Έντυπη Έκδοση

Σε εναλλακτικούς χώρους τα φετινά «Δημήτρια»

Συνέντευξη με την Ελλη Χρυσίδου, αντιδήμαρχο Πολιτισμού Θεσσαλονίκης

Τα φετινά «Δημήτρια» βγαίνουν ακόμη περισσότερο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, πηγαίνουν σε χώρους εναλλακτικούς, προσπαθούν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των νέων, να τους κάνουν να συμμετέχουν.

Δεν δίνουν βάρος στις μεγάλες εκδηλώσεις, άλλωστε δεν υπάρχουν και τα χρήματα, συνεργάζονται ενεργά με φορείς, έχουν εργαστήρια και masterclasses, και κάνουν κατάληψη σε ένα κτήριο με σκοπό να εγκατασταθούν μόνιμα. Στόχος, η επαφή των καλλιτεχνών με το κοινό και με το καλλιτεχνικό δυναμικό της πόλης. Η αντιδήμαρχος Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, εικαστικός Ελλη Χρυσίδου βλέπει μόνο ένα δρόμο για τα «Δημήτρια»: να αυτονομηθούν, να αποκτήσουν ταυτότητα, λόγο ύπαρξης, να εκμεταλλευτούν το σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό της πόλης, να ανοιχτούν στο εξωτερικό. Γιατί, όπως λέει, «η Θεσσαλονίκη δεν ανήκει ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση, άρα είναι ελεύθερη να τραβήξει όπου θέλει».

Τα φετινά «Δημήτρια» θα διαρκέσουν ένα μήνα (26/9-28/10) και θα περιλαμβάνουν 38 εκδηλώσεις. Κάθε μέρα θα έχει και κάτι. Ο προϋπολογισμός είναι στις 580.000 ευρώ, με πολλές χορηγίες σε είδος. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε από μια επιτροπή που δεν θα είναι μόνιμη. Την αποτελούν η σύμβουλος Πολιτιστικής Διαχείρισης και Επικοινωνίας Ολγα Ταμπουρή, η χορογράφος Αποστολία Παπαδαμάκη, ο καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Λιμόζ Μάριος Ελευθεριάδης και η θεατρολόγος Σοφία Ευτυχιάδου.

- Ποια είναι η φιλοσοφία των φετινών «Δημητρίων»;

«Οτι το φεστιβάλ αυτό πρέπει ν' αλλάξει, να είναι ένα φεστιβάλ της πόλης, να έχει ένα άλλο προφίλ. Τέλειωσε έτσι όπως ήταν. Πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικό. Η δική μου προσπάθεια θα ήταν τα "Δημήτρια" να αυτονομηθούν από το δήμο. Να γίνει ένας οργανισμός και να προχωρήσει έτσι. Βέβαια, για του χρόνου δεν το βλέπω, αλλά κατά κει πάει».

- Προχωράει η ιδέα;

«Το σκεφτόμαστε».

- Βολεύει και από οικονομικής απόψεως;

«Γκόλφω» «Γκόλφω» «Νομίζω ότι είναι καλύτερα να είναι οργανισμός. Πιο εύκολα μπορεί να έχει οικονομικές διευκολύνσεις απ' ό,τι αν παραμείνει στο δήμο».

- Τι θέλατε φέτος από τα «Δημήτρια»;

«Το μόνο που θέλησα, και η επιτροπή συμφώνησε, ήταν να μη φέρουμε ένα μεγάλο όνομα και να έχουμε το κοινό της Θεσσαλονίκης χειροκροτητές. Το είδαμε αυτό να γίνεται χιλιάδες φορές».

- Δεν ήταν απλά χειροκροτητές. Στο παρελθόν εμφανίστηκαν σπουδαίοι καλλιτέχνες στα «Δημήτρια».

«Βεβαίως, αλλά νομίζω ότι πρέπει οι νέοι καλλιτέχνες να πλησιάσουν αυτά τα μεγάλα ονόματα. Αν δεν υπάρχει τρόπος επικοινωνίας κι επαφής του καλλιτέχνη που έρχεται με τους άλλους ντόπιους καλλιτέχνες, δεν έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια συνεργασία, να αλλάξεις έστω μία άποψη. Αυτό το πράγμα, λοιπόν, εμένα μ' ενοχλούσε πάντα. Οι νέοι ποτέ δεν μπορούσαν να έχουν μια επαφή. Το πολύ πολύ ένα αυτόγραφο».

- Είναι θέμα διοργάνωσης ή του χρόνου που έχουν οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες, που πολλές φορές έχουν σφιχτό πρόγραμμα;

«Είναι θέμα διοργάνωσης. Εμείς φέτος το κάνουμε. Αυτό, λοιπόν, που είπα στην επιτροπή, και ήταν ο μόνος όρος που έβαλα, είναι ότι θέλω, όποιον αποφασίσετε να φέρετε, να έρθει με τη δέσμευση ότι θα παρουσιάσει αυτό που θέλει, αλλά θα κάνει κι ένα workshop, ένα masterclass με τους καλλιτέχνες της πόλης, και γιατί όχι και με τον κόσμο. Αλλά κυρίως με τους καλλιτέχνες. Κι αυτό γίνεται φέτος».

Αφιέρωμα  στο Θόδωρο Τερζόπουλο Αφιέρωμα στο Θόδωρο Τερζόπουλο - Θα μπορούσε να είχε γίνει και πριν με τα μεγάλα ονόματα;

«Θα μπορούσε, αλλά δεν έγινε. Γιατί δεν υπήρχε αυτή η πρόθεση».

- Μπορεί να ήταν οικονομικό το θέμα; Ενας διάσημος καλλιτέχνης μπορεί να ζητούσε αμοιβή.

«Δεν είναι οικονομικό. Σ' εμάς το κάνουν δωρεάν. Εμείς θέλουμε οι νέοι καλλιτέχνες να έρθουν σε επαφή. Κι επίσης, αυτοί που έρχονται από το εξωτερικό να δουν τι υλικό υπάρχει στη Θεσσαλονίκη. Φέτος, λοιπόν, σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες κάνουν ένα workshop ή ένα masterclass με τους καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης».

- Γιατί φέτος είναι τόσο σφιχτό το πρόγραμμα;

Manuel Vason Manuel Vason «Είναι σημαντικό το φεστιβάλ να έχει μικρή διάρκεια. Να μην έχει κενά. Οπότε το συρρικνώσαμε σε 20 μέρες συνεχών εκδηλώσεων με 38 εκδηλώσεις, και αρκετές παράλληλες, με μία εβδομάδα ταινιών μικρού μήκους στο τέλος, που συνδέει τα "Δημήτρια" με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης».

- Είστε κι εσείς της αντίληψης του υπαίθριου φεστιβάλ;

«Χαρτογραφώντας την πόλη, έχουμε εντοπίσει τρία σημεία που θα είναι σταθμοί, εκτός των άλλων αντισυμβατικών σημείων που θα φιλοξενήσουν εκδηλώσεις. Αυτά είναι το Μπενσουσάν Χαν, ένα διατηρητέο σπίτι στα πάνω Λαδάδικα, με συνεχείς δράσεις χορού, θεάτρου και εικαστικών, το θέατρο "Ανετον", όπου, εκτός από τις δράσεις και τις παραστάσεις, θα γίνονται όλα τα εργαστήρια, και υπάρχει κι ένας χώρος-έκπληξη, που τον ονομάσαμε "Δημήτρια - Κατάληψη", ο οποίος είχε ώς τώρα μια χρήση κι εμείς θέλουμε να του δώσουμε μια άλλη. Θα είναι ένα σημείο συνάντησης του κόσμου και των καλλιτεχνών, ενημέρωσης και εκδηλώσεων. Από κει και πέρα, ανοιχτήκαμε σε όλη την πόλη. Φάντος στην πλατεία Αθωνος. Νύχτες γκαλερί. Τα "Δημήτρια" απλώνονται στην πόλη. Προσανατολιζόμαστε στις ανοιχτές εκδηλώσεις».

- Είναι και το οικονομικό που το επιβάλλει αυτό;

«Οχι. Εχει κι άλλες εκδηλώσεις. Πρώτη φορά έρχεται η Εθνική Λυρική Σκηνή στη Θεσσαλονίκη, μετά από 13 χρόνια, με την Ελένη Καραΐνδρου. Εχουμε την "Οπερα των ζητιάνων" στο δημαρχείο. Προσπαθήσαμε να πάρουμε κάποιους άλλους χώρους, αλλά φάνηκαν κάποια συντηρητικά στεγανά της πόλης. Θέλαμε ένα σταθμό του Μετρό, αλλά δεν μας τον έδωσαν. Αυτή ήταν η άποψη. Και 1 εκατ. ευρώ να είχαμε, πάλι έτσι θα σχεδιάζαμε τα "Δημήτρια"».

«Ταξίδι στην αιωνιότητα» «Ταξίδι στην αιωνιότητα» - Θέλετε να προσεγγίσετε τους νέους, αλλά κι αυτοί είναι δύσπιστοι σε οτιδήποτε κρατικό ή δημοτικό.

«Το στοίχημα είναι πώς θα καταφέρεις να τους ιντριγκάρεις για να έρθουν, να δουν, να συμμετέχουν. Νομίζω ότι έχουμε καταφέρει να ανοιχτούμε προς αυτά τα παιδιά. Πάμε και τα βρίσκουμε. Πέραν των εθελοντών μας, κάναμε μια εκδήλωση ενδιαφέροντος. Ηρθαν πάρα πολλοί νέοι. Αλλά πάλι δεν εμπιστεύονται. Πρέπει να δουν στην πράξη ότι είσαι συνεπής για να πειστούν. Τη συνέπειά σου ψάχνουν. Την πιο πρωτοποριακή άποψη να τους καταθέσεις, είναι δύσπιστοι».

- Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του δήμου στην πολιτιστική ζωή της πόλης;

«Εχουμε μουσεία, θέατρα, φορείς, ιδιώτες. Ο δήμος δεν πρέπει να κάνει και να πουλάει πολιτισμό. Ο ρόλος του δήμου δεν είναι να δίνει λεφτά, αλλά να στηρίζει τους φορείς, να προβάλλει, να σχεδιάζει, να οργανώνει, να κάνει συνεργασίες και ανοίγματα στο εξωτερικό. Οχι να φέρνει καλλιτέχνες και να ανταγωνίζεται αυτούς που κάνουν αυτή τη δουλειά».

- Πώς βλέπετε το μέλλον της Θεσσαλονίκης;

«Πιστεύω ότι το μέλλον της πόλης είναι ο πολιτισμός. Εχουμε ένα απίστευτο νεανικό καλλιτεχνικό δυναμικό. Εχουμε μεγάλα μουσεία, θέατρα, πανεπιστήμια, Σχολή Καλών Τεχνών, Δραματική Σχολή, Σχολή Κινηματογράφου και ιστορία που είναι παρούσα. Η Θεσσαλονίκη είναι όπως το Βερολίνο μετά την πτώση του τείχους. Κι εκεί είχαν οικονομικά προβλήματα, δυσκολίες. Αλλά στήριξαν όλη την οικονομία τους στον πολιτισμό. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε σ' αυτή την πόλη για να μπορέσουμε να χτίσουμε το αύριο είναι ακριβώς το ότι δεν ανήκει πουθενά. Ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή ούτε πουθενά. Αρα είναι ελεύθερη να πράξει και να κινηθεί προς την κατεύθυνση που αυτή θέλει».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Τέχνη/Πολιτισμός
Συνεντεύξεις