Έντυπη Έκδοση

Ο ελεύθερος Τύπος

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στα δημόσια πράγματα και στους αναγνώστες του η απόφαση της οικογένειας Αγγελόπουλου να οδηγήσουν τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοσταθμό City σε εκκαθάριση.

Οι εφημερίδες είθισται να πεθαίνουν από την ίδια πάντοτε αργόσυρτη αρρώστια, αλλά ποτέ, όπως τώρα, από έμφραγμα.

Αυτό, ο αιφνίδιος θάνατος, δεν μαρτυρά τίποτε άλλο παρά τον αυταρχισμό της ιδιοκτησίας, αυταρχισμός, που είναι και η βασική αιτία, για την οποία οδηγήθηκε σε αποτυχία το επιχειρηματικό αυτό εγχείρημα. Αυτό όμως αφορά στην εταιρεία.

Η οδήγηση της εφημερίδας σε εκκαθάριση έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο την ίδια, αλλά μεγάλο μέρος του Τύπου και της δημόσιας ζωής. Της ζωής των πολιτών.

ΟΤύπος στη μεγάλη του πλειονότητα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι το όχημα, ο μοχλός πίεσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα επιχειρηματικά ή πολιτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η δύναμή του, αλλά και η καταδίκη του. Επειδή ο Τύπος αγοράζεται από πολίτες (δεν είναι δωρεάν σαν την τηλεόραση και το ραδιόφωνο) που ταυτίζονται μ' αυτόν, εγείρουν απαιτήσεις, τον θεωρούν κάτι σαν εκπρόσωπο των αναγκών και των ιδεών τους και δεν του συγχωρούν παρεκκλίσεις απ' αυτά, ούτε να υπηρετεί συμφέροντα ενάντια προς τα δικά τους.

Αυτή η φυσιολογική συμπεριφορά των αναγνωστών -μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη φυγοπονία και αγραμματοσύνη- είναι κατά τη γνώμη μου οι βασικές αιτίες, που οι εφημερίδες βλέπουν τις κυκλοφορίες τους να κατρακυλάνε.

Η ευθύνη γι' αυτή την κατάντια επιμερίζεται στους ιδιοκτήτες, τους δημοσιογράφους και τα κυκλώματα της διαφήμισης, κατ' αρχάς και δευτερευόντως στις κυβερνήσεις, τις πολιτικές δυνάμεις και το κεφάλαιο.

Οι συνέπειες από τη λειτουργία του Τύπου, όμως, είναι άμεσες στην καθημερινότητα των πολιτών. Οι κυβερνήσεις και μεγάλο κομμάτι του κεφαλαίου, όσο ισχυρά και αν είναι βρίσκονται υπό την κριτική των εφημερίδων και, εν πάση περιπτώσει, υπό τη διαρκή δυνατότητα των εφημερίδων σε κριτική και πλήρη διαλεύκανση.

Αυτή η συνθήκη, ακόμα και με την πλειονότητα του Τύπου στα χέρια ποικιλώνυμων συμφερόντων, αρκεί για να αποτρέπει ακρότητες της εξουσίας σε βάρος των αδυνάτων και αρκεί για να φοβάται το σύστημα να γίνει ακραία αυταρχικό.

ΟΤύπος στο σύνολό του δεν είναι καθαρός, με την έννοια της αγνότητας που προσδοκά κανείς από κάποιον ταγμένο σταυροφόρο. Προσφέρει, όμως, μια τεράστια ποικιλία ιδεών και απόψεων, μια πλήρη γκάμα φωνών, από τις πιο αντιδραστικές μέχρι τις πιο επαναστατικές, έτσι ώστε καθένας να μπορεί να βρει κάτι τίς που να πηγαίνει τη σκέψη του πιο πέρα ή κάτι τίς που να εκφράζει αυτούς που δεν μπορούν να εκφραστούν.

Ο Τύπος, ακόμα και έτσι όπως είναι, είναι τα μάτια αυτών που δεν έχουν να δουν και η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ναι. Αλλά χωρίς αυτόν η ζωή όλων των πολιτών θα ήταν πολύ χειρότερη.

Οι ίδιοι οι δημιουργοί των εφημερίδων, οι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να ξέρουν έτσι, ότι η δύναμή τους είναι η δημοσίευση και όχι η αποχή. Η αποχή ευνοεί κάθε εξουσία που δεν θέλει τον έλεγχο.

Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να ξέρουν ότι ένας επιχειρηματίας με λεφτά δεν αρκεί για να δώσει δουλειά σε 10 ανθρώπους. Η εφημερίδα πάνω από όλα είναι ψυχή. Αυτήν προσφέρει, γι' αυτήν αμείβεται ή απορρίπτεται.

Οι δημοσιογράφοι, που σήμερα μετράνε 250 άνεργους επιπλέον, δηλαδή εργαζόμενους, που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το νοίκι και τη δόση του δανείου τον ερχόμενο μήνα, είναι καιρός να σκεφτούν δύο φορές καλύτερα ποια είναι η ευθύνη τους να καλύψουν την είδηση για ένα εργοστάσιο, που έκλεισε στη Μακεδονία και άφησε στον δρόμο 500 ψυχές. Οχι σε μονόστηλο.

Ολοι οι παράγοντες στην έκδοση του Τύπου έχουν το ποσοστό της ευθύνης τους, είτε τα πράγματα είναι ρόδινα είτε είναι σκοτεινά. Οι δημοσιογράφοι, όμως, έχουν μια ευθύνη παραπάνω, γιατί ξέρουν πού εργάζονται, με ποιους και τι ακριβώς υπηρετούν.

Αν θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι και όχι απλώς υπάλληλοι έχουν χρέος να στέκουν αξιοπρεπείς απέναντι σε όλες τις εξουσίες, απέναντι στην υπογραφή τους και απέναντι στους πολίτες. Είτε οι πολίτες είναι αναγνώστες είτε όχι. Κι αυτό θα έπρεπε να το υπερασπίζεται πρώτα απ' όλους η Ενωση των Συντακτών τους.

Γιατί σε σέβεται κανείς τόσο όσο σέβεσαι τον εαυτό σου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Πέμπτη πέννα