Έντυπη Έκδοση

Της... λίστας τα καμώματα

Οι τελικές αποφάσεις για την... τελική λίστα θα παρθούν μετά την επιστροφή του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά από την Κίνα

Εν αρχή ην η λίστα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τους οργανισμούς που καταργούνται και τους υπαλλήλους που απολύονται. Μετά, η... διευρυμένη από τον υπ. Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη λίστα και, τέλος, η... μακρά, ατελείωτη λίστα των αιτημάτων από τους υπουργούς, για εξαιρέσεις οργανισμών

Αδιέξοδο της κυβέρνησης στο δρόμο προς την... Αυλίδα για τη θυσία 2.000 υπαλλήλων, που ως άλλες Ιφιγένειες θα εξευμενίσουν το θηρίο της τρόικας με την «εδώ και τώρα» απόλυσή τους συλλήβδην και χωρίς καμιά προηγούμενη αξιολόγηση, κατά παράβαση του Συντάγματος.

Ετσι, ενώ η περίφημη λίστα με τους οργανισμούς που καταργούνται ήταν έτοιμη πριν από το Πάσχα και δεν ανακοινώθηκε για... ανθρωπιστικούς λόγους και για να μη συνδυαστεί επικοινωνιακά με τη σφαγή των αμνών, η εβδομάδα που πέρασε -και ήταν αμέσως μετά το Πάσχα- έφυγε άπρακτη και οι λίστες απλώς... κλωνοποιήθηκαν. Δηλαδή, η μία λίστα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης έγινε διπλή, καθώς συμπληρώθηκε με τις γνωστές προσθαφαιρέσεις στα χέρια του υπουργού Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη και οι δύο έγιναν τρεις και τέσσερις, καθώς τα αιτήματα των υπουργών στο μέγαρο Μαξίμου έπεφταν βροχή, για να μη συμπεριληφθούν οι οργανισμοί της εποπτείας τους στους προς κατάργηση.

Τόσο, που στο τέλος κανείς δεν ήξερε ποια λίστα ισχύει και ποια όχι, ο πρωθυπουργός ήταν έξαλλος με τα φαινόμενα «υπουργικού συνδικαλισμού» και τη λύση έδωσε η προσφιλής... ελληνική μέθοδος, δηλαδή οι τελικές αποφάσεις να αναβληθούν και να ληφθούν μετά το ταξίδι του κ. Σαμαρά στην Κίνα...

Προς το παρόν μοιάζουν... κινέζικα τα όσα ακούγονται, καθώς η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει ούτε καν σαφή προσανατολισμό στην επιλογή των οργανισμών που θα καταργηθούν: θα είναι πολλοί και μικροί αυτοί οι οργανισμοί ή θα αρκούσαν δύο ή τρεις μεγαλύτερες ΔΕΚΟ, ώστε η δυσφορία να περιοριστεί στα πρόσωπα μετρημένων στα δάκτυλα του ενός χεριού υπουργών;

«Φυγή» οργανισμών

Την εβδομάδα που πέρασε ίσχυσε ένα ιδιότυπο παζάρι λίστας. Οι οργανισμοί που «έφυγαν» από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ήταν 75 και σε αυτούς συγκαταλέγονταν 3.000 εργαζόμενοι, στη συνέχεια έγιναν 34, με 2.000 υπαλλήλους, και μετά συμπτύχθηκαν σε τρεις, που όμως «έδιναν» 2.650 υπαλλήλους προς σφαγή...

Η τελική απόφαση θα είναι δύσκολη, οι μάχες αναμένονται ολονύχτιες σε ατελείωτες συσκέψεις και την ευθύνη -παρά τη δυστοκία των κυβερνητικών παραγόντων- θα πάρουν από κοινού οι πολιτικοί αρχηγοί, εάν και εφ' όσον συμφωνήσουν.

Ο δρόμος προς τις απολύσεις στο Δημόσιο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια, όχι μόνο γιατί οι δημόσιες υπηρεσίες αποτελούν το τελευταίο κάστρο όπου υπάρχουν εργασιακές σχέσεις που άπτονται του... εργατικού δικαίου, αλλά και γιατί οι αντιδράσεις θα είναι μεγάλες και δεν θα έχουν να κάνουν μόνο με τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, αλλά και με κοινωνικά κινήματα που βρίσκονται με το όπλο παρά πόδα, έτοιμα να αντιδράσουν, δημιουργώντας ένα νέο κίνημα αγανακτισμένων-απολυμένων όχι στην πλατεία Συντάγματος, αλλά στην Κλαυθμώνος, με τους γνωστούς συμβολισμούς.

Τα έξι αγκάθια

1. Δεν πρόκειται να υπάρξει αξιολόγηση προκειμένου να γίνουν οι 2.000 απολύσεις, όπως πρέσβευε σε όλους τους τόνους πριν από τη συμφωνία με την τρόικα ο υπουργός Αντώνης Μανιτάκης. Η μεγάλη δεξαμενή από όπου θα αντληθούν οι Ιφιγένειες των απολύσεων είναι οι οργανισμοί που θα καταργηθούν, διότι ο χρόνος πιέζει και οι αξιολογήσεις δεν μπορούν να γίνουν μέσα σε ένα μήνα.

2. Το επικοινωνιακό παιχνίδι των επιόρκων απέδωσε ιδεολογικά, καθώς η κοινή γνώμη γενικώς δεν συμφωνεί να μείνουν και να πληρώνονται από το Δημόσιο όσοι πάτησαν τον όρκο του υπαλλήλου. Ομως απέτυχε στην εφαρμογή του, αφού απαιτείται τελεσίδικη απόφαση για την ενοχή των υπό κατηγορία υπαλλήλων κι αυτή δεν μπορεί να παρθεί, όσο εξπρές κι αν γίνουν οι διαδικασίες απονομής πειθαρχικού δικαίου, νωρίτερα από δύο μήνες.

3. Χωρίς αξιολόγηση δεν είναι δυνατόν να αναβρεθούν οι ακατάλληλοι και κοπανατζήδες δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε πολύ περισσότερο όσοι έχουν δηλώσει ψευδή στοιχεία στο διορισμό τους.

4. Η κατάργηση των οργανισμών δεν μπορεί να σταθεί νομικά με Προεδρικό Διάταγμα· αντίθετα απαιτείται νόμος, καθώς η ιδρυτική λειτουργία όλων των οργανισμών προβλέπεται με συγκεκριμένους νόμους.

5. Δεν μπορεί να καταργηθούν συλλήβδην θέσεις σε δημόσιους φορείς με μια απλή υπουργική απόφαση, πρέπει να υπάρξει νομοθετική διαδικασία που θα περάσει μέσα από τη Βουλή.

6. Η κατάργηση μιας θέσης, όταν στη συνέχεια προβλέπεται η επανασύστασή της για να προσληφθεί νέος υπάλληλος -στη λογική μια πρόσληψη για κάθε μια απόλυση που έχει συμφωνηθεί με την τρόικα- θεωρείται προσχηματική, αφού στην ουσία πρόκειται για αντικατάσταση ενός υπαλλήλου από έναν άλλο.

Ο δρόμος των απολύσεων οδηγεί στο... Κόσοβο

Ο καθηγητής της Νομικής του ΑΠΘ Κώστας Χρυσόγονος επισημαίνει ότι οι κυβερνητικές επιλογές θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα οικονομικά εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο

Παραβιάζεται το Σύνταγμα, καθώς καταργούνται οι αρχές της μονιμότητας, της ισότητας και της αξιοκρατίας, με τις επικείμενες απολύσεις των υπαλλήλων από τους οργανισμούς που θα καταργηθούν, τονίζει με συνέντευξή του στην «Ε» ο καθηγητής της Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κώστας Χ. Χρυσόγονος, υπογραμμίζοντας με νόημα ότι ο δρόμος προς τις απολύσεις οδηγεί... στο Κόσοβο, γιατί οι κυβερνητικές επιλογές θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα οικονομικά εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο.

* Μπορούν να απολυθούν υπάλληλοι επειδή απλώς καταργήθηκε η θέση που κατείχαν στο Δημόσιο;

- Το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος προβλέπει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι, εφ' όσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν και ότι δεν μπορούν να παυθούν (εννοείται, λόγω διάπραξης πειθαρχικού αδικήματος) παρά μόνο με απόφαση αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι εάν ο νομοθέτης (δηλαδή η Βουλή) καταργήσει την οργανική θέση του, ο (μόνιμος) δημόσιος υπάλληλος μπορεί να απολυθεί ακόμη και χωρίς να έχει διαπράξει πειθαρχικό αδίκημα και βέβαια χωρίς να έχει καταδικασθεί από υπηρεσιακό συμβούλιο.

Ωστόσο η ευχέρεια του νομοθέτη να καταργεί οργανικές θέσεις δεν είναι απεριόριστη. Από τη γενική αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις αρχές της αξιοκρατίας και της ίσης πρόσβασης των πολιτών στις δημόσιες θέσεις (συνδυασμός του άρθρου 4 παρ. 1 και 4 και του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος) προκύπτει ότι δεν είναι συνταγματικά ανεκτή η επιλεκτική και αυθαίρετη κατάργηση συγκεκριμένων θέσεων, ώστε να απολυθούν κατά «φωτογραφικό» τρόπο οι υπάλληλοι που τις κατέχουν. Η κατάργηση θέσεων οφείλει να γίνεται με ρυθμίσεις γενικές και αντικειμενικές, προκειμένου να μην υφίσταται σκιά ή υποψία πολιτικής δίωξης εναντίον αντιφρονούντων, και μάλιστα με τη χρήση κριτηρίων πρόσφορων για να τεκμηριωθεί η περιορισμένη ή ανύπαρκτη χρησιμότητα των θέσεων αυτών για τη δημόσια διοίκηση. Ετσι, π.χ., η κατάργηση συλλήβδην των θέσεων των υπαλλήλων που δεν έχουν διορισθεί μέσω ΑΣΕΠ θα ήταν αντίθετη στις παραπάνω συνταγματικές αρχές, αφ' ενός διότι δεν υπήρχε ΑΣΕΠ πριν από το 1994 και, αφ' ετέρου, διότι πάντως από τον τρόπο επιλογής τους στο παρελθόν δεν μπορεί να συναχθεί αυτομάτως αμάχητο τεκμήριο ότι είναι σήμερα άχρηστοι ή ανίκανοι.

* Ωστόσο δεν θα 'πρεπε κάτι να κάνουμε για το υδροκέφαλο Δημόσιο, για λιγότερο και αποτελεσματικότερο κράτος;

- Εάν και εφ' όσον προκύπτει τεκμηριωμένα ότι το Δημόσιο στο σύνολό του είναι υπερφορτωμένο με προσωπικό (προσωπικά πάντως δεν έχω υπ' όψιν επιστημονικές μελέτες οι οποίες να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο με πειστικό τρόπο, γενικά για τις δημόσιες υπηρεσίες), τότε ο νομοθέτης θα μπορούσε ασφαλώς να προχωρήσει σε κατάργηση των περιττών θέσεων. Για να έχει η κατάργηση αυτή όμως θετικό αποτέλεσμα για τη λειτουργικότητα της δημόσιας διοίκησης και όχι απλώς ένα πρόσκαιρο δημοσιονομικό όφελος, θα έπρεπε να ακολουθηθεί διαδικασία ατομικής συγκριτικής αξιολόγησης των υπαλλήλων, έτσι ώστε να καταργηθούν (μόνο) οι θέσεις των μη αποδοτικών.

* Για τις προσλήψεις που θα προκύψουν μετά τις απολύσεις και την εφαρμογή «ένας προς έναν» που δέχτηκε η τρόικα;

- Η καταστρατήγηση όχι μόνο της ισότητας και της αξιοκρατίας, αλλά και της ίδιας της μονιμότητας ολοκληρώνεται με την εξαγγελία ότι μετά τις χιλιάδες απολύσεις «αχρήστων» θα ακολουθήσουν ισάριθμοι διορισμοί νέων «χρησίμων» υπαλλήλων. Οταν η κατάργηση οργανικών θέσεων (και η απόλυση των υπαλλήλων που τις κατέχουν) συνοδεύεται από την άμεση επανασύσταση ισάριθμων «νέων» θέσεων, καθίσταται προφανές ότι η κατάργηση είναι προσχηματική και ότι κατ' ουσίαν πρόκειται για αντικατάσταση ενός υπαλλήλου από άλλον. Αυτό ακριβώς συνέβαινε και το 19ο αιώνα έπειτα από κάθε κυβερνητική αλλαγή (άλλωστε, η πλατεία Κλαυθμώνος ονομάσθηκε έτσι επειδή εκεί οδύρονταν οι απολυμένοι) και αυτό θέλησε να αποφύγει ο συντακτικός νομοθέτης το 1911 (επρόκειτο, υπενθυμίζω, για τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο), γι' αυτό και καθιέρωσε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων.

Η ευπειθής συμμόρφωση των κυβερνώντων στις επιταγές των δανειστών δεν θα φέρει τη «σωτηρία» που επαγγέλλονται, αλλά την οπισθοδρόμηση και τελικά τη μετατροπή της Ελλάδας σε ένα οικονομικά εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο, όπως π.χ. το Κόσοβο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Απασχόληση και ανεργία
Κυβέρνηση