Έντυπη Έκδοση

Αμερικανός σημαίνει να είσαι μόνος

«Η Αμερική, η αυτοκρατορία του καλού, είναι μια μυθοπλασία που κατασκευάστηκε από την πολιτική εξουσία την εποχή του πολέμου του Ιράκ, ξεκινώντας από ένα ψέμα που διαδόθηκε από τα υψηλά προς τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας και υιοθετήθηκε από τον Κόλιν Πάουελ και από πολλούς Αμερικανούς, γιατί όλος ο κόσμος ήθελε να πιστέψει αυτό το ψέμα, το οποίο μπορούσε να επανορθώσει την εικόνα της πληγωμένης δύναμης, μετά τις 11 Σεπτεμβρίου», λέει ο ΝτεΛίλο, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Η επέμβαση στο Ιράκ δεν ήταν απλώς ένα σφάλμα, αλλά έγκλημα που διέπραξε η ομάδα Τσένι - Ράμσφελντ, η οποία έπεισε την Αμερική πως απειλούνταν από μια χώρα που κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής.

Αυτό προκάλεσε έναν εικονικό πόλεμο ενάντια σε έναν ανύπαρκτο εχθρό, ο οποίος όμως διεξήχθη με πραγματικά στρατιωτικά και οικονομικά μέσα αφήνοντας και πραγματικούς νεκρούς, Ιρακινούς και Αμερικανούς. Αυτό κατέστρεψε την εμπιστοσύνη που οι Αμερικανοί είχαν ακόμη στους ηγέτες τους και στους ίδιους».

Υπάρχει ένα κλίμα κινδύνου στις ΗΠΑ, όπως περιγράφετε σε ορισμένα μυθιστορήματά σας;

«Οι ΗΠΑ είναι μια χώρα μεγάλων κινδύνων. Πολύ περισσότερων από τα χρόνια του ψυχρού πολέμου, γιατί εκείνη την εποχή ο εχθρός ήταν φανερός (η σοβιετική αυτοκρατορία) και ο κίνδυνος ήταν ολικός, αλλά αφηρημένος (η ανατίναξη του πλανήτη με πυρηνικά όπλα). Σήμερα, τον αντιλαμβανόμαστε ως πιο προσωπικό, πιο τοπικό. Απροσδιόριστος, ο κίνδυνος γίνεται πιο ειδικός. Μπορεί να πλήξει οποιονδήποτε, οπουδήποτε, είτε στον προσωπικό του χώρο είτε σε μια αίθουσα συναυλίας, στο δρόμο ή σε δημόσια κτίρια».

Πιστεύετε πως στην Αμερική υπάρχει ένα ντελίριο παράνοιας;

«Οχι, ο κίνδυνος είναι πραγματικός και όπως λέει μια ρήση, ακόμη και οι παρανοϊκοί έχουν εχθρούς. Ωστόσο, το γεγονός μέσα από το οποίο θα παρουσιαστεί, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει, ακόμη και μετά το χτύπημα. Σαράντα χρόνια μετά τη δολοφονία του Κένεντι, ακόμα αναλύουμε τους ήχους από τις εξατμίσεις των μοτοσικλετών, τις ερασιτεχνικές φωτογραφικές μηχανές, τις ζητωκραυγές των θεατών, για να ανασυνθέσουμε μια χρονολογική σειρά, μια χρονικότητα, το αιτιατό. Ακόμη σήμερα, εγώ, όπως κι όλοι οι Αμερικανοί, είμαι ανίκανος να πω ποιος σκότωσε τον Κένεντι, πώς και γιατί».

Στο μυθιστόρημά σας «Ανθρωπος σε πτώση» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εστία»), με θέμα την 11η Σεπτεμβρίου, είναι σαν η ίδια η Αμερική να βρίσκεται σε πτώση.

«Είναι μια αναπόφευκτη πτώση. Η Αμερική για εμένα είναι ένας άνθρωπος που πέφτει και όσο δεν προσκρούει στο έδαφος, νομίζει πως ακόμη πετάει. Δεν με ανησυχεί αυτό, οι αυτοκρατορίες τελικά πάντα καταρρέουν».

Τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός σήμερα;

«Είναι ένα βάρος. Δεν αισθάνομαι να ανήκω σε κανένα team, dream ή όχι. Το να είσαι Αμερικανός σημαίνει να είσαι μόνος ή να ανήκεις σε μια εχθρική κοινότητα. Δεν αισθάνεσαι πια πως ανήκεις σε ένα έθνος. Υπάρχουν πλέον διάφορες εθνότητες που συγκρούονται, που αλληλοαγνοούνται, τόσο στα δυτικά όσο και στα ανατολικά, στην Καλιφόρνια, όπως και στο Τέξας, εθνότητες που στην κυριολεξία δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, δεν έχουν την ίδια θρησκεία και η σύγκρουση μεταξύ τους φαίνεται στη βία των πόλεων ή μέσα από την κρίση των ακινήτων».

Τι γνώμη έχετε για τον Ομπάμα;

«Οι Αμερικανοί πίστεψαν πως εξέλεξαν έναν άνθρωπο που θα έλυνε τα προβλήματά τους. Στην πραγματικότητα επέλεξαν εκείνον που είχε την καλύτερη ιστορία, τον storyteller που θα διηγιόταν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία του. Είναι καταπληκτικός ρήτορας, αλλά όχι ένας άνθρωπος δράσης, ικανός να επιλύσει τις τεράστιες δυσκολίες με τις οποίες η οικονομική και ηθική κρίση βαραίνει την Αμερική».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Μετανάστες και πρόσφυγες
ΗΠΑ