Έντυπη Έκδοση

Η ιδιότυπη περίπτωση της Συρίας

Μία παραίτηση κυβέρνησης, ένα πομπώδες προεδρικό διάγγελμα, ακόμη μερικές δεκάδες νεκροί διαδηλωτές και διάχυση του πνεύματος της ανυπακοής σε νέες πόλεις, είναι ο απολογισμός των πρόσφατων ημερών της συριακής εξέγερσης που συμπληρώνει ήδη τρεις εβδομάδες (ταραχώδους) ζωής.

Σε μια εξέλιξη μικρής πρακτικής αξίας, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νατζί αλ-Οταρί, που κατείχε την πρωθυπουργία από το 2003, παραιτήθηκε για λόγους κατευνασμού των διαδηλωτών, χωρίς όμως ο παραιτηθείς να χάσει και τη δουλειά του, αφού αμέσως διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ ως μεταβατικός πρωθυπουργός. Οπως επισημαίνεται από πολλούς αναλυτές, η κυβέρνηση είναι απλώς «το φύλλο συκής της πραγματικής εξουσίας» που βρίσκεται στα χέρια της οικογένειας Ασαντ , των πραιτοριανών της που επανδρώνουν στρατό και σώματα ασφαλείας (απολαμβάνοντας μοναδικών οικονομικών και κοινωνικών προνομίων), και της εύπορης τάξης των ντόπιων επενδυτών και επιχειρηματιών.

Στη συνέχεια, ήρθε η πολυαναμενόμενη προεδρική ομιλία, με τον Ασαντ να βρίσκεται επί μία ώρα στο βήμα του κοινοβουλίου, καταχειροκροτούμενος και υποσχόμενος μεταρρυθμίσεις χωρίς καμία δέσμευση για άρση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που ισχύει εδώ και 48 χρόνια. Ηταν η πρώτη του ομιλία μετά το ξέσπασμα των ταραχών, γεγονός που έτρεφε το ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο θα αναφερόταν στις πρωτοφανείς για τη χώρα του διαδηλώσεις. Ακολουθώντας τη δοκιμασμένη -σε πολλά σημεία του πλανήτη- πολιτική του «καρότου και μαστίγιου», ο Ασαντ χαρακτήρισε προδότες τους διαδηλωτές, προειδοποίησε ότι η χώρα δέχεται έξωθεν επίθεση, ζήτησε χρόνο για να υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις που θα σχεδιαστούν, απέφυγε να δεσμευτεί για άρση του μονοκομματικού συστήματος και υποσχέθηκε σκληρή μάχη για να σωθεί η Συρία.

Λίγες ώρες μετά την «κενή» αν και φλύαρη ομιλία του σύρου προέδρου, νέες διαδηλώσεις ξέσπασαν στην παραθαλάσσια πόλη Λατάκια, που ήδη μετρά πάνω από δέκα νεκρούς διαδηλωτές και χαρακτηρίζεται ως το δεύτερο, μετά την Ντεράα, επίκεντρο της εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που εξαπλώνεται αργά αλλά σταθερά, με επεισόδια να καταγράφονται στις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, την πρωτεύουσα Δαμασκό, την Αλέπο, τη Χομς και τη (μαρτυρική από τα γεγονότα του '82) Χαμά, ενώ βίαιες συγκρούσεις αναφέρονται και στις Τάφας και Ντούμα, κοντά στη Δαμασκό. Το καθεστώς Ασαντ αντιμετωπίζει τις διαδηλώσεις με μεγάλες αντι-διαδηλώσεις οπαδών του, που κραυγάζουν έτοιμοι να θυσιαστούν για τον πρόεδρο. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι υπάρχουν ρήγματα στο καθεστωτικό μέτωπο, καθώς μερικοί τάσσονται υπέρ των μεταρρυθμίσεων ώστε να αμβλυνθεί η δυναμική της εξέγερσης, ενώ οι σκληρότεροι θέλουν απλά αίμα και βίαιη καταστολή. Στη μετριοπαθή στάση εγγράφονται διεθνείς προσωπικότητες όπως η προεδρική σύμβουλος Μπουθάινα Σααμπάν, που προειδοποιεί ότι «άνευ μεταρρυθμίσεων, έρχεται καταστροφή».

Τέτοιες προειδοποιήσεις είχαν δημοσιοποιηθεί από το 2010, καθώς οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις της τελευταίας πενταετίας είχαν οδηγήσει στη φτώχεια περισσότερο από το μισό πληθυσμό, και στην εξαθλίωση το 12% του λαού (κάπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους). Πετυχαίνοντας καθεστώς παρατηρητή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου -με άρση του σχετικού εμπάργκο από ΗΠΑ και Ισραήλ- η Συρία άνοιξε την αγορά της στις ξένες τράπεζες και τους διεθνείς επενδυτές, επιβάλλοντας αντεργατικούς νόμους και στήνοντας επιχειρησιακό παράδεισο με φοροαπαλλαγές και προνόμια για το επενδυτικό κεφάλαιο, σε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα που στηρίχτηκε στην αστυνομική βία. «Οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, το 80 τοις εκατό του λαού με δυσκολία τα φέρνει βόλτα» έγραφε σε έκθεσή της η συριακή Γενική Ομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων πέρυσι, προειδοποιώντας το καθεστώς ότι «κάθεται σε ωρολογιακή βόμβα».

Σήμερα, η βόμβα έσκασε. Και η ένταση στη Συρία πυροδοτεί την ανησυχία στη διεθνή σκηνή, απειλώντας τις λεπτές ισορροπίες στο μεσανατολικό τόξο. Ακόμη και η Αγκυρα «τρέμει» στην ιδέα να ενωθούν οι Κούρδοι της άνυδρης ΒΑ Συρίας με τους διαδηλωτές, και να «μεταγγίσουν» την εξέγερση στους Κούρους της Ανατολίας.

Ετσι, η αραβική άνοιξη θα ανθίσει δύσκολα στη συριακή της εκδοχή, διότι -δυστυχώς- εμφανίζει θερμοκρασίες υψηλότερες των κανονικών για την εποχή του εκδημοκρατισμού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Συρία
Μέση Ανατολή και αραβικός κόσμος