιδιοκτήτες θα κατέχουν προνομιακά στο εξής και τις (υπό διανομή) νέες -και αριθμητικά πολλαπλάσιες- ψηφιακές επίγειες συχνότητες εκπομπών TV και πολυμέσων, ενώ ασφαλώς μπορούν να συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται και σε κάθε άλλο οικονομικό τομέα, εγχώριο ή εξωχώριο, και δικαιούνται άνευ ορίων να προμηθεύουν το Δημόσιο και να συναλλάσσονται με οποιονδήποτε τρόπο μαζί του για οποιοδήποτε έργο ανεξάρτητα από το ύψος του προϋπολογισμού του.

Επιπλέον η Ν.Δ. απήλλαξε τα κανάλια από όλους τους ειδικούς φόρους και από κάθε ενοίκιο κατοχής των συχνοτήτων, οι οποίες υποτίθεται ότι αποτελούν δημόσια περιουσία και σύμφωνα με το νόμο όφειλαν να πληρώνουν το 2% επί του ετήσιου τζίρου τους στο κράτος.

**Ενώ λοιπόν συγκεντροποιείται το κεφάλαιο που επενδύεται (από παλαιούς και νέους μπίζνεσμαν) στον θαυμαστό κόσμο των Media, καθιστώντας τον «κλάδο» ακόμα ισχυρότερο και έως ασυδοσίας κεντρικό ιδεολογικό μηχανισμό επιρροής πάνω στο πολίτευμα, και προφανώς πάνω στην κοινωνική συνείδηση, την ίδια ώρα οι παραγωγοί ενημέρωσης και πολιτισμού, οι εργαζόμενοι δηλαδή στο πολυδαίδαλο και διαρκώς μεταβαλλόμενο σύστημα των ΜΜΕ, οδηγούνται στην εξαθλίωση και στην εξ-αχρείωση.

**Οι νεοφιλελεύθεροι κυβερνώντες όχι μόνο δεν έθεσαν προϋποθέσεις πλήρους (και απαραίτητης για την παραγωγή αξιοπρεπούς προϊόντος) σύνθεσης του προσωπικού (δημοσιογραφικού, τεχνικού, διοικητικού) των ηλεκτρονικών κυρίως ΜΜΕ τα οποία νέμονται τις δημόσιες συχνότητες, αλλά διέλυσαν πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, ενθάρρυναν τις εξωτερικές εργολαβίες (outsourcing), απέφυγαν να επιβάλουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αγνόησαν τις ήδη από το 1998 διατυπωμένες αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ/ΠΟΕΣΥ και τίναξαν στον αέρα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των νεότερων γενιών εργαζομένων. Κοντολογίς η «γενιά των 700» ευρώ με το «μπλοκάκι» πρωτοδοκιμάστηκε στην ΕΡΤ (του ρουσφετιού και της ρεμούλας), στα περιοδικά, στα ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα για να επεκταθεί λίγο μετά και στις παραδοσιακές εφημερίδες που ούτως ή άλλως, λόγω και των τεχνολογικών εξελίξεων (Διαδίκτυο), μπαίνουν σε φάση μείωσης της κερδοφορίας τους.

**Ειδικά για την ψηφιακή μετεξέλιξη του Τύπου (ενημερωτικά portals στο In-ternet) οι νεοφιλελεύθεροι κυβερνώντες -σε συμμαχία με τη συντεχνία των παλιότερων δημοσιογράφων- έχουν στερήσει όλα τα δικαιώματα των συντακτών, φωτορεπόρτερ, τεχνικών σχεδιασμού ιστοσελίδων και διοικητικών υπαλλήλων στα Νέα Μέσα, εν ονόματι της «περιφρούρησης των κεκτημένων» από την «εισβολή» νέων μελών στις συνδικαλιστικές ενώσεις και στο ειδικό ασφαλιστικό καθεστώς του Τύπου. Ετσι στα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης δεν εφαρμόζονται οι συλλογικές συμβάσεις, δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να εγγραφούν στα σωματεία τους και να ασφαλιστούν στα Ταμεία τους.

Η «μαύρη εργασία» ή η δουλειά με το «μπλοκάκι» με τη συνακόλουθη υποχρεωτική αυτασφάλιση στο Ταμείο Ελεύθερων Επαγγελματιών και Εμπόρων (ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ) είναι καθεστώς, το οποίο -δεν θέλει και πολλή σκέψη- επηρεάζει αρνητικά τα όποια περιθώρια ανεξαρτησίας και εγκυρότητας μπορεί να έχει η άσκηση της δημοσιογραφίας που διακινείται, όλο και περισσότερο, μέσω του Διαδικτύου.

**Η προνομιακή -και λόγω «διαπλοκής»- επιδότηση και δανειοδότηση των επιχειρήσεων ενημέρωσης από τα σχετικά ευρωπαϊκά, εθνικά ή τραπεζικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ ουδέποτε συνδέθηκε με τις θέσεις εργασίας (ρήτρα προσωπικού), ουδέποτε απαιτήθηκε η φορολογική και ασφαλιστική «ενημερότητα» για να δοθούν τα εκατομμύρια κάθε χρόνο της περίφημης «κρατικής διαφήμισης», των «ισολογισμών» και των άλλων υποχρεωτικών δημοσιεύσεων που στηρίζουν πελατειακά το σύστημα των επιχειρήσεων ενημέρωσης.

Τουναντίον, σε πολλές περιπτώσεις όταν οι εργαζόμενοι κατέφευγαν στους -έτσι κι αλλιώς αποδυναμωμένους- ελεγκτικούς μηχανισμούς για να συλληφθεί η κλοπή των δεδουλευμένων τους ή των ασφαλιστικών τους εισφορών, διαπίστωναν ότι οι «νταβατζήδες»... χαίρουν ασυλίας.

***Το ΕΣΡ, που έχει υποτίθεται την αρμοδιότητα για τη λειτουργία και το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, εσκεμμένα φυτοζωεί διυλίζοντας τον κώνωπα (εάν επιτρέπεται λ.χ. ένα ομοφυλοφιλικό φλερτ) και καταπίνοντας την κάμηλο, τόσο της «κίτρινης» ή της εξοργιστικά μονοθεματικής και μονόπλευρης δημοσιογραφίας των τηλεπαραθύρων όσο και της σαρωτικής κυριαρχίας των πάσης φύσεως -δήθεν επιμορφωτικών ή δήθεν ενημερωτικών- ριάλιτι σόου.

Για να μην αναφερθούμε στον άμεσο ή έμμεσο 24ωρο άνευ περιορισμού βομβαρδισμό των πολιτών με «διαφημιστικά μηνύματα», σπόνσορες κ.λπ, που ουδεμία σχέση έχουν με την (κατά το Σύνταγμα) «πλουραλιστική, ενημερωτική και πολιτιστική αποστολή των ΜΜΕ».

**Στον τομέα της διαφάνειας και της πολυθεσίας των δημοσιογράφων (σε βαθμό που πλέον μιλάμε για μαζικό φαινόμενο εξαγοράς συνειδήσεων), η νέα κυβέρνηση δεν έχει παρά να εφαρμόσει το Π.Δ. 60/97 που είχε συντάξει ο τότε υπουργός Τύπου Δημ. Ρέππας και το οποίο υποχρεώνει όλον το δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα να δίνει κάθε χρόνο στη δημοσιότητα τους απασχολούμενους δημοσιογράφους με κάθε είδους σχέση εργασίας ή παροχής υπηρεσιών σε ΕΡΤ/ΕΡΑ, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Δημοτικά ΜΜΕ, Βουλή, Γραφεία Τύπου Υπουργείων, Περιφερειών, Νομαρχιών, Δήμων, Οργανισμών (ΔΕΚΟ), Τραπεζών, Αθλητικών Ομοσπονδιών (που χρηματοδοτούνται από το κράτος) κ.ά.

**Σε εποχή κρίσης αξιών, οικονομικής ύφεσης και ανεργίας που θα καλπάζει το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ούτε η πολυθεσία των δημοσιογράφων στο Δημόσιο, ούτε οι αργομισθίες και η πελατειακήστελέχωσητης δη-μόσιας ραδιοτηλεόρασης (ΕΡΤ/ΕΡΑ), των δημοτικών ΜΜΕ, του ΑΠΕ κ.λπ. Θα αποτελέσει σκάνδαλο η αναπαραγωγή των νέων γενιών «συμβασιούχων», πολλών ταχυτήτων, με τις κρυφές αμοιβές και τα αθέατα καθήκοντα.

Αν ο Γ. Παπανδρέου προκηρύσσει δημοσίως και βάσει προσόντων ακόμα και τις πολιτικές θέσεις στη δημόσια διοίκηση, θα είναι απαράδεκτο να συρθεί στο βάλτο της πελατειακής αδιαφάνειας των προσλήψεων δημοσιογράφων και των άλλων ειδικοτήτων εργαζομένων στην ΕΡΤ, το ΑΠΕ, τους δήμους κ.λπ. *

Τέλος εποχής των εφημερίδων;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ*

Κατάρρευση των πωλήσεων, κατάρρευση της διαφήμισης, μείωση των εσόδων έως και 50%.

Αυτή είναι η εικόνα της κατάστασης του Τύπου το 2009. Ενα μη μέλλον. Σε κάθε εφημερίδα (και περιοδικό) το φάντασμα των απολύσεων ή του κλεισίματος πλανάται πάνω από τα κεφάλια των δημοσιογράφων και όλων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις Τύπου.

Εκδότες και συνδικάτα προτείνουν κάποια μέτρα οικονομικής στήριξης του κλάδου, απαραίτητα τα περισσότερα για την επιβίωση του Τύπου και των εργαζομένων, αλλά μόνο για την επιβίωση. Αγνοούν την ανάγκη ριζικής αλλαγής στο περιεχόμενο του Μέσου, χωρίς την οποία το μέλλον των εφημερίδων είναι προκαθορισμένο: ο θάνατος.

Η εφημερίδα δεν είναι ένα δοχείο ειδήσεων-gadget ατάκτως ερριμμένων. Είναι (θα έπρεπε να είναι) μια πολυφωνία κοινών αναζητήσεων, συλλογικών ανακαλύψεων. Ενας σύντροφος υπαρκτών και ονειρικών περιπλανήσεων.

Ενα όχημα εξερεύνησης του καινούργιου κόσμου που γεννιέται. Μια κριτική ματιά στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Η οικονομική ενίσχυση είναι η αναγκαία, όχι όμως και η ικανή συνθήκη για να βγει ο Τύπος από την εντατική. Οι εφημερίδες θα υπάρξουν μόνο αν ξανασκεφτούν τον εαυτό τους, το ψηφιακό τους μέλλον και αν βασιστούν στους δημοσιογράφους. Η συρρίκνωση του αριθμού και των δικαιωμάτων των συντακτών, των αρθρογράφων, των ανταποκριτών, των απεσταλμένων, των φωτορεπόρτερ, όλων εκείνων που εγγυώνται την εγκυρότητα της ενημέρωσης, θα έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα να επιταχύνει το θάνατο της έντυπης ενημέρωσης και να χαθεί η δυνατότητά της να περάσει με αξιώσεις ποιότητας στην εποχή του Internet.

Θα είναι ένα τραγικό λάθος, εκτός κι αν είναι ένα προσχεδιασμένο λάθος.

(*) Ο Βασίλης Μουλόπουλος είναι δημοσιογράφος, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ)

Μονομέτωπος ο «διμέτωπος» του κ. Χρυσοχοΐδη

Η πολιορκία του «ψευδοκράτους»

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από το κάλεσμα του πρωθυπουργού προς τους υπουργούς του να επιδεικνύουν «αντιεξουσιαστικό» προφίλ, και τα ΜΑΤ με την ευγενή συμπαράσταση της «Ομάδας Δέλτα» ρίχτηκαν ξανά στα δύσμοιρα Εξάρχεια.

Σε μια κυλιόμενη, πολυήμερη επιχείρηση «σκούπα» που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει απ' τις λαμπρότερες επιδόσεις του παρελθόντος, πάνω από εκατό κάτοικοι, απλοί θαμώνες ή περαστικοί σύρθηκαν στα καλά καθούμενα στο τμήμα για «εξακρίβωση στοιχείων» (ακόμη κι όσοι είχαν μαζί τους ταυτότητα). Εκατοντάδες άλλοι υπέστησαν τα συνήθη καψώνια του αστυνομικού «ελέγχου» αλά αμερικανικά, ολόκληρα μαγαζιά εκκενώθηκαν, ενώ το Στέκι Μεταναστών του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα τη γλίτωσε στο τσακ. Εντυπωσιακή πρεμιέρα για το «νεοσύστατο» υπουργείο «προστασίας του πολίτη»!

Κάποιοι αναρωτήθηκαν μήπως ο κ. Χρυσοχοΐδης πήρε τοις μετρητοίς τις πρωθυπουργικές παροτρύνσεις - κι εξαπέλυσε τα λαγωνικά του να βρουν «αντιεξουσιαστές», προκειμένου να επανδρωθεί με το κατάλληλο προσωπικό η πράσινη Δημόσια Διοίκηση. Στην πραγματικότητα, φυσικά, αυτό που συνέβη είναι μάλλον απλό: ο -όχι και τόσο νέος σ' αυτό το πόστο- υπουργός έπεσε θύμα του προφίλ (του «ικανού», «δυναμικού» κι «αποτελεσματικού» προϊσταμένου της ΕΛ.ΑΣ.) που οι δημοσιογραφικές πένες έπλεξαν για λογαριασμό του μετά τη (συμπτωματική σε μεγάλο βαθμό) εξάρθρωση των υπολειμμάτων της πάλαι ποτέ κραταιάς «17 Νοέμβρη». Ενώ οι περισσότεροι συνάδελφοί του κοίταγαν να ενημερωθούν πριν πάρουν οποιοδήποτε μέτρο, αυτός επέλεξε να λύσει το γόρδιο δεσμό της «εγκληματικότητας» με μια θεαματική επικοινωνιακή κίνηση. Τι πιο βολικό από την πολλοστή «κατάλυση» του (ανύπαρκτου) «ψευδοκράτους» των Εξαρχείων;

Για ξεκάρφωμα, αλλά και για τις απαραίτητες -επικοινωνιακές- αποστάσεις από τις ομοειδείς επιδόσεις του καραμανλισμού, ο κ. Χρυσοχοΐδης πρόσθεσε στα παραπάνω και κάμποσους δημόσιους λεονταρισμούς ενάντια σε όποιον αστυνομικό «σηκώσει παράνομα χέρι σε πολίτη» ή συνδέεται με τη ναζιστική «Χρυσή Αυγή». Δύσκολα, δυστυχώς, θα τον πιστέψουμε. Οχι μόνο γιατί η απρόκλητη μετατροπή μιας ολόκληρης συνοικίας σε Δυτική Οχθη του Ιορδάνη (και των μερίδων της νεολαίας που είθισται να ταυτίζονται μαζί της σε δυνάμει «Παλαιστινίους») αποτελεί την καλύτερη δυνατή συνταγή για ν' αναπτυχθούν στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ. ακροδεξιές αντιλήψεις και διασυνδέσεις. Αλλά και γιατί οποιαδήποτε παραδειγματική εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας από τα (ήδη διαμορφωμένα στο εσωτερικό τους) φασιστικά καρκινώματα θ' απαιτούσε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση. Αν ο υπουργός μιλούσε σοβαρά, θα 'πρεπε απλώς να ξανανοίξει τους φακέλους με τις αμαρτωλές ΕΔΕ της τελευταίας τουλάχιστον πενταετίας. Κι ύστερα να καλέσει όλους τους φορείς που έχουν ασχοληθεί στενά με τις παραβιάσεις δικαιωμάτων εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ. (Διεθνή Αμνηστία, Συνήγορο του Πολίτη, Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, οργανώσεις μεταναστών) για μια «εξωϋπηρεσιακή» ενημέρωση. Αντ' αυτού, ο κ. Χρυσοχοΐδης κι οι υπηρεσίες του μας πέταξαν στη μούρη ένα ακόμη χοντροκομμένο κουκούλωμα: ο 27χρονος Πακιστανός που ξεψύχησε μετά την «περιποίησή» του στο Α.Τ. Νίκαιας, ανακοίνωσαν, δεν πέθανε από τα βασανιστήρια που ο ίδιος πρόλαβε να περιγράψει σε φίλους και συγγενείς. Απλώς, υπέκυψε στο (σύνηθες) «πνευμονικό οίδημα»...

IOSPRESS

**Μικρή επισήμανση, στο περιθώριο του αγώνα των ναυτεργατών ενάντια στο ξεπούλημα του ΟΛΠ στην κινεζική πολυεθνική Cosco: παραμονές των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, ο Κινέζος υφυπουργός Εξωτερικών Τζανγκ Τζιζούν, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, «διατύπωσε» στον εκεί Ελληνα πρεσβευτή «τη σοβαρή ανησυχία της κινεζικής πλευράς για τα περί επαναδιαπραγματεύσεως της συμφωνίας Cosco με [τον] λιμένα Πειραιώς, η οποία, υπογράμμισε, πρέπει να εφαρμοστεί ως έχει».

Η «προειδοποίηση» διαβιβάστηκε στο ΥΠΕΞ κι από εκεί «διέρρευσε» στον Τύπο («Απογευματινή» 30.9.09), στο πλαίσιο της ύστατης προσπάθειας για εκλογική στήριξη του «εθνικά υπερήφανου» Καραμανλή Junior. Σημειώνουμε την παγερή σιωπή των καθ' έξιν «αντιμπεριαλιστών», που αν η απειλητική «εκδήλωση ανησυχίας» προερχόταν από αξιωματούχο της Ουάσιγκτον θα είχαν χαλάσει (και πολύ σωστά) τον κόσμο.

**Μόλις τον περασμένο Νοέμβρη, μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις σε όλες σχεδόν τις φυλακές της χώρας, ο τότε υπουργός εξήγγειλε το νέο νόμο που θα «εξανθρώπιζε» τις συνθήκες κράτησης και θα συντελούσε στην αποσυμφόρηση των φυλακών. Πολύ γρήγορα ακόμα και οι πλέον εύπιστοι κατάλαβαν ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμα περισσότερο. Με αφορμή κάποιες αποδράσεις, σκλήρυνε ακόμα και το στοιχειώδες ανθρώπινο σύστημα των πενθήμερων αδειών, με αποτέλεσμα να πληρώνουν οι φυλακισμένοι την ανεπάρκεια του σωφρονιστικού προσωπικού.

**Ο νέος νόμος δίνει το δικαίωμα βέτο στον εισαγγελέα ακόμα και στις περιπτώσεις που η επιτροπή αδειών γνωμοδοτεί θετικά για την παροχή άδειας. Οταν δηλαδή ο εισαγγελέας διαφωνεί, έχει δικαίωμα να παραπέμψει

την απόφαση στο Δικαστικό Συμβούλιο που αποτελείται από τρεις δικαστές (εκτός φυλακής) και στο οποίο ο φυλακισμένος δεν έχει δικαίωμα να παρουσιαστεί, αλλά μόνο να στείλει υπόμνημα.

**Παρουσιάζεται λοιπόν το φαινόμενο να κόβονται όλο και συχνότερα αυτές οι λιγοστές άδειες σε όλες σχεδόν τις φυλακές της χώρας με αποτέλεσμα οι διωκτικές αρχές «να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο» και οι φυλακισμένοι στα ελληνικά μπουντρούμια να στοιβάζονται απάνθρωπα χωρίς καν την προσμονή της ολιγοήμερης ανάσας ζωής. Εφτασε δε η εφαρμογή αυτής της σκληρής αντιμετώπισης σε σημείο να κόβεται η 5η κατά σειρά άδεια φυλακισμένου χωρίς κανένα παράπτωμα, με το έτσι θέλω. Αρκετοί κρατούμενοι, ανάμεσα στους οποίους και ο Βασίλης Ξηρός, ενώ είχαν πάρει 4 φορές την άδειά τους, ξαφνικά τον Αύγουστο που επρόκειτο να πάρουν την επόμενη άδεια κι ενώ η επιτροπή (διευθυντής φυλακών, κοινωνική υπηρεσία και εισαγγελέας) είχε γνωμοδοτήσει θετικά, έμαθαν ότι ο εισαγγελέας έβαλε «βέτο».

Στις 26/9 τους ανακοινώθηκε ότι η απόφαση είναι απορριπτική παρ' όλο που νομικά ήταν απολύτως δικαίωμά τους αυτή η άδεια. Ξαφνικά δηλαδή ξανάγιναν επικίνδυνοι και ύποπτοι φυγής όταν όλες τις προηγούμενες φορές είχαν επιστρέψει κανονικά στα κελιά τους. Είναι φανερό ότι μ' αυτό τον τρόπο το ορθό (από άποψη σωφρονισμού) μέτρο χορήγησης άδειας υπονομεύεται, ενώ η τελική κρίση ανατίθεται σε δικαστικούς λειτουργούς που δεν έχουν προσωπική εικόνα για τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα κάθε κρατούμενου.

«Ο Νίκος Ξανθόπουλος θα υπάρχει

όσο θα υπάρχουν ευαίσθητες ψυχές.

Ο άνθρωπος αυτός είναι το ίνδαλμα

και πρότυπό μου, αλλά μη συγκρίνετε

ανόμοια πράγματα. Αλλο

Ξανθόπουλος και άλλο Ψωμιάδης»

Παναγιώτης Ψωμιάδης

(Θεσσαλονίκη, 5.12.05)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ιός Σαββάτου
Στο διαδίκτυο