Ηλεκτρονική Έκδοση

Ο μαγνητισμός βοηθά τη βαρύτητα στη δημιουργία των άστρων

Ακόμα και η βαρύτητα μερικές φορές χρειάζεται χείρα βοηθείας και τη βρίσκει στο μαγνητισμό, όταν τα τεράστια σύννεφα σκόνης και αερίων που είναι διάχυτα στο σύμπαν, πρόκειται να συμπυκνωθούν για να δημιουργήσουν τα άστρα και τα άλλα ουράνια σώματα, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Αν η θεωρία αυτή επαληθευτεί, τότε θα λύσει ένα μακρόχρονο μυστήριο σχετικά με τη διαδικασία σχηματισμού των άστρων. Οι αστρονόμοι, εδώ και χρόνια, διαφωνούν σχετικά με τον τρόπο που τα άστρα προκύπτουν από τα νεφελώματα σκόνης και αερίων.

Ιδιαίτερα, αναρωτιούνται γιατί τα γιγάντια νέφη, διαμέτρου χιλιάδων ετών φωτός, δεν «καταρρέουν» πλήρως λόγω βαρύτητας για να σχηματίσουν σούπερ-άστρα. Οι αστρονομικές παρατηρήσεις έχουν δείξει ότι μόνο ένα ποσοστό της μάζας των νεφών συμπυκνώνεται σε άστρα, άρα κάποια άλλη δύναμη αντισταθμίζει τη βαρύτητα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων.

Σύμφωνα με το Science, το ένα επιστημονικό «στρατόπεδο» υποστηρίζει ότι είναι οι «αναταράξεις» των αερίων μέσα στα νεφελώματα που παίζουν καθοριστικό ρόλο, καθώς διαταράσσουν την ομοιομορφία τους και επιτρέπουν στη βαρύτητα να έλξει την αραιή ύλη σε πυκνότερες συσσωματώσεις, οι οποίες τελικά θα συμπιεστούν περαιτέρω, ώσπου να πάρουν την τελική μορφή των άστρων, χωρίς να χρειάζεται καθόλου η βοήθεια του μαγνητισμού.

Το άλλο επιστημονικό «στρατόπεδο» πιστεύει ότι τα νέφη σκόνης και αερίων είναι υπερβολικά διάχυτα, για να μπορέσει μόνη της η βαρύτητα να τα μετατρέψει σε τόσο μεγάλα ουράνια σώματα όπως τα άστρα, συνεπώς κάποια άλλη δύναμη της φύσης πρέπει να…βάζει το χεράκι της.

Ως πιθανότερος υποψήφιος για…από μηχανής θεός, προβάλλει ο μαγνητισμός. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, η κίνηση των ηλεκτρικά φορτισμένων ατόμων στα νεφελώματα σχηματίζει ένα μαγνητικό πεδίο που αμβλύνει τις αναταράξεις εντός των νεφών και αντισταθμίζει εν μέρει την ελκτική δύναμη της βαρύτητας. Όπως το γήινο μαγνητικό πεδίο εμποδίζει τα σωματίδια του ηλιακού ανέμου να προσκρούσουν στον πλανήτη μας, έτσι και ο μαγνητισμός στα νεφελώματα ρυθμίζει την μερική –και όχι ολική- βαρυτική κατάρρευσή τους σε άστρα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα νέφη είναι τόσο μακρινά που δεν παρατηρηθούν με μεγάλη λεπτομέρεια, με συνέπεια το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας των επιστημόνων σε αυτό τον τομέα, μέχρι σήμερα, να είναι θεωρητικό και να μην μπορεί να αποδειχτεί εμπειρικά.

Τώρα όμως, μια ομάδα ερευνητών, υπό τον αστρονόμο Χούα-μπάι Λι του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας δεδομένα από αστρονομικές παρατηρήσεις, μπόρεσαν να αναλύσουν τις εκπομπές πολωμένου φωτός από 25 περιοχές νεφελωμάτων σε απόσταση μέχρι 6.500 ετών φωτός από τη Γη. Οι ηλεκτρικές ιδιότητες του πολωμένου φωτός μπορούν να αποκαλύψουν την παρουσία μαγνητικών πεδίων κι έτσι οι ερευνητές προσφέρουν πλέον τις πρώτες παρατηρήσεις που υποστηρίζουν τη μαγνητική θεωρία σχηματισμού των άστρων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, σύμφωνα με τη σχετική επιστημονική εργασία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αστροφυσικής “The Astrophysical Journal”, το πολωμένο φως από τα πυκνότερα τμήματα των νεφελωμάτων ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με το πολωμένο φως από όλο το νεφέλωμα και άρα με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου. Αν οι αναταράξεις ήσαν η κυρίαρχη δύναμη, όπως συμπέραναν οι επιστήμονες, θα προέκυπτε μια πολύ πιο χαοτική εικόνα, συνεπώς ο μαγνητισμός πρέπει όντως να παίζει καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό των άστρων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Επιστήμη & Τεχνολογία
Με λέξεις-κλειδιά
Αστρονομία και Διάστημα
Στο διαδίκτυο