Έντυπη Έκδοση

Διαχρονική πεθερά

Τοπόσημο χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής ή αμερικανικής πόλης, το ιστορικό της θέατρο, μνημείο του 19ου, κάποτε και του 18ου ή των αρχών του 20ού αιώνα, ορίζει τον αστικό ιστό και προσφέρει στην όπερα το «φυσικό» της χώρο. Στην Αθήνα το αντίστοιχο θέατρο βρίσκεται στον Πειραιά, και μετά την υποδειγματική αναστήλωση υποδέχεται εκ νέου το κοινό με δραματικές και μουσικές εκδηλώσεις.

Από την οπερέτα «Η Κόρη της Καταιγίδος» Από την οπερέτα «Η Κόρη της Καταιγίδος» Η πρώτη που παρακολουθήσαμε ήταν η πολύ ωραία συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, σε διεύθυνση Ανδρέα Τσελίκα, το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013. Στο πρώτο μέρος δόθηκε ένα συμφωνικό κοκτέιλ πάρτι μαζί με τους Manhattan Vibes σε ύφος κουλ τζαζ, με έργα του βιμπραφωνίστα Χρήστου Ραφαηλίδη και του Τζον Λοκ και μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή του παραδοσιακού τραγουδιού «Θαλασσάκι» από τον κοντραμπασίστα Πέτρο Κλαμπάνη. Στο δεύτερο μέρος αποδόθηκαν με ζωηράδα και χορευτική διάθεση το «Ενας Αμερικανός στο Παρίσι» του Τζορτζ Γκέρσουιν και οι «Συμφωνικοί Χοροί» από το «Γουέστ Σάιντ Στόρι» του Λέοναρντ Μπέρνσταϊν. Η ιαχή «μάμ-μπο», που πρέπει να αναφωνήσουν δις οι ίδιοι οι μουσικοί στον τρίτο χορό, ακούστηκε σωστά τονισμένη.

Η ακουστική της αίθουσας ήταν καθαρή και άμεση. Ξαναφάνηκαν ακόμα και ορισμένες ατέλειες στο ηχόχρωμα των εγχόρδων, που είχαμε προσέξει το καλοκαίρι στο θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης («7», 11 Αυγούστου 2013) και οι οποίες στο Μέγαρο εξομαλύνονται. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την προηγούμενη ημέρα το ίδιο πρόγραμμα στο Μέγαρο, ώστε να έχουμε την ιδανική συγκριτική ακρόαση - σπάνια εμπειρία που αποκαλύπτει όσο τίποτα την ακουστική των χώρων. Η γενική εντύπωση πάντως ήταν ότι η ακουστική είναι εξαιρετική, αλλά ότι η αίθουσα δύσκολα σηκώνει πλήρη συμφωνική ορχήστρα, ενώ βοηθά τις φωνές και τα μικρά σύνολα.

Την εντύπωση αυτή επιβεβαιώσαμε την ημέρα των Χριστουγέννων στη δεύτερη πρώτη της «Κόρης της Καταιγίδος» (η παραγωγή παρουσιάστηκε σε πρώτη μορφή στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2011). Σε μουσική και κείμενο Θεόφραστου Σακελλαρίδη, αυτή η οπερέτα του 1923, βασισμένη σε γαλλικό πρότυπο, πραγματεύεται το σπουδαίο ζήτημα της Ελληνίδας πεθεράς και άλλα διαχρονικά προβλήματα του έγγαμου βίου. Εργο καλογραμμένο μέσα στο πλαίσιο του είδους, βρήκε στην παραγωγή της Οπερας των Ζητιάνων την ιδανική της ερμηνεία, και στο Δημοτικό Θέατρο τον ιδανικό της χώρο.

Σε ένα περιβάλλον αχαλίνωτου νεοελληνικού οπτικού και ακουστικού (dj: Ηλίας Φραγκούλης) κιτς, το οποίο απέδωσε με πολύ φροντισμένα σκηνικά και ενδύματα ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και φώτισε εξαιρετικά η Μελίνα Μάσχα, ο Αλέξανδρος Ευκλείδης (αναβίωση σκηνοθεσίας: Αγγέλα Σαρόγλου) μεταχειρίστηκε με επιτηδειότητα όλα τα στερεότυπα της σύγχρονης σκηνοθεσίας όπερας αλλά και των κλασικών ελληνικών ταινιών, για να αρθρώσει μια σκηνική γλώσσα που κίνησε λειτουργικά τούς ούτως ή άλλως όχι εξαιρετικά βαθείς ήρωες και έβγαλε άφθονο γέλιο.

Στην τάφρο τη μουσική διεύθυνση των είκοσι τεσσάρων πραγματικά ταλαντούχων μουσικών μελών της Αθηναϊκής Συμφωνικής Οχρήστρας Νέων (ΑΣΟΝ) εξασφάλισε με επιτυχία ο Χαράλαμπος Γωγιός, ο οποίος συνόδεψε και τους πεζούς διαλόγους με ηλεκτρικό αρμόνιο, θυμίζοντας μουσική συνοδεία βωβού κινηματογράφου, προσδίδοντας όμως και μια εξπρεσιονιστική χροιά, εντύπωση που εντάθηκε με τη σύντομη άρια της κυρίας Γκραντίδη, την οποία συνέθεσε ο ίδιος για τη β' πράξη.

Η Οπερα των Ζητιάνων παρουσίασε στο ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την «Κόρη της Καταιγίδος» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Μία οπερέτα του 1923 βασισμένη σε γαλλικό πρότυπο, που πραγματεύεται την Ελληνίδα πεθερά Η Οπερα των Ζητιάνων παρουσίασε στο ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την «Κόρη της Καταιγίδος» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Μία οπερέτα του 1923 βασισμένη σε γαλλικό πρότυπο, που πραγματεύεται την Ελληνίδα πεθερά Το πρώτο μέρος πάντως άνοιξε με μια φιοριτούρα «αλά Τόλης Βοσκόπουλος», ενώ αντίθετα το δεύτερο μέρος με ένα μοτσάρτειο ρετσιτατίβο - δύο από τις πολλές κωμικές υπομνήσεις της παράστασης. Οι συντελεστές Δημήτρης Ναλμπάντης, Βάσια Ζαχαροπούλου, Κωστής Ρασιδάκις, Ιωάννα Φόρτη, Χρήστος Κεχρής, Σοφιάννα Θεοφάνους, Ζαφείρης Κουτελιέρης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Μαρία Μπαταγιάννη, Μικαέλα Δανά και Λίντα Φενγκ σε ρόλο καρατερίστα απέδωσαν όλοι τους ρόλους τους με ηθοποιία και με προσαρμογή του τραγουδιού στο ύφος του ελαφρού θεάτρου, με έμφαση στην ευκρινή άρθρωση -μόνο η Μαρίσια Παπαλεξίου υστέρησε κατά τόπους σε αυτή τη συγκεκριμένη και μόνο άποψη-, ενώ τις ίδιες αρετές επέδειξαν και οι εξαιρετικοί εθελοντές του Πειραϊκού Φωνητικού Συνόλου Libro Coro, σε διεύθυνση Ανθής Γουρουντή.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Οπερα
Παραστάσεις
Θέατρο