Έντυπη Έκδοση

θέατρο

ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΘΩΟΙ

Η ΖΥΡΑΝΝΑ Ζατέλη πρόκειται να δει πρώτη φορά ένα πεζό της να μεταφέρεται στο θέατρο. Παράδοξο. Ως ηθοποιός που ασχολήθηκε με τη σκηνή επαγγελματικά για μια όλη κι όλη σεζόν, μια θεατρική περσόνα στην πραγματικότητα και η ίδια, πάντοτε εμβόλιζε την πρόζα της με γενναίες δόσεις θεατρικότητας. Δεν είναι ότι δεν τις ανίχνευαν αυτές τις δόσεις οι «ενδιαφερόμενοι» της θεατρικής πράξης. Είναι ότι η ίδια όταν της ζητούσαν την άδεια για τη θεατρική μεταφορά των έργων της, το αρνιόταν με συνέπεια.

Και ξαφνικά είπε το «ναι» στην επίμονη νεανική ομάδα Elephas tiliensis. Και το πρώτο διήγημα του πρώτου της βιβλίου, της περίφημης « Περσινής αρραβωνιαστικιάς», από το Σάββατο θα παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Σε κοινή σκηνοθεσία των Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου και με τρεις ηθοποιούς, τις Ξένια Θεμελή, Σύρμω Κεκέ, Τατιάνα Αννα Πίττα.

Το διήγημα αναφέρεται στον πρώτο έρωτα μιας 12χρονης με νεαρό τον οποίο «αρραβωνιάζεται» Πρωτοχρονιά του 1961. Η «Περσινή αρραβωνιαστικιά» επινοεί μια καινούργια γλώσσα, ακατανόητη, μένει ακίνητη για ώρες μπροστά στον αρραβωνιαστικό της προκειμένου να «ξαλαφρώσει από το βάρος και την αοριστία ενός κόσμου γεμάτου αντιθέσεις που την περιτριγυρίζει, τη φοβίζει και δεν την αφήνει να ησυχάσει».

«Οι άνθρωποι είμαστε "προικισμένοι" από τη φύση να προσαρμοζόμαστε ακόμα και σε συνθήκες ανείπωτης σκληρότητας, προκειμένου να επιβιώσουμε. Η ψυχή μας, όμως, θυμάται ό,τι ως ενσυνείδητα όντα χάσαμε ή ξεχάσαμε. Αυτή τη λανθάνουσα μνήμη που διατρέχει ακέραια την παιδική ηλικία και βιώνεται λαθραία και ασυνείδητα από τον ενήλικο αναζητάμε στην παράστασή μας», υποστηρίζουν οι σκηνοθέτες, οι οποίοι ακολουθώντας τον «ονειρικό λόγο» της Ζ. Ζατέλη έσπασαν την κεντρική ηρωίδα στα τρία πρόσωπα: «Σαν μια φιγούρα πολλαπλασιασμένη σε τρεις. Οποιος τις κοιτάει για πρώτη φορά αμφιβάλλει αν τις βλέπει στην πραγματικότητα και όχι σε κάποιο όνειρο ή τέχνασμα». Πίσω από αυτή τη σύμβαση μας ενθαρρύνουν να διακρίνουμε «πολλές παραλλαγές του εαυτού μας», ανατρέχοντας στο παρελθόν. «Σαφώς το παιδί που υπήρξαμε είναι η πιο απομακρυσμένη φιγούρα μας. Το παιδί που υπήρξαμε κάποτε έζησε στο ακέραιο τα πιο συγκλονιστικά συναισθήματα και ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον πόνο που θα γίνει αναπόφευκτα για τον ενήλικο ένας "παλιός" πόνος».

Στη σκηνική πρότασή τους αναζητούν ακριβώς αυτό το πράγμα: «Τα νήματα της σκέψης και των συνειρμών που μας οδηγούν στο πεδίο του "παλιού πόνου" και τους μηχανισμούς που μας απομακρύνουν από αυτό, προκειμένου να συνεχίσουμε να ζούμε ή αλλιώς να επιβιώσουμε. Μένοντας μακριά, καταφέρνουμε να αφαιρέσουμε το βάρος από το γεγονός που δεν αντέχουμε πια και δεν αντιστοιχεί στον τωρινό μας εαυτό, επιστρατεύουμε το χιούμορ ή το χάνουμε εντελώς. Αυτή η αναζήτηση φέρνει στην επιφάνεια βαθιές και ξεχασμένες αισθήσεις, ακατανόητες χειρονομίες και αλλόκοτα όνειρα, συνθέτοντας τη φιγούρα του αθώου, ευφάνταστου και γενναίου ανθρώπου που υπήρξαμε κάποτε».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Παραστάσεις