Έντυπη Έκδοση

Μια εποχή αρόδο

Αρόδο: όταν «πλοίον τι παραμένει έξωθεν λιμένος ή όρμου χωρίς να αγκυροβολήση» (Λεξικόν Δημητράκου), επίρρημα αντίστοιχο των «αποσαλεύειν, [...] κρατείν ή ανακωχεύειν έξωθεν λιμένος ή αγκυροβολίου, προς βραχείας διαρκείας επικοινωνία μετά της ξηράς...» (Εγκυκλοπαίδεια του «Πυρσού»)...

Τούτη τη λέξη της ναυτοσύνης διάλεξε ο Γιάννης Μαμάης να δώσει ως τίτλο στην έκθεση φωτογραφίας, που διοργάνωσε πριν από λίγο καιρό στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων ο Φιλοπρόοδος Ομιλος «Το Γαύριο» και η οποία προκάλεσε νοσταλγικές και ευχάριστες εντυπώσεις στο κοινό που την επισκέφθηκε.

Και δεν ήταν μόνον οι Ανδριώτες, που, από μια ηλικία και πάνω, όλοι έχουν προλάβει να γνωρίσουν τι σημαίνει να μένεις αρόδο, είτε με μπονάτσα είτε με βοριά και πάνω σε κάθε λογής πλεούμενα, αλλά και πολλοί άλλοι που μέσω των φωτογραφιών της έκθεσης γνώρισαν ένα ιδιαίτερο κομμάτι της νεότερης Ιστορίας όχι μόνον της Ανδρου αλλά και όλου του Αρχιπελάγους του Αιγαίου.

Το μέσο γι' αυτό το ταξίδι στον χρόνο δεν ήταν το μεγάλο πλοίο που έμενε για λίγο έξω από το λιμάνι χωρίς να αγκυροβολήσει, αλλά η βάρκα που πήγαινε και έφερνε τους επιβάτες, και πρωταγωνιστές, όχι οι καπεταναίοι και οι ναύτες του, αλλά ο βαρκάρης του λιμανιού, ένας άνθρωπος που από τα χέρια του και την αντοχή του σκάφους του κρέμονταν ζωές, αντικείμενα, εμπορεύματα.

Δεν μπορούσε να ήταν και αλλιώς εκείνα τα χρόνια, που τα λιμάνια ακόμα δεν ήταν τέτοια που να μπορούν να δένουν και να αδειάζουν όπως σήμερα τα μεγάλα πλοία, και οι βαρκάρηδες που απεικονίζονται στις φωτογραφίες της έκθεσης είναι οι τελευταίοι ήρωες μιας εποχής στο Αιγαίο που άρχισε προ αμνημονεύτων χρόνων και έκλεισε πριν από λίγες δεκαετίες, μάλλον οριστικά. Στην Ανδρο η εποχή αυτή έκλεισε με τον ερχομό του πρώτου οχηματαγωγού, το 1965.

Τούτο είναι και από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της έκθεσης, καθώς οι ωριμότεροι, όπως προαναφέρθηκε, θυμούνται ακόμα αυτούς τους ανθρώπους, ορισμένοι μάλιστα, όπως ο αειθαλής Γιάννης Μαμάης, μπορούν να αφηγηθούν τη ζωή τους στα κουπιά της βάρκας και στα δρομολόγια από το λιμάνι στο πλοίο. Το ίδιο εντυπωσιακή είναι και η προσοχή που έδωσαν οι φωτογράφοι στο «θέμα», στην ένταση της στιγμής, στην ταχύτητα με την οποία έπρεπε να γίνουν η επιβίβαση και η αποβίβαση, στην ποικιλία των προσώπων που λάβαιναν μέρος και στα σκάφη μπροστά στο μεγάλο σκάφος που ήταν αρόδο.

Η έκθεση οπωσδήποτε και περιλαμβάνει φωτογραφίες του Ανδρέα Εμπειρίκου, αλλά και του Σπύρου Μελετζή -ο καθένας διατηρεί το δικό του ύφος και με τον φακό του σχολιάζει αναλόγως το θέμα-, αλλά εκείνο που της δίνει την αξία μιας μοναδικής συλλογής, είναι οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι λιγότερο επώνυμοι και οι παντελώς άγνωστοι σήμερα ερασιτέχνες ιδιώτες. Αυτοί φωτογράφιζαν, όχι βέβαια από αισθητικούς ή επαγγελματικούς λόγους, αλλά απαθανάτιζαν προσωπικές στιγμές ή άλλες του στενού οικογενειακού κύκλου τους όπως μπορούσαν και αναλόγως με την αρτιότητα που υπαγόρευε τότε το κόστος της μηχανής και των φιλμ που χρησιμοποιούσαν.

Η έκθεση «Αρόδο», που ξεκίνησε πέρσι το καλοκαίρι από την Ανδρο και, όπως συγκινητικά λέει ο Γιάννης, στο διάστημα που μεσολάβησε η συλλογή μεγάλωσε από προσφορές και άλλων Ανδριωτών, στην Αθήνα παρουσιάστηκε συμπληρωμένη με νέο υλικό. Η ωραία αυτή κίνηση των συμπατριωτών του τον οδηγεί στη σκέψη να προχωρήσει σε μια αφιερωματική έκδοση για την Ανδρο, που να προβάλλει μια «φέτα ζωής» από παρελθόν σχετικά πρόσφατο, παρελθόν που πρόλαβε, χάρη στην επιτάχυνση των ρυθμών γενικότερης ανάπτυξης, να «κλείσει» και να γίνει μακρινό για τους ίδιους αυτούς ανθρώπους που το έζησαν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο